Sexy Time - ‘De thrillerschrijver’ #3: 'Menigmaal heb ik mezelf gevingerd tijdens het lezen van zijn boeken'

Het gekke met dit soort gevaar is dat het op de een of andere manier lokt. Ergens weet je dat je beter de andere kant op kunt rennen, maar je blijft staan en doet zelfs een stap naar voren. 

Ik probeer mijn doemgedachten en angst te rationaliseren. Dat zijn boeken altijd verkeerd voor het vrouwelijk hoofdpersonage aflopen wil nog niet zeggen dat zijn leven daar een voorbeeld van is. Ik kijk naar mijn eigen spiegelbeeld. Het is maar al te duidelijk dat ik geen onschuldige gedachten heb. Het rode nauwsluitende jurkje laat niets aan de verbeelding over. Ik duw mijn borsten naar voren en bestudeer mijn lijf. De verleidster in mij komt tot leven. Ze zit diep in me verborgen, maar is tijdens de ontmoeting uit haar diepe slaap ontwaakt.  Hoe gek het ook klinkt, het lijkt alsof alles wat ik tot nu toe gedaan heb precies naar dit moment heeft geleid. Het is een voorgevoel. Een onverklaarbaar feit dat met zijn komst in mijn leven niets meer hetzelfde zal zijn. 

Ze zeggen dat je nooit je idolen moet ontmoeten, maar in mijn geval voelt het juist als een zegen. Als schrijver is hij mijn voorbeeld, als man het type waar ik direct voor val. Het is niet alleen zijn uiterlijk, het is zijn rijke gedachtenwereld waar ik het liefst in zou willen verdrinken. Stel je voor dat de passie waar hij over schrijft daadwerkelijk tussen ons zal plaatsvinden. Hij beschrijft seksscènes als niemand voor hem. Menigmaal heb ik mezelf gevingerd tijdens het lezen van zijn boeken. Als je zo erover kunt schrijven dan kan het niet anders dan dat je zeer beoefend bent in het liefdesspel. Ik adem diep in en uit en voel de hitte van mijn eigen lijf. Laat zijn beleving van de liefde precies zo zijn in het echte leven als in zijn fictie. Ik teken hier en nu voor een verhaal met hem, zonder de thriller gedeeltes welteverstaan. 

Hij verleidt, hypnotiseert, vangt en blijft je vasthouden met zijn taalgebruik. Mijn maag verkrampt van de spanning om hem straks te zien.  Toch knaagt er iets. Er is gewoonweg iets aan hem wat me onrustig maakt. Iets wat niet te vangen is. Ik heb hem door de jaren heen vaak online opgezocht en weet inmiddels dat hij wel van vrouwelijke aandacht houdt. Bij ieder nieuw boek dat gepubliceerd werd, zag ik een andere vrouw aan zijn arm. Nooit echter heb ik hem gezien met een vrouw die hij daadwerkelijk zijn vriendin noemt. Hij is nooit getrouwd geweest. Door de media is hij zelfs jarenlang gekoppeld aan zijn mannelijke vrienden, omdat niemand maar kon begrijpen hoe het kan dat zo’n man geen relatie weet te onderhouden. Die blik, zijn postuur en die jongensachtige immer aanwezige bijna spottende glimlach. 

Het kriebelt tussen mijn benen en ik voel hoe mijn dijbenen tegen elkaar plakken door de ontstane hoge temperatuur daar beneden. Katja heb ik de rest van de dag niet meer gezien en ik laat een briefje achter met het adres puur voor het geval dat er daadwerkelijk iets niet in de haak is. Buiten waait er een heerlijk briesje. Met knikkende knieën loop ik richting het door hem opgegeven adres. Hij stuurde een bericht. Zonder aanhef. Niks. Alleen het adres en de tijd. Het is slechts twaalf minuten lopen, maar iedere stap lijkt me juist verder van hem weg te halen in plaats van naar hem toe. Alsof ik droom en maar niet aankom op mijn bestemming, zo tergend langzaam gaan de minuten voorbij. Als ik de laatste hoek omga, zie ik een groepje mensen buiten staan. Ze houden allemaal een glas wijn in hun handen en lijken verzeild in diepe gesprekken. Stuk voor stuk zien ze er prachtig uit. De zon heeft bij ieder zijn werk gedaan. De gebronsde huiden en veel naakt doen me slikken. Onzekerheid overvalt me. Ik ben een beginnende schrijver en de andere aanwezigen lijken me eerder kunstenaars die reeds in de wereld vertoeven waar ik nog niet toe behoor. Ik bijt op mijn lip en wil me omdraaien als ik zijn stem achter me hoor.

‘Je bent er.’

Fuck, te laat. Ik draai me om en kijk hem aan. Een golf aan opwinding walst over me heen en ik voel daadwerkelijk mijn tepels door mijn strakke jurkje heen prikken. Zijn aanwezigheid doet ze verharden zonder dat hij daar iets voor hoeft te doen. ‘Jij wilt duidelijk serieus genomen worden,’ zegt hij ineens streng en neemt me van top tot teen op. Zijn blik staat geïrriteerd en bozig. Ik herinner me de zin uit zijn meesterwerk en glimlach flauw. ‘Ben je nu jezelf aan het citeren?’ vraag ik onverwacht stoutmoedig. Ik schrik zelf van mijn assertieve gedrag. 

Met opgetrokken wenkbrauw blijft hij mij aankijken. ‘Dus je hebt mij echt gelezen?’ vraagt hij nieuwsgierig. Zijn ogen blijven over mijn lichaam glijden als een kwast dat de eerste streken zet over een blanco canvas.  Nog nooit heb ik zo gegloeid voor iemand en nog nooit heb ik zo’n onstilbare honger gevoeld als nu. Ik wil deze man zo ongelofelijk hard dat ik er bijna door flauwval. Ik knik zacht. ‘Kom, daarboven kunnen we rustig praten.’ Hij pakt me bij mijn hand en trekt me mee een trap op naar boven. Ik kijk nog even achter me en zie de indrukwekkende gasten onder ons kleiner worden. 

Wordt vervolgd