Door: Anna Karolina Caban
'Weet je zeker dat het gaat?'
Raymond was vanochtend nog een vreemde, maar voelt ineens zeer vertrouwd. Het is het gevoel dat je hebt met iemand die je niet kent maar aan wie je jezelf, zonder te veel erover na te denken, blootgeeft. De gevolgen zijn nog niet te overzien. En de kus smaakte wat mij betreft naar zoveel meer. Alles gebeurt puur omdat de omstandigheden het vereisen. En nu is het enige wat moest gebeuren: weg wezen uit het huis van Kay.
'Ik ben oké. Is het nog ver?' vraag ik bijna iets te bot en zucht erbij uit irritatie over mijn eigen kinderlijke gedrag, als ook uit mijn onstilbare honger naar hem die alles wat gebeurt doet vervagen.
'Nee, we zijn er zo,' zegt hij kalm.
We arriveren voor een wit pand.
'Je gaat me niet vertellen dat je hier woont?' vraag ik met grote ogen. Het lijkt wel een museum midden in de stad en het idee alleen al om hier te wonen geeft me het gevoel in een sprookje te zijn beland. De man heeft duidelijk de meest begerenswaardige panden van heel de stad in zijn zak.
Hij glimlacht en zegt iets onverstaanbaars, dan stapt hij uit en begint mijn tassen uit de achterbak te halen.
'Weet je zeker dat het geen probleem is dat ik hier verblijf?' vraag ik.
'Zeker niet. Nogmaals, ik doe dit wel vaker,' antwoordt hij en gek genoeg voel ik een steek van jaloezie. Hoeveel andere behoeftige jongedames heeft hij hier gehuisvest en vermaakt gedurende hun zoektocht naar een nieuwe woning? Ben ik slechts een nummertje voor hem? Een soort van straatkatje dat hij even onderdak geeft.
Op mijn hoede loop ik achter hem de trappen op die leiden naar een dubbele hoge deur met gouden hendels. De sporttas snijdt in mijn schouder. Ik heb zoveel ik mee kon nemen gepakt, zodat ik voorlopig niet meer in de buurt van Kay's huis hoef te komen. Uitnodigend opent hij de deur voor me.
De marmeren hal voelt zowel rijk als koud aan. Je kan de allesreiniger ruiken en waarschijnlijk is er vanochtend een schoonmaakploeg geweest.
Lees ook: Sexy time - Onroerend goed 5: 'Hoe haalde ik het in mijn hoofd om mijn makelaar te zoenen?'
'Kom, je slaapt boven,' zegt hij en loopt voor me de brede marmeren trap op. Mijn ademhaling echoot tegen de kille muren. Ik kijk naar hem en slik. Zijn lichaam moet er naakt ontiegelijk indrukwekkend uitzien. Zelfs met zijn kleding aan zie je de soepele spieren die dansen onder de stof. Ik vermoed dat alles aan zijn lijf in perfecte staat is. Ineens dringt de gedachte aan zijn lul zich aan me op. Ik kan het niet stoppen en zie zijn gevaarte voor me. Kloppend, stijf, hunkerend naar aanraking. De zachte huid eromheen als een zoetige, vanillekleurige verpakking. Ik dagdroom dat mijn tong over de lengte van zijn stijve gaat en kan hem bijna proeven. De kus heeft me een voorproefje gegeven van zijn smaak.
'Ik hoop dat het volstaat,' hoor ik hem ineens zeggen en ontwaak uit mijn erotische fantasie. Zijn blik glijdt onderzoekend over mij en ik voel dat ik bloos.
De deur staat open en ik loop langs hem heen. Het licht in de ruimte is zo magisch dat ik erin blijf hangen.
'Ik ben vanavond laat terug. Moet weer door. Ik zal even bij je aankloppen, oké? Maak het jezelf thuis,' zegt hij zakelijk en loopt met grote passen weg.
Verbouwereerd blijf ik achter. Ik heb vele avonturen beleefd, maar dit voelt werkelijk alsof ik een ander leven in ben gestapt. Ik open de hoge kasten en begin op automatische piloot mijn kleding erin te leggen. De vermoeidheid slaat toe en voor ik het weet ga ik op het grote tweepersoonsbed zitten en val ik achterover.
Ik droom van Raymond. Van zijn krachtige armen. Zijn lul, die ik in mijn hoofd als een heuse Transformer in elkaar heb gefantaseerd, en zijn mond die mij intussen de belofte heeft gegeven van zoveel meer.
Omgeven door de duisternis schiet ik ineens wakker. Een hard geklop klinkt. Even weet ik niet waar ik ben, maar al snel besef ik me dat ik me in een monumentaal pand midden in de stad bevind. In zijn huis. En dat de man achter de deur de man is waar ik de hele nacht van heb liggen dromen.
Mijn blote voeten voelen de zachtheid van het kleed dat over de parketvloer is gelegd. Langzaam doe ik de deur open. Zijn ogen staan vreemdsoortig vurig, of ik ben nog steeds aan het dromen.
Wordt vervolgd.
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))