Mozi doet aan puppy play: 'Het spelen van een pup is voor mij zeker iets seksueels'

In &C's nieuwste editie 'Vurige Verlangens' spreken we vijf mensen over hun fetisj: van puppy play tot een Japanse vorm van touwbondage. Mozi* werkt bij de overheid en doet aan puppy play, een rollenspel waarbij volwassenen zich gedragen en verkleden als puppy's.

Mozi (25): 'Puppy play speelt met macht en onderwerping. Het komt oorspronkelijk uit de bdsm-wereld, maar heeft zich ontwikkeld naar iets toegankelijkers, met minder strakke regels. Voor mij is het vooral een manier om te ontspannen en even niet bezig te zijn met de dagelijkse rompslomp. De eerste keer dat ik over puppy play las, was ik meteen geboeid. Al vond ik het ook een beetje apart. Volwassen mannen die spelen dat ze puppy's zijn: wat moet ik me daarbij voorstellen? Iets later belandde ik met mijn toenmalige vriend in een fetisjwinkel in Berlijn waar ik allerlei maskers zag hangen. Eerlijk gezegd schokte het me een beetje, maar ik vond het ook spannend. Ergens trok het me aan, maar in die relatie was er geen ruimte om die interesse verder uit te diepen. Vier jaar geleden werd ik single en besloot ik om alleen maar dingen te doen die ík leuk vind. Zo kwam puppy play weer op mijn pad.

Mijn allereerste masker kocht ik op AliExpress. Zodra ik het opzette, gewoon in mijn eentje thuis, klikte er iets. Het voelde vreemd, een beetje lachwekkend zelfs, maar het gaf me ook een gevoel van vrijheid doordat het mij anoniem maakte. In het openbaar durfde ik mijn masker nog niet te dragen. Naar de Amsterdam Pride droeg ik gewoon een spijkerbroek en T-shirt, maar door de pups die ik daar ontmoette, werd ik meteen bij de groep betrokken. Het is een heel levendige scene. Het spelen van een pup is voor mij zeker iets seksueels. Het spel met dominantie en onderdanigheid vind ik leuk en opwindend. Maar het sociale aspect en het gevoel deel uit te maken van een community, is voor mij ook een groot onderdeel van de aantrekkingskracht.

Ik ben opgegroeid in het oosten van het land, op een plek waar gay zijn als iets raars werd gezien. Daardoor voelde ik me niet altijd even comfortabel in mijn eigen lichaam. Als pup Mozi, achter dat anonieme masker, kon ik me ineens wel vrij voelen, ongegeneerd gek doen en experimenteren. Je hebt pups die dominant zijn, onderdanig, of beide. Zelf ben ik vooral onderdanig. Ik krijg opdrachten, word vastgegrepen of uitgelaten aan een ketting die ik om mijn nek draag. En ik maak hondengeluiden, zoals blaffen en grommen. Dat kan op seks uitlopen, maar hoeft niet. Soms is het ook gewoon lol hebben. Als we met een groep puppy’s bij elkaar zijn, kan het nogal een kabaal worden. Dat is op zich al grappig. Inmiddels heb ik het alter ego niet meer nodig en kan ik ook zonder masker mijn speelse, vrolijke kant uiten. Wat dat betreft heeft de fetisj-community me echt geleerd om sterker in mijn schoenen te staan en zelfverzekerder te zijn. Toch blijf ik naar buiten toe liever anoniem. Mijn vrienden vertel ik alles, maar op mijn werk hou ik voor me dat ik elk weekend op een fetisjfeest sta. Ik werk voor de overheid en hoezeer ik ook zou willen dat kinks en fetisjen genormaliseerd worden, denk ik niet dat mijn collega's daar helemaal klaar voor zijn.’

*Mozi is een pseudoniem.

De andere vier mensen die we spraken over hun fetisj? Die vind je in de nieuwste editie 'Vurige Verlangens'