Mirjams man ging vreemd: 'Achteraf ben ik daar zo blij mee'

Toen Mirjam terugkwam van vakantie bleek er een extra vrouw in haar huwelijk met Lucien te zijn geslopen. ‘Achteraf ben ik zo blij dat mijn man is vreemdgegaan.’

Mirjam (48): ‘Het was 2017. Mijn man Lucien en ik dronken koffie op Schiphol. In mijn make-upspiegeltje zag ik mezelf zoals hij me zag: grote wallen, pips, tien jaar ouder in één jaar. Ik was blij dat ik wat vrolijke zomerjurkjes had ingepakt. Deze vakantie wilde ik goed voor mezelf zorgen en mijn man weer verliefd op mij laten worden. Ik had zo naar deze week toegeleefd. Onze oudste van twee dochters, toen dertien, bleek een probleem met haar hartklep te hebben en kreeg een spoedoperatie. Die is goed gelukt, maar na haar revalidatie waren Lucien en ik op. Kos voelde als een reddingsboei. Onze meiden logeerden bij mijn ouders. Een week zon, zee, strand en rust. Voor het eerst in ons huwelijk hadden we een suite geboekt. Ik hoopte dat we elkaar daar weer zouden vinden. Onze kamer was prachtig. Alles klopte, tot aan de hotelzeepjes toe. Ik knuffelde Lucien en we beloofden elkaar dat het vanaf die dag beter zou worden, want door alle drukte waren we elkaar een beetje kwijtgeraakt. De eerste twee dagen verliepen perfect. We dronken cocktails op onze ligbedden, lazen een boek, zwommen af en toe en ik herinner me een wilde nacht die begon op ons balkon en eindigde in bed met de lakens op de grond. Naderhand moest ik huilen. Er kwam zoveel emotie los. Het samen zijn, het uren praten: het deed me goed.

Gezellige lachebek
Op de derde avond raakten we op het terras naast het zwembad aan de praat met een ander Nederlands stel: Ray en Ilse. Ze waren bewust kinderloos. Ik vond Ray een glibber, met z’n kale kop, en Ilse leek me niet al te snugger in haar kindermaatje en een schaterlach die me door merg en been ging. ‘Wat een lachebek,’ grinnikte Lucien die avond toen we gingen slapen. Voor één avond was het een leuke afwisseling. De volgende avond aten Lucien en ik in het centrum. En wie kwamen daar aanlopen toen we net ons voorgerecht ophadden? Ray en Ilse. Ze sloten bij ons aan en Lucien vond dat heel gezellig. ‘Zo leer je nog eens wat van de verhalen van andere mensen,’ vond hij. Ilse vertelde een verhaal over haar demente vader en Lucien troostte haar. Hij leunde naar haar toe. Raakte haar onderarm aan. Ik ging op hem letten en zag zijn blik vaak gericht op Ilse op een manier die me totaal niet zinde. Het leek op flirten. Ik werd boos op mezelf dat ik mijn man daarvan verdacht en schudde het van me af.

Heftige seks
De avond erna was Lucien gewoon weer mijn Lucien. We hadden heftige seks en spraken over ieder vier uur per week minder werken om om beurten iets met de meiden apart te doen. Onze laatste avond sloten we af met een borrel met Ilse in haar jurkje vol ruches en tierlantijntjes en Ray met zijn té harde maffialach. Opgelucht vloog ik de dag erop naar huis. We waren weer samen. Lucien en ik zaten hand in hand in het vliegtuig. Ik voelde me veilig en ontspannen. We zaten vol plannen en dromen. ‘Wat kijk je gelukkig,’ zei mijn moeder toen we onze dochters ophaalden. En zo voelde ik me ook. Na de vakantie vroeg ik eind augustus aan mijn baas of ik minder kon werken. Dat was geen probleem, maar pas per 1 januari. Lucien wilde dan ook wachten, zei hij.  De routine begon weer. Ik werkte, kookte, regelde de clubjes, verjaardagen en visites. Lucien zorgde naast zijn werk voor de tuin, de auto en het onderhoud van het huis. Hij was vrolijk. Ons seksleven bloeide op. Onze dochters deden het goed. Ik zag alleen maar een gouden toekomst voor ons gezin.

Hotel met de toekan
Maar op 4 januari 2018, onze eerste werkdag, knipte Lucien de tv uit. De meiden lagen al op bed. ‘Ik wil met je praten,’ zei hij. ‘Ik ga bij je weg.’ Terwijl mijn mond steeds verder open zakte, vertelde Lucien dat hij tijdens onze vakantie telefoonnummers had uitgewisseld met Ilse. Sindsdien hadden ze contact gehouden. Sterker nog, hij had bij zijn baas de vrijdagmiddag vrij wél geregeld en had die tijd gebruikt om met Ilse af te spreken. Koffiedates. Een lunch in een Grieks restaurant. En daarna naar het hotel met de toekan. Dat was geen eenmalig ding geweest. ‘Ik ben verliefd,’ zei hij. En terwijl mijn wereld instortte, donderde ook Rays wereld in elkaar, omdat Ilse hem op hetzelfde moment haar verlatingsplan vertelde. Vol ongeloof staarde ik naar Lucien. We hadden die donderdag nog seks gehad. Had hij toen aan Ilse gedacht? Had hij haar de dag na mij geneukt? En waarom had ik niets gemerkt? Lucien had niet vaker op zijn telefoon gezeten. Was zich niet anders gaan kleden. Ja, hij had één keer voor zichzelf een nieuwe eau de toilette gekocht, een Grieks merk. Had hij die soms van Ilse gekregen? Ja dus. Ik hoorde hem wel, maar het kwam niet binnen. Alsof iemand de stekker uit mijn hoofd had getrokken. Mijn handen werden koud. Ik keek naar hem en wachtte op de grap. Op het moment dat hij zou zeggen dat het niet waar was. Maar het was wel waar. Ik kreeg buikpijn die dagenlang aanhield. Lucien pakte intussen zijn spullen. Naast mijn verdriet moest ik flink zijn voor onze meiden, want hij kwam met deze onzalige boodschap midden in hun schooljaar. We probeerden de scheiding zo schadeloos mogelijk te brengen. Natuurlijk werd het drama. Huilen. Weglopen. Smeekbedes.

De ware
Ik had nog hoop dat Lucien bij het zien van hun verdriet zou bijdraaien, maar hij bleef bij zijn besluit. Ilse was de ware voor hem. Hij had oprecht van mij gehouden, maar de koek was op. Bij haar voelde hij weer begeerte en lichtheid, iets wat hij sinds ons huwelijk had gemist, maar pas door Ilse had herkend. Met die ene zin brak hij ons huwelijk van vijftien jaar af. Hij zei erachteraan dat hij als vader zijn verantwoordelijkheid zou nemen en de helft van de zorg wilde. Hij had met Ilse een woning gevonden op tien minuten fietsen van ons huis. Het voelde alsof mijn botten verpulverden tot melkpoeder. Ik werd slap. Kon niet meer op eigen kracht opstaan. Had hij niet alleen seks gehad met een ander, maar werkelijk gedacht dat zijn huwelijk nog enkel een lightversie was toen hij het met mij deed? En wat kwam er van onze plannen terecht die we hadden gemaakt? Hij was serieus geweest toen we ze maakten, zei hij lafjes. Hij zou als vader zijn verantwoordelijkheid nemen. En daarmee werd ik op een eerst nog doodgewone donderdagavond gedegradeerd tot co-ouder. Ik was laaiend op mezelf dat ik niets gemerkt had. Ik was verdrietig dat mijn huwelijk stukliep zonder dat ik daar iets aan had kunnen veranderen. En ik was giftig om de achterbaksheid van de enige man, naast mijn vader, die ik vertrouwde. Ik zei hardop dat hij in de stront kon zakken. Dat ik hem nooit meer zou aankijken. Natuurlijk viel alles zwaar tegen. Er waren avonden dat ik jankend in mijn bed rolde nadat ik de vaatwasser had leeggeruimd. De weekenden zonder kinderen werd ik gek. Ik kocht me suf aan merkkleding voor hen. Als ik met vriendinnen afsprak, zat ik erbij als een dooie mus. Ik had nergens meer plezier in. Ik miste mijn dochters en werd bitter. Ik zat alleen in een situatie waar ik nooit om had gevraagd. Gelukkig pasten mijn ouders vaak op. Om hen regelmaat te geven, lunchten de meiden op schooldagen elke middag bij hen, of het nu mijn week was of die van Lucien. Tot die ene keer, vier maanden na de scheiding, dat mijn ouders echt niet konden en het koor waar ik door mijn scheiding tijdelijk mee was gestopt een optreden had. Ik was radeloos. Moest ik afzeggen? In paniek belde ik Ray. ‘Jouw vrouw moest  het zo nodig aanleggen met mijn man,’ zei ik, ‘en ik zit nu met een probleem. Dus het zou wel zo aardig zijn als je me hielp om dat op te lossen.’ En hij kwam. Uit fatsoen, zei hij.

Boek over pubers
Toen ik terugkwam van het concert, zat Ray in de woonkamer en las een boek over pubers. Het raakte me. Ik maakte er een opmerking over en we raakten aan de praat. Oppervlakkig. Een grap over de vakantie en over hoe naïef we waren geweest. Zijn relatie met Ilse was al een tijdje niet goed, en hij had ook niets gemerkt. Tegen hem had ze gezegd dat ze op vrijdagmiddag een cursus volgde voor haar werk. ‘Als je ooit weer hulp nodig hebt, wil ik je wel helpen,’ zei hij bij het afscheid. Hij gaf me een hand. Ik hield stug vol dat ik dat niet had, maar toen ik een paar weken later met een administratieve vraag zat, appte ik hem toch. We appten vaker. De meiden vonden het helemaal leuk als Ray kwam, zodat mijn ouders niet meer in het donker hoefden te rijden. Ik vroeg of hij meeat. Voor ik vertrok naar het koor, waarin ik weer was gaan zingen, speelden we met ons vieren Hitster. Ik ging Ray met andere ogen zien. Hij was zoveel leuker dan ik dacht. Vaak dronken we nog wat als ik terugkwam. Kletsten nog even. Nooit was hij opdringerig of ongemakkelijk. Ik waardeerde hem. Met Ray was alles veel gezelliger. Na een maand of vijf wist ik dat ik mezelf voor de gek hield. Ik was verliefd op Ray geworden. Met zijn kale koppie en zijn lach vol overgave. Hij was zoveel lichter in de omgang dan Lucien, die altijd wikte en woog en veel me-time nodig had. Toen ik het uitsprak, bekende Ray dat hij ook gevoelens had, maar dat hij het langzaam wilde opbouwen. Dat hebben we gedaan. We gingen daten. Eerst met ons tweeën. We zoenden als twee tieners in zijn auto voor de voordeur van mijn ouders. Later werden het uitjes met mijn dochters. En toen Ray voor het eerst bleef slapen, voelde dat natuurlijk voor ons alle vier. Die eerste keer waren we zo nerveus dat de meiden iets zouden horen, dat we alleen maar hebben gezoend. De eerste échte keer was ik stiknerveus. Ik had bijna anderhalf jaar geen seks gehad, maar het voelde zo natuurlijk en fijn.

Onwel van de vlucht
We zijn nu ruim acht jaar verder en er is veel veranderd. Lucien is in de zomer van 2023 overleden aan een longembolie. Het gebeurde op zijn eerste vakantiedag. Hij was onwel van de vlucht en ging even liggen. Toen Ilse terugkwam op de hotelkamer, lag Lucien levenloos in bed. Pas bij de autopsie bleek dat hij al uitgezaaide kanker had, zonder dat iemand dat wist. De embolie was een gevolg daarvan. Omdat ze niet getrouwd waren, is er veel financieel gedoe geweest. Er bleek niets geregeld en onze kinderen zijn Luciens erfgenamen. Ilse moest mijn dochters uitkopen omdat zij de helft van het koophuis erfden. En omdat de jongste nog net geen achttien was, moest dat via de rechter. We hebben het gelukkig goed kunnen oplossen omdat ik in alles het belang van mijn dochters vooropstel, maar het is zwaar voor ons alle drie geweest. Inmiddels zijn de meiden 22 en 20. De oudste woont op kamers voor haar studie. De jongste is nog thuis. Ze noemen Ray ‘Napa’, hun neppapa, en ze zijn dol op hem. Met Ilse hebben ze sinds de overdracht van het huis geen contact meer. Hun band met haar was altijd al afstandelijk. Het lot heeft me mijn man afgepakt en een nieuwe man gegeven. Nog elke dag vind ik dat bizar. Eerlijk gezegd passen Ray en ik beter bij elkaar dan Lucien en ik. Er is zoveel meer rust en liefde in mijn leven gekomen. En ja, natuurlijk vraag ik me soms af of ik, als Lucien en ik samen waren gebleven, ook weduwe was geworden. Maar dat zijn gedachten waar ik eerlijk gezegd niet al te lang bij stilsta. Ik ben nu gelukkig.’ 

Dit verhaal staat in &C's Zomerboek.