‘Waarom moeten we homoseksualiteit eigenlijk “accepteren”?’

Deze week kwamen verontrustende cijfers naar buiten over hoe Nederlandse jongeren naar homoseksualiteit kijken. Uit onderzoek van de Universiteit Utrecht en het Trimbos-instituut blijkt dat nog maar 22 procent van de jongens op de middelbare school positief staat tegenover homoseksualiteit. Vier jaar geleden was dat nog 40 procent. Bij meisjes daalde dat percentage van 78 naar 51 procent.

Dat is ernstig, omdat het iets zegt over de omgeving waarin queer jongeren iedere dag naar school moeten.

Als jij in een klas zit waarin de helft van je klasgenoten jouw verliefdheid raar, vies of verkeerd vindt, is dat geen abstract onderzoeksresultaat. Dat voel je meteen als je de aula binnenloopt. Dat bepaalt hoe veilig jij je voelt tijdens je puberteit en in hoeverre jij jezelf kunt zijn.

Juist daarom stoort één woord dat sinds het verschijnen van die cijfers overal opduikt me steeds meer: ‘homo-acceptatie’. In dat woord zit een merkwaardige hiërarchie verstopt. Er is iemand die accepteert en iemand die geaccepteerd moet worden. Alsof homoseksualiteit een verzoek is dat bij de rest van Nederland ter goedkeuring ligt.

‘Wij zouden graag verliefd willen worden.’ ‘Dank voor uw aanvraag. Gerben uit 3 havo neemt hem in behandeling.’ Maar Gerben hééft daar helemaal niets over te zeggen.

Daar zit het spanningsveld. Wat Gerben denkt over zijn homoseksuele klasgenoot kan enorm veel invloed hebben op diens leven. Tegelijkertijd heeft Gerben nul zeggenschap over op wie die klasgenoot verliefd mag worden.

Dat eerste moeten we dus bloedserieus nemen. Dat tweede zouden we nooit uit het oog moeten verliezen.

Precies daar wringt voor mij het woord ‘homo-acceptatie’. Het maakt de heteroseksuele buitenstaander tot hoofdpersoon. Accepteert híj het? Staat zíj er positief tegenover? Hoe tolerant zijn wíj tegenover hún seksualiteit?

Maar de fundamentele vraag is niet of homoseksuele jongeren door voldoende heteroseksuele mensen worden goedgekeurd. De vraag is of zij dezelfde vrijheid hebben.

Kun je verliefd worden zonder dat je eerst hoeft te peilen of je omgeving daar bezwaar tegen heeft? Kun je als jongen aan je omgeving vertellen dat je een vriend hebt zoals een ander vertelt dat hij een vriendin heeft? Kun je iemand zoenen zonder dat jouw zoen opeens een maatschappelijk standpunt wordt?

En als jongeren die vrijheid beperken doordat ze homoseksualiteit vies vinden, ermee schelden, iemand buitensluiten of intimideren, hebben we daar ook woorden voor.

Homofobie. Discriminatie. Intimidatie.

Dat klinkt een stuk eerlijker dan ‘afnemende acceptatie’, wat klinkt alsof homoseksuele jongeren iets kwijtraken wat anderen hun ooit genereus hadden gegeven.

Terwijl niemand je het recht geeft om te houden van wie je houdt. Dat recht had je al. En we moeten elke dag opnieuw dat recht verdedigen, zodat iedereen in dit land werkelijk kan zijn wie die is en kan houden van wie die wil.