5 signalen dat jij ieder appje compleet overanalyseert

Misschien komt het je bekend voor: je krijgt antwoord op een appje en je gedachten slaan meteen op hol. Een punt achter een zin, een ‘ok’ zonder e. Een ‘prima’ dat verdacht veel klinkt als: absoluut niet prima. Voor je het weet, ben je zo ver dat alleen je naam sturen genoeg is voor een paniekaanval. 

Appen heeft namelijk één groot nadeel: je mist alle non-verbale signalen. Een gezichtsuitdrukking, lichaamshouding of de toon waarop iemand iets zegt, vertelt minstens zoveel als de woorden zelf. Als je dus geen idee hebt of iemand het met een grote lach achter zijn scherm typt, gaat je brein de lege ruimtes invullen. En laten die ruimtes nou precies de plekken zijn waar onzekerheden en angsten makkelijk hun intrek nemen. Een korte ‘oké’ kan daardoor ineens voelen als een persoonlijke afwijzing, terwijl de ander misschien gewoon haast had.

1. ‘Heeft-ie het al gelezen?!’
   Het jezelf gek maken begint eigenlijk al voordat je überhaupt antwoord hebt gekregen. Je checkt voortdurend de laatst gezien status en blauwe vinkjes. Ondertussen ben je in je hoofd al aan het uitrekenen hoelang het geleden is dat je een teken van leven hebt ontvangen. Een halfuur? Twee uur? Een dag? En voor je het weet, heb je geconcludeerd dat er iets mis is met jullie vriendschap. Terwijl jouw hoofd er een drama van maakt, kan diegene gewoon bezig zijn met werk, douchen, koken of een schermloze avond. Niet reageren betekent dus niet automatisch dat iemand boos is of je niet aardig vindt.

2. Je leest elk woord alsof je de FBI bent
   Een simpel bericht als ‘Is goed.’ lees je drie, vier, misschien wel tien keer opnieuw. Waarom staat er geen emoji achter? Waarom een punt? En waarom zegt diegene niet ‘Is goed!!’ zoals normaal? Je zoekt naar een verborgen betekenis in woordkeuze, interpunctie en emoji-gebruik. Een kortere of minder enthousiaste reactie dan je gewend bent, voelt al snel alsof er iets aan de hand is. Probeer jezelf in zo’n geval terug te brengen naar de letterlijke inhoud. Staat er daadwerkelijk iets negatiefs, of ben je vooral aan het interpreteren hoe het bericht zou kunnen klinken?

3. Je herschrijft één appje tot je erbij neervalt
   Een simpel antwoord typen duurt ineens twintig minuten. Je schrijft iets, wist het weer, zet een emoji, haalt ’m toch weer weg en leest het bericht nog eens. Want: komt dit niet te enthousiast over? Of juist te afstandelijk? Door eindeloos te schaven, krijg je het gevoel dat je controle hebt over hoe de ander je ziet. Alleen: die controle is grotendeels een illusie. Je kunt een bericht nog zo zorgvuldig formuleren, je hebt uiteindelijk geen invloed op hoe iemand het interpreteert.

4. Complotdenker gespot
   De reactie van de ander betrek je meteen op jezelf. Wat heb ik fout gedaan? Heb ik iets raars gezegd? Is hij/ zij boos op me? Daarbij vergeet je makkelijk dat het gedrag van de ander helemaal niets met jou te maken hoeft te hebben. Misschien heeft diegene een rotdag, is-ie moe, zit-ie midden in werkstress of reageert-ie gewoon snel tussendoor. Niet iedere verandering in toon is een verborgen boodschap aan jou. 

5. Je graaft het hele gesprek terug 
   Je scrollt terug naar gesprekken van dagen, weken of zelfs maanden geleden. Niet omdat je op zoek bent naar een leuke herinnering, maar omdat je bewijs probeert te vinden. Was diegene toen enthousiaster? Stuurde ze vroeger vaker emoji’s? Waren de antwoorden langer? En vooral: is er iets veranderd? Je bent je eigen chat-archief aan het analyseren om te bepalen of iemand nog wel hetzelfde over je denkt. Een verschil in toon wordt vervolgens al snel ‘bewijs’ dat er iets mis is.

En nu ermee kappen
Wat je hieraan doet? Stoppen. Zoek een hobby, ga wandelen, lees een boek of ga het aantal rijstkorrels in een zak tellen. Alles is beter dan forensisch onderzoek doen naar een punt achter ‘prima’. Makkelijker gezegd dan gedaan, snappen we. Maar zolang de ander niet zegt dat er iets is, hoef jij het ook niet alvast bij elkaar te rechercheren.