Voor Isabelle draait opvoeden om regelmaat: 'Je mag jezelf als ouder best weleens wegcijferen'

In &C's Oh Baby spreken we vijf moeders over hun opvoedingsmeningen, van borstvoeding tot poepluiers, iedereen denkt er anders over. Zo heeft Isabelle Don Griot (41) moeder van Roselinde (4) een stellige mening over bedtijden en rust, reinheid en regelmaat

‘Ik ben bewust alleenstaande moeder en heb Roselinde gekregen met hulp van een donor. Tijdens mijn zwangerschap zag ik al helemaal voor me hoe ik het zou doen. Ik wilde mijn dochter opvoeden zoals ik veel anderen zag doen: lekker op gevoel, go with the flow en haar gewoon overal mee naartoe nemen. Maar vanaf week vier begon Roselinde veel te huilen, gerust tien tot twaalf uur per dag. Ze sliep nauwelijks, alleen in haar bed, dronk slecht en viel af. Het ging niet alleen slecht met haar, maar ook met mij. Ik sliep nauwelijks en stond constant onder spanning. Op een gegeven moment stond ik aan de commode en was ik bang dat ik haar iets aan zou doen. Toen heb ik zelf aan de bel getrokken bij de spoedeisende hulp. We werden direct opgenomen in het ziekenhuis; Roselinde was toen acht weken oud. Daar bleek dat ze een koemelkallergie en verborgen reflux had, maar met die diagnose was niet alles opgelost. De arts zei: 'Jij hebt geen op-gevoel-baby.'

Dat was echt een eyeopener. 'Hoe ben jij zelf?' vroeg ze. En ja, ik ben juist iemand die goed gaat op structuur en regelmaat. 'Dan is de kans groot dat jouw kind dat ook nodig heeft,' zei ze. Vanuit het ziekenhuis kreeg ik begeleiding bij het slaaptrainen. Dat betekende een strak schema: op de minuut bepaald wanneer ze moest eten, slapen en wakker worden gemaakt. In het begin voelde dat vreemd, maar het bracht ook rust. Na tien dagen had ik een heel ander kind. Slapen ging goed, ze at weer en huilde veel minder. De keerzijde was dat ik aan huis vastzat. Ik kon alleen de deur uit tussen de slaapjes door, en iemand uitnodigen terwijl Roselinde sliep, werkte ook niet: ze werd daar meteen wakker van. Even een dagje weg, zat er voor mij niet in. In de eerste jaren schakelde ik nauwelijks oppas in; ik deed alles alleen.

Inmiddels is Roselinde vier, gaat ze naar school en slaapt ze overdag niet meer. 's Avonds ligt ze tussen 18.00 en 19.00 uur in bed. Ze wordt standaard vroeg wakker, rond 05.30 uur ook als ik haar later naar bed breng. De volgende dag is ze dan kapot, dus dat doe ik niet graag. Alleen met oud en nieuw heb ik haar een keer wakker gemaakt om middernacht; verder maak ik geen uitzonderingen. Ik merk dat niet iedereen mijn aanpak begrijpt. Veel mensen zijn gewend hun kind overal mee naartoe te nemen, alsof het zich maar moet voegen naar het leven van de ouder. Mijn moeder vond het altijd zielig als ik Roselinde moest wakker maken. 'Laat haar toch liggen,' zei ze dan. Ik weet dat niet elk kind is zoals Roselinde, maar ik geloof wel dat regelmaat voor ieder kind goed is. Als een jong kind de hele dag door de Efteling wordt gesleept of als mensen met een baby naar de andere kant van de wereld reizen, dan vind ik daar wat van. Dat is niet in het belang van het kind, die heeft er niets aan en heeft alleen maar last van zo'n lange reis. Je doet dat alleen voor jezelf, dat vind ik egoïstisch. Je mag jezelf als ouder best weleens wegcijferen.'

Meer lezen? Check het onze Oh Baby Special: Jij Kan Dit.