Ziggy Krassenberg: ‘Mensen hebben Ziggy vermoord’

Ziggy Krassenberg (25) is zanger, tv-persoonlijkheid en influencer. Hij kwam op zijn zestiende uit de kast en heeft zich sindsdien nooit meer willen verstoppen. Na K2 zoekt K3 kreeg hij te maken met extreme haat: zijn adres werd verspreid, mensen kwamen naar zijn werk en de doodsbedreigingen stroomden binnen. Toch weigert hij zichzelf minder zichtbaar te maken.

‘Ik heb mezelf niet opgeofferd, mensen hebben Ziggy vermoord.’

Dreiging

Op televisie lijkt Ziggy niet snel bang te zijn. Hij staat op een podium, maakt muziek en verscheen op jonge leeftijd al op televisie. K2 zoekt K3 had een nieuw hoogtepunt in zijn carrière moeten worden. Hij was twintig, woonde net op zichzelf en zag het programma als een leuke uitdaging. Een promo waarin hij te zien was, ging viral en werd in Nederland en Vlaanderen tientallen miljoenen keren bekeken. De aandacht die daarna kwam, had niets meer met televisie te maken, maar steeds meer met het feit dat hij homo is. ‘Het probleem was dat ik altijd wel geliefd werd en dat ik vroeger op een bepaalde manier werd bekeken, maar ineens kwamen er een miljoen doodsbedreigingen binnen.’ Zijn adres werd verspreid. Mensen kwamen erachter waar hij werkte en reisden vanuit heel Nederland naar die plek om hem te filmen of lastig te vallen. Ook op straat veranderde alles. Wat hij precies deed om zoveel haat op te roepen, leek er nauwelijks toe te doen. Hij was zichtbaar, homoseksueel en wil zich niet anders voordoen dan hij is. Zelfs alledaagse dingen werden spannend: daten, boodschappen doen, naar zijn werk gaan. ‘Mensen plaatsten mij echt totaal buiten de samenleving.’ Op een gegeven moment wist Ziggy niet meer waar hij veilig was. ‘In het begin denk je: oh my god, waarom ben ik hieraan begonnen?’ Toch wilde hij niet stoppen. Zijn talent en passie waren sterker. Dus ging hij door, ook toen de haat steeds meer onderdeel werd van zijn dagelijks leven, zelfs toen hij daardoor werd ontslagen. ‘Ergens zou het me verdrietig moeten maken, maar het went ook. Want als het niet went, dan kun je je niet meer bewegen.’

Suikerspin

Maar wennen betekent niet dat het geen pijn doet. Ziggy merkte hoe diep de haat in hem kroop. ‘Ik merkte op dat moment heel erg dat ik struggelde met de gedachten: hoe moet ik verder? Hoe kan ik nu verder leven?’ Zelfs zijn uiterlijk werd tegen hem gebruikt. Vanwege zijn blauwe en roze haar werd hij ‘suikerspin’ genoemd. Hij besloot het woord naar zich toe te trekken en gebruikte het voor nieuwe muziek. Suikerspin werd een succes en ging goud. Maar achter dat succes zat ook een verlies. ‘Op dat moment had ik gewoon geen andere keuze, niemand wilde mij. Ik deed er niet meer toe, ik was dood voor de samenleving.’ Dan zegt hij iets wat misschien wel het beste laat zien wat jaren van afwijzing met iemand kunnen doen: ‘Ik heb mezelf niet opgeofferd, mensen hebben Ziggy vermoord.’ Wat overblijft, is een andere Ziggy. ‘En dan kun je twee dingen doen: of je kunt er een einde aan maken en jezelf laten hangen, of je bouwt een nieuw leven. Een nieuw bestaan.’ Dat nieuwe bestaan werd Suikerspin. ‘Het is wel zo dat het jongetje dat daarvoor was, er niet meer is. Ja, die zit vast ergens nog. Van binnen komt die passie ergens vandaan.’ De zachte kant van Ziggy is er nog wel, maar hij laat die niet meer aan iedereen zien. ‘Ik hou de lieve dingen voor mensen in mijn huis, of in mijn omgeving, voor mensen die het echt verdienen.’ Niet omdat hij niet meer lief wil zijn, maar omdat hij heeft geleerd dat kwetsbaarheid ook gevaarlijk kan zijn. ‘Omdat het hier gewoon te gevaarlijk is.’

Die angst herkent Ziggy ook bij andere homoseksuele mannen. ‘Ik zie vooral bij homoseksuele mannen vaak: ik ben wel gay, maar niet zo gay, zodat je sociaal geaccepteerd wordt.’ Volgens hem passen mensen zichzelf aan om maar niet te veel op te vallen: minder uitgesproken, minder vrouwelijk, minder zichtbaar. ‘Zij zijn bang om hun eigen pad te bewandelen.’ Zelf weigert hij dat. Hoe vaak hij ook heeft meegemaakt dat zichtbaar zijn tegen hem werd gebruikt, hij wil zichzelf niet kleiner maken. ‘Ik zal altijd mijn eigen pad blijven wandelen. Ik gun iedereen gewoon geluk en liefde.’ Want wat hij eigenlijk vraagt, is helemaal niet zo ingewikkeld. ‘Ik ben gewoon een man en ik wil gewoon een gezin kunnen starten met een man. That’s it, meer is het niet.’ Hij hoeft niet door iedereen gevierd te worden. Zelfs acceptatie vraagt hij niet van iedereen. ‘Ik hoef niet dat mensen ons accepteren, of ons vieren.’ Wat hij wel wil, is ruimte om gewoon te leven. ‘Accepteer iemand zoals iemand wil zijn. Vind je het niks? Hou je mond. Dat is het.’

Nieuwe norm

Ziggy weet inmiddels hoe ver het kan gaan wanneer iemand die ruimte niet krijgt. ‘Als het mij kan overkomen, dan kan het iedereen overkomen.' Hij vraagt niet om grote woorden, maar vraagt wel aandacht voor hoe mensen elkaar behandelen. 'Laten we gewoon beginnen. Laten we stoppen met het fysieke geweld. Laten we stoppen met iedereen nawijzen en laten we gewoon eens een beetje lief zijn voor elkaar. Ik ben niet anders gewend dan gediscrimineerd te worden door alles en iedereen.’ Toch blijft hij doorgaan. Niet omdat de haat hem niets meer doet, maar omdat hij niet wil dat dit voor anderen de norm wordt. ‘Voor mij is het al lang realiteit, maar ik hoop dat dit niet de realiteit gaat worden voor alle mensen die queer zijn of gay zijn. Ik gun niemand dat.’