Door: Lisa Loeb
Ik dacht dat we het concept 'mijn vrouw mag dit niet' inmiddels wel in de prullenbak van de geschiedenis hadden gesmeten, ergens tussen de asbak op verjaardagen en het idee dat vrouwen niet kunnen inparkeren. Maar blijkbaar is de drang om vrouwen te vertellen wat ze wel en niet mogen weer helemaal terug van weggeweest.
Enter Donny Roelvink. Voor wie het gemist heeft: Donny deelde onlangs in een podcast een diepe, filosofische gedachte. Hij wil absoluut geen vriendin die een mannelijke personal trainer heeft. Toen hij daar (terecht) kritiek op kreeg, kwam hij met een verweer waar de gemiddelde spindoctor een puntje aan kan zuigen: hij perkt niemand in, want het staat vrouwen immers vrij om wel of niet zijn vriendin te zijn.
Briljant. Dit is de logica van een gijzelnemer die stelt: 'Ik dwing je nergens toe, je had ook gewoon niet in mijn kofferbak moeten stappen.' Het is een gigantische drogreden, geraffineerd verpakt als 'vrije keuze'. Donny presenteert zijn toxische controledrang als een setje Terms & Conditions waar je als vrouw vooraf even een vinkje bij zet. Dat is een gevaarlijke truc, want daarmee verplaatst hij de verantwoordelijkheid volledig naar haar. Zodra zij in de relatie zit en later tóch een keer met een mannelijke trainer praat, is zíj de schuldige. Want: ze wist toch waar ze aan begon? Dat je vooraf heel transparant bent over je bezitsdrang, maakt de eis zélf niet opeens gezond. Je kunt een mentale kooi nu eenmaal niet verkopen als een 'lifestyle match'. Het blijft een kooi.
Maar de gifbeker in die bewuste aflevering van Grensloos Gebabbel moest blijkbaar he-le-maal leeg. Donny vindt mannen die accepteren dat hun vriendin door een man getraind wordt immers 'niet echt een man'. En zijn eisenpakket stopt blijkbaar niet bij de klapdeuren van de sportschool: hij heeft ook liever niet dat zijn toekomstige vrouw mannelijke vrienden heeft. En als we dan toch de tolerantie aan het afbreken zijn: in dezelfde uitzending werden Pride-bezoekers afgedaan als 'gekken'. Toen de host vervolgens transpersonen reduceerde tot 'Transformers', lachte Donny vrolijk mee en papegaaide hij die infantiele vergelijking na. Het patriarchale masker viel pas echt af toen hij zijn visie op vrouwen letterlijk samenvatte: 'Als ik mijn vrouw shit zou moeten verbieden, is ze eigenlijk al niet mijn vrouw. Want ik wil alleen een vrouw die uit zichzelf dat al niet wil.' Kijk aan. Je hoeft haar de mentale kooi dus niet eens in te duwen, ze moet gewoon zélf het deurtje achter zich op slot draaien.
Je zou de toxische drek van dit soort onzekere influencers nog kunnen weglachen als sneue internetcultuur, ware het niet dat exact deze controledrang vrolijk doorklinkt in het hart van onze democratie. Kijk naar de SGP. Die partij staat momenteel stevig te rammelen aan de poorten van het kabinet-Jetten met een eisenpakket waar je baarmoeder spontaan van samentrekt. In ruil voor hun politieke steun bij de begroting eisen ze dat de behandeling van de nieuwe wet rondom draagmoederschap in 2027 keihard in de ijskast wordt geparkeerd.
En daar stopt de politieke koehandel niet. Ze willen een proef met late abortussen blokkeren, de 24-wekengrens verlagen, een verplichte bedenktermijn van vijf dagen herinvoeren en de abortuswet het liefst volledig intrekken. Waarom? Omdat mannen in grijze pakken en de bijbel als excuus onze rechten doodleuk als wisselgeld gebruiken om weer even te dicteren wat wij met ons eigen lichaam doen.
Of het nu gaat om een realityster die vrouwen behandelt als leaseauto's en lacht om transfobe 'grappen', of politici die bepalen of jij wel of niet mag baren: de kern is exact hetzelfde. Iemand iets verbieden is geen 'normen en waarden'. Dat is eenzijdige controle. Het framen van dwingelandij als 'bescherming', 'relatiewaarden' of 'christelijke politiek' is de grootste intellectuele oplichting van deze tijd.
Dus voor alle vrouwen met een mannelijke personal trainer: blijf lekker squatten. En voor alle mannen die zich afvragen wat hún vrouw vandaag mag? Ze mag je verlaten. Gewoon, als vrije keuze.
:quality(85))