Mijn man en ik kregen onze ultieme relatietest ver voor onze huwelijksdag gepresenteerd

Meestal beloven mensen elkaar eeuwige trouw 'in voor en tegenspoed' op de mooiste dag van hun leven: hun bruiloft.

Omringd door witte klapstoeltjes, daggasten in pasteltinten en die ene oom waarvan niemand precies weet wat die ermee aanmoet, denken ze bij die tegenspoed aan een stressvolle verhuizing of een gebroken been tijdens de wintersport. Iets voor ver in de toekomst. Maar mijn man Daniel en ik kregen onze ultieme relatietest ver voor onze huwelijksdag al gepresenteerd. We waren op dat moment nog maar twee jaar samen, en een paar maanden eerder had hij mij ten huwelijk gevraagd.

We zaten volop in de periode waarin je onbezorgd plannen maakt voor de toekomst. Maar in 2017 stortte ik compleet in elkaar: ik bleek een zware depressie gecombineerd met een angststoornis te hebben. Als je films mag geloven is een relatiecrisis een knappe ex die ineens weer op de stoep staat of een ruzie die je oplost door elkaar dramatisch te zoenen in de stromende regen. Mijn crisis was duister en lelijk. Een depressie is namelijk absoluut geen poëtische Franse arthousefilm waarin je melancholisch uit het raam staart met een glas goede rode wijn. Het is een meedogenloos zwart gat.

Ik veranderde in rap tempo van een energieke ambitieuze cabaretier in een angstig hoopje mens dat al moeite had om haar tanden op een dag te poetsen. Alles was te veel. Alleen al de gedachte aan een simpele wandeling naar de supermarkt zorgde voor pure paniek. Nog voordat we goed en wel getrouwd waren, verkeerden wij in zware tegenspoed. Maar Daniel bleef. Hij vluchtte niet van de donkerte die mijn dagen op dat moment vulde.

Elke dag als hij thuiskwam van zijn werk, en ik in precies dezelfde houding op precies dezelfde bank zat waar hij mij 's ochtends vaarwel had gezegd, was hij blij om mij te zien. Dat is niet vanzelfsprekend. De impact van mentale problemen op een partner is gigantisch. Uit onderzoek van het Trimbos blijkt dat de omgeving van mensen met psychische klachten vaak ongevraagd fungeert als mantelzorger en daardoor zelf zwaar over belast kan raken. Maar hij ging nergens heen. Waar mijn eigen brein me genadeloos de afgrond in trok, bleef hij uiterst kalm en stoïcijns naast me staan.

Hij kookte, hij luisterde, en hij wachtte tot de mist in mijn hoofd begon op te trekken. We zijn inmiddels elf jaar samen. Ons huis is tegenwoordig volledig overgenomen door de vrolijke chaos en het rondslingerende speelgoed van onze peuter. Als ik mijn man en zoon nu samen over de vloer zie rollen dan voelt het alsof die donkere dagen van mijn depressie nooit hebben bestaan. Maar misschien zijn ze nu nog mooier, omdat wij ook de andere kant samen hebben meegemaakt. Ware liefde is niet perfect. Het is de wetenschap dat iemand je op je allerkwetsbaarst zag, met ongepoetste tanden en in een verwassen joggingbroek, en toch besloot dat jij de moeite waard was. Een mooiere gelofte ga je nooit krijgen.