Sexy time - Onroerend goed #7: 'Deze man doet mijn lichaam hunkeren als nooit tevoren’

'Sorry, ik heb je wakker gemaakt.'

Hij klinkt warrig. Dan verschijnt er een brunette achter hem. Als een breekbaar popje kijkt ze met haar grote donkere ogen naar mij.

'Nee, ik was al op,' antwoord ik met een vragende blik.

'Dit is June. Het spijt me voor deze onverwachte chaos, maar ik moet je verzoeken om je spullen naar mijn appartement te verhuizen. Het is slechts tijdelijk.'

'Pardon?' antwoord ik.

Ik ben nog niet helder genoeg om te begrijpen wat hier precies gebeurt. Raymond zegt iets onverstaanbaars tegen de vrouw die June heet en laat haar op de gang staan. Hij doet een stap naar voren en sluit de deur achter zich. Ik voel me naakter dan naakt in slechts mijn T-shirt en onderbroek. Het idee alleen al hoe mijn haar eruit moet zien doet me blozen.

'Luister, het is mijn ex en ik zou je er echt niet mee vermoeien, maar ze kan niet bij mij slapen. Lang verhaal. Leg ik je nog uit. Ze heeft niemand hier en ik kan haar niet op straat laten. Een hotel heeft ze afgewezen en als ik heel eerlijk ben wil ik haar liever dicht bij me hebben. Ze heeft wat gedoe. Het is voor even. Ik heb haar ticket naar New York al gekocht. Drie nachten. Is dat oké?'

Ik zucht diep. Dit was ook te mooi om waar te zijn.

'Misschien is het beter als ik helemaal wegga hier. Ik waardeer echt wat je voor me wilt doen Raymond, maar ik wil niemand tot last zijn,' antwoord ik.

Hij pakt mijn hand vast en een stoot aan elektrisch geladen prikkels stroomt direct over mijn hele lijf. Het is alsof hij met die ene aanraking een totaal nieuwe dimensie creëert waarin wij ons bevinden. Ik vergeet Kay, de vrouw die op de gang staat, het feit dat ik de man die voor me staat nog totaal niet ken, en ik voel alleen dat ik precies moet zijn waar ik ben.

'Jij gaat nergens naartoe. Ik wil dat je hier blijft. Bij mij.'

Zijn woorden zijn geladen met een intentie die mij doet rillen op mijn benen.

'Maar Raymond, ik denk echt…'

'Ik wil even niet denken. Of beter gezegd, sinds gisteren kan ik aan niks anders denken.'

Hij doet een stap naar voren.

'Mag ik?'

Ik kan wel net doen alsof ik niet weet waar hij op hint, maar ik voel aan alles dat de man precies hetzelfde voelt als ik. Zachtjes knik ik en dan volgt zijn aanval.

Alsof hij nooit anders heeft gedaan vouwt hij zijn arm om mijn middel en trekt me naar zich toe. Mijn lippen gaan vanzelf open en verwelkomen zijn zoete tong. Een kriebel in mijn slipje volgt. Deze man doet mijn lichaam hunkeren als nooit tevoren.

Woorden zijn overbodig. Gretig en hongerig kus ik hem terug en druk mezelf nog dichter tegen hem aan. Mijn borsten worden geplet tegen zijn krachtige borstkas. De inmiddels harde knoppen voelen als puntige punaises die in zijn vlees boren.

'Zeg me dat je blijft,' fluistert hij tussen het zoenen door.

'Ik blijf,' fluister ik en klem mijn armen om zijn brede rug. Mijn lichaam voelt tenger om de zijne, maar ik heb me nog nooit juist zo sterk gevoeld. Ik neem zijn energie als het ware over. Zijn kus pompt me vol met levenslust.

Dan voel ik zijn hand dalen richting mijn billen. Hij omvat mijn rechterbil alsof het een deegbal is en begint te kneden. Ik zou zweren dat ik een klein orgasme voel in mijn broekje. De tintelingen tussen mijn benen zijn bijna ergerlijk. De onrust wordt me te veel. Dit gaat te snel. Ik stop.

'Heb ik iets verkeerds gedaan?’ vraagt hij nahijgend van de kus. Zijn lippen, die al vol zijn van zichzelf, kleuren frambozenrood. Het lijken wel kussentjes waar ik mijn hoofd op wil leggen, zo provocerend veren ze terug.

'Nee, maar ik…'

Ik heb geen idee wat ik wil zeggen. Ik weet alleen dat we nu moeten stoppen voordat er geen houden meer aan is.

'Juist, ik begrijp het. Ik neem de tassen. Kleed je aan.'

Ineens hoor ik weer zijn serieuze, gebiedende stem en mijn hart klopt vol verwachting als ook angst in de wetenschap dat ik de komende drie nachten in zijn appartement door ga brengen. Met hem.

Wordt vervolgd.