JOMO: is thuisblijven het nieuwe uitgaan?

Waar we vroeger nog lichtelijk in paniek raakten als we een feestje, festival of borrel moesten missen, denken we nu steeds vaker: wat héérlijk dat ik lekker thuis ben. Terwijl jij gestrekt op de bank ligt vraag je je misschien af: worden we dan echt oud of gewoon minder sociaal?

Ondertussen ontploft de groepsapp, staat Instagram vol met mensen die wel de deur uit zijn en jij ligt fenomenaal, al zeggen we het zelf, in joggingbroek op de bank. En eerlijk? Je mist helemaal niks. Althans, zo voelt het.

Welkom bij JOMO: de Joy Of Missing Out.

JOMO is de relaxte zus van FOMO. Bij Fear Of Missing Out ben je bang dat anderen iets leuks beleven zonder jou. Bij JOMO gebeurt eigenlijk het tegenovergestelde: je weet dat er van alles gebeurt, maar vindt het helemaal prima dat je er niet bij bent. Sterker nog: je geniet ervan. En juist dat is interessant in een tijd waarin we de hele dag kunnen zien wat anderen aan het doen zijn.

Altijd iets te missen

Vroeger moest je maar afwachten wat je miste. Nu krijg je het 24/7 op je scherm voorgeschoteld. Je ziet wie er op een festival staat, wie spontaan uit eten gaat en welke vrienden wel nog ‘even een drankje’ zijn gaan doen. Sociale media maken het daardoor niet makkelijk om te stoppen met jezelf te vergelijken.

Maar misschien zijn we juist zó gewend geraakt aan het idee dat we overal bij moeten zijn, dat niet gaan inmiddels als een vorm van vrijheid voelt. Er is altijd wel een feestje, etentje, verjaardag of borrel waar je naartoe zou kunnen. En als je agenda al uitpuilt, kan een lege avond bijna voelen als een luxe.

JOMO geeft je iets wat online nogal schaars is: het gevoel dat je nergens aan mee hóéft te doen. Goed om te weten, is dat JOMO en FOMO geen simpele tegenpolen zijn: je kunt ze namelijk ook naast elkaar voelen.

Geen gemiste kans

JOMO is dus geen bewijs dat we minder sociaal worden of dat we ouder worden, maar dat we bewuster kiezen wanneer we wél en niet mee willen doen. We weten inmiddels precies wat we missen. Maar juist daardoor wordt soms thuisblijven geen teken dat je iets misloopt, maar dat je eindelijk even nergens hoeft te zijn.

Je buurman staat misschien op een festival. Jij ligt op de bank en voor het eerst denk je niet: shit, daar had ik moeten zijn. Je denkt: god, wat heb ik het goed.