Marieke had een NK op de planning toen een piranha haar teen er afbeet: 'Het was doodeng'

Het zou je maar gebeuren. Al helemaal als je onderweg bent je grootste sportieve prestatie neer te zetten. Marieke Kuijper was aan het trainen voor het Nederlands Kampioenschap paaldansen, toen ze op vakantie in Suriname haar teen verloor door een piranhabeet.

Marieke (24): 'Afgelopen december was ik samen met mijn moeder op familiebezoek bij mijn zus, die in Suriname woont. Het was onze een na laatste dag en mijn moeder en ik besloten via zo'n activiteitencentrum een dagtrip te boeken. We gingen quad rijden in een stuk natuur. Na afloop wezen de gidsen ons op een meertje waar we ons even af konden spoelen. Ik wist dat er piranhas in Suriname zaten, maar het is daar algemeen bekend dat ze geen mensen aanvallen. Ook was dit meertje afgezet met een net en dreven er speeltoestellen in, waardoor het veilig voelde. Ik was helemaal niet bezig met de mogelijkheid dat er een zou kunnen zitten, laat staan dat er iets zou kunnen gebueuren.

Het was een klein meertje. In het midden dreef een soort opblaasbare trampoline. Mijn moeder en ik besloten daar omheen en weer terug te zwemmen. Ineens voelde ik een scherpe pijn in mijn voet. Ik hou hem boven water om en zag ik dat ik een teen miste. Mijn teen was weg. Zo snel mogelijk wegwezen, dacht ik alleen maar. We klommen op de trampoline en begonnen heel hard om hulp te schreeuwen. Het was doodeng.

De gidsen vaarden met sups naar ons toe en haalden ons van de trampoline. Ze begrepen er niks van, maar wisten zeker wat er gebeurd was: 'Dit moet een piranha geweest zijn.' Ik werd naar het ziekenhuis gebracht en ook daar vonden ze het heel vreemd, omdat het bijna nooit gebeurt. Als er al iemand wordt gebeten, is dat meestal een visser die de vis verkeerd heeft opgepakt. Piranhas vallen eigenlijk nooit aan. Voor zover ik weet had ik ook geen wondjes of iets dergelijks. Ik heb geen idee waarom dit mij overkomen is.'

Lees ook: Pieter ging naar de tandarts en eindigde met een koeienhartklep: 'Het begon met vermoeidheid'

'Shit, het NK'
'Het was onderweg naar het ziekenhuis in Paramaribo dat ik voor het eerst dacht: shit, hoe moet het nu met het NK? Ik paaldans al een aantal jaren fanatiek, waarvan de laatste twee jaar als duo met mijn vriendin Margo (van der Steen, red.). We dansen in de categorie 'artistic', wat wil zeggen dat we een verhaal overbrengen met onze choreografie. Vorig jaar besloten we in diezelfde categorie aan het NK mee te gaan doen, waar we inmiddels druk voor aan het trainen waren. Omdat het geen essentiële teen is die ik verloren ben - het was mijn op een na kleinste - had ik gelukkig niet de angst dat ik nooit meer zou kunnen lopen. Ik was ook niet bang dat ik nooit meer zou kunnen paaldansen, maar wel dat dat door de revalidatie nog heel lang zou gaan duren. Het NK, dat al een paar maanden later was, zouden we dan niet gaan halen.

In het ziekenhuis werd de wond schoongemaakt en kreeg ik antibiotica. Ze zijn in Suriname niet zo van de pijnstillers - die zijn daar een stuk duurder - dus ik heb daar heel veel pijn gehad. Onnodig veel, eigenlijk. Ik moest geopereerd worden om de wond dicht te maken, maar omdat we een dag later toch al terugvlogen, kon dat gelukkig in Nederland. Het gebeurde op 29 december en op 1 januari ben ik geland en geopereerd. De artsen hebben een stukje bot weggeknipt en de wond weer dichtgemaakt, zodat het een klein stompje werd. Helaas bleek de plek lastig te verdoven, waardoor ik alsnog veel van de operatie heb gevoeld. Achteraf is de pijn die ik heb gehad traumatischer geweest dan de gebeurtenis zelf.'

Lees ook: Mary-Claire beklimt de hoogste toppen van de wereld: 'Ik heb mensen vingers, tenen en zelfs het leven zien verliezen'

'Die rotvis'
'Daarna was het wachten tot de wond heelde en in de gaten houden dat het niet ging ontsteken. Ik moest stilzitten en kon niet trainen. Het NK was in mei, maar omdat we ons in januari moesten inschrijven, moest ik al wel een keuze maken. Gingen we ervoor, of niet? Ja, besloot ik. Die rotvis ging mijn NK niet van me afpakken. En als het uiteindelijk écht niet ging, konden we ons altijd nog afmelden.

In de tijd dat ik stilzat, werkten we aan het verhaal dat we wilden overbrengen. We zijn voor een humoristische eekhoorn-act gegaan. We hebben ook nog even getwijfeld of het geen piranha-act moest zijn - tja, als dit me toch overkomen is, kan ik er maar beter om lachen - maar dat werd toch te gewelddadig. Terwijl Margo trainde en onze coach voor stand-in speelde, keek ik toe. Na een maand kon ik voorzichtig mee gaan trainen. Dat ging oké, want in sommige opzichten is paaldansen minder pijnlijk dan staan of lopen. Maar er waren ook momenten dat ik mijn teen stootte of Margo er per ongeluk op ging staan en ik verging van de pijn. Wordt dit wel wat, dachten we op zulke momenten. Maar we gaven niet op. We pasten onze act aan waar nodig en gingen er gewoon voor.

Het eerste weekend van mei was het zover. Het NK. Dat het was gelukt om er te staan, vond ik al ontzettend vet, maar het meest onwerkelijke scenario gebeurde: we wonnen ook nog eens. Dat hadden we nóóít verwacht. Vooral op de choreografie - het verhaal waar we extra lang aan hadden gewerkt - scoorden we heel hoog. Nu mogen we in oktober meedoen aan het WK in Argentinië. Dat is een droom die uitkomt.'

Lees ook: Lieke kreeg na haar studie geen kantoorbaan, maar werd freediver: 'Soms denk ik: volg ik wel het goede pad?'

Een dubbel gevoel
'We hebben dus wederom drukke trainingsmaanden voor de boeg. Dat is heel leuk, maar ook spannend. Ik heb namelijk nog steeds pijn en ben met de artsen aan het kijken hoe nu verder. Omdat er een zenuw afgekapt is, geeft die continu een pijnsignaal af. Een beetje alsof er een steentje in mijn schoen zit. We zijn aan het kijken of ze die zenuw kunnen verdoven. Ik vind het best spannend of dat gaat lukken en voor hoe lang. Zo niet, dan moet er misschien meer af, ook mijn kleine teen, wat ik heel heftig zou vinden. Vooral vanwege de pijn, niet vanwege het WK. Als ik die operatie moet ondergaan, dan wacht ik gewoon tot na het WK. Dan maar pijn.

Aan de ene kant is het heel onhandig dat dit mij als fanatiek sporter is overkomen, aan de andere kant is het paaldansen zo'n fijne afleiding geweest. Als ik het paaldansen niet had gehad, was ik de afgelopen maanden niet zo vrolijk geweest. Dan had ik vast weer een andere sport gedaan, maar dan zou ik niet zo doorgezet hebben. Dat we dit met z'n tweeën doen, hielp ook. Je wil het voor elkaar doen. Margo zorgde ervoor dat ik verder ging. We waren al goede vriendinnen, maar de afgelopen maanden zijn we onafscheidelijk geworden. In de periode dat ik niet kon lopen kwam ze langs om voor me te koken, me te helpen en me gezelschap te houden. Ik noemde haar mijn mantelzorger. Zonder haar en zonder het dansen was het heel anders gelopen.'

Wil je Marieke en Margo volgen? Dat kan hier.