Sexy time - Onroerend goed #11: 'Harde stoten worden opgevangen door mijn hunkerende lijf'

Het is het moment waarop ik verdwijn. Rust overvalt me. In het leven van alledag weeg ik alles sterk af en zit ik constant in mijn hoofd, maar eenmaal met de juiste persoon, die me op energetisch vlak weet te betoveren, versmelt ik, vervaag ik in hem.

Hij voelt niet normaal zo goddelijk lekker. Het is met geen woord te beschrijven. Het is een vervulling die mijn hele ziel voedt. Er zijn geen gedachten, er is alleen gevoel.

‘Doe ik je pijn?’ vraagt hij hijgend.

Ik schud snel mijn hoofd uit angst dat hij niet doorgaat.

Hij gaat dieper. Een pijnscheut slaat als een bliksem in, maar het is een lekkere pijn. Ik schreeuw het uit. Mijn tweede orgasme zal niet lang op zich laten wachten.

Ik merk aan zijn steeds snellere stoten dat ook hij klaar gaat komen. Zijn handen klemmen zich krachtig om mijn heupen en hij stoot harder en harder.

Dan voel ik zijn rechterhand tussen mijn benen en beginnen zijn vingers mijn lijf te bespelen alsof ze nooit anders hebben gedaan. Deze man is niet te doen. Hij lijkt mijn lijf beter te kennen dan ik mezelf.

Precies de juiste druk, precies de juiste vingerdans.

Ik gooi mijn rechterarm in de lucht en klem hem om zijn hoofd. De harde stoten worden opgevangen door mijn hunkerende lijf. We zijn als een geoliede machine die op volle snelheid tekeergaat.

‘Ik kom. Ik kom,’ klinkt het in mijn oor.

Mijn haren plakken aan mijn verhitte wangen. Ik hap naar lucht. Ik sta op het punt om samen met hem te komen.

En dan gebeurt het.

Het dierlijke geluid dat uit onze lippen ontsnapt, vermengt zich tot een grote ontlading. We blijven in elkaar. We grijpen, klemmen ons vast aan elkaar, deinen, kronkelen. De tweede golf voelt anders dan de eerste. Dieper, intenser en pijnlijk lekker. Ik blijf schokken van genot. Hij blijft in me en hijgt na over mijn schouder. Dit stond in de sterren geschreven vanaf het moment dat ik hem in zijn kantoor zag. Niemand zal dit begrijpen. Zelfs ik begrijp er niks van.

In stilte komen we los van elkaar en daalt de realiteit over ons.

Waarom moet dit moment altijd toch weer komen? Het liefst zou ik de magie zo lang mogelijk rekken, maar het is onmogelijk om te doen. Het is slechts te vinden in het moment dat zich hopelijk weer zal aandienen wanneer we ons weer aan elkaar zullen vergrijpen. Ik voel me loom en kijk hem zwoel aan.

Lees ook: Sexy time - Onroerend goed #10: 'Hij mag alles met me doen wat hij wil'

‘Ik ben zo terug.’

Raymond zegt de woorden met een vreemdsoortige intonatie en verlaat abrupt het appartement.

Met een groot vraagteken boven mijn hoofd blijf ik achter en loop richting de badkamer. Ik staar naar mijn spiegelbeeld en haal mijn handen door mijn haren. Dan ineens verkrampt mijn maag. Ik hoor geluiden. Geluiden die maar één ding kunnen betekenen.

Ik kan niet helder nadenken. Snel grijp ik uit een van mijn tassen naar een joggingbroek en een shirt en doe deze in alle gauwigheid aan. Met blote voeten stap ik de gang in. De geluiden komen uit June’s tijdelijke appartement, aan het einde van de gang.

Zeg me alsjeblieft dat het niet waar is. Nee, dat kan niet. Ik probeer mijn helse gedachten uit mijn hoofd te bannen, maar ze vreten aan me.

Ik hoor hem. Ik hoor haar. Onmogelijk.

De deur staat op een kier. Alsof hij wil dat ik het zie. Stilletjes loop ik naar binnen, ook al lijkt het alsof mijn adem klinkt als een bombastisch orkest en iedereen het oorverdovende geluid ervan moet kunnen horen.

‘Voel je dit? Is dit wat je wilt? Is dit waarom je terug bent gekomen?’

De stem van Raymond klinkt anders dan zonet. Er zit woede in. Een donkere laag die ik nog niet van hem heb gehoord.

Ik wil weglopen, maar als een magneet word ik naar de duistere kamer getrokken waar de geluiden vandaan komen.

Wordt vervolgd.