Willemijn had jarenlang boulimia: 'Het is een verslaving, een ziekte waarvoor ik me niet hoef te schamen'

Willemijn Burgers uit Eindhoven is filmmaker. Jarenlang hield ze geheim dat ze boulimia had.

Willemijn (28): ‘Als ik nu terugdenk aan het dubbelleven dat ik leidde, wil ik die kleine Willemijn een knuffel geven. Kom eens hier, je bent niet alleen, en wat rot dat je zo’n groot geheim en al die zwaarte alleen hebt gedragen. Gelukkig gaat het nu heel goed. Alsof ik een ander mens ben. Ik herken mezelf uit die periode helemaal niet. Ik hou nu van mezelf. 

Op mijn achttiende ging ik studeren aan de hotelschool. Ik werd lid van een dispuut en moest vaak zeven dagen in de week ergens zijn: evenementen, feestjes, school. Ik ervoer veel stress. Ik kwam erachter dat iedere avond ergens verplicht moeten zijn, helemaal niet bij me past. Ik was ongelukkig. Ook over hoe ik eruitzag: ik vond mezelf te dik. Het voelde alsof ik geen grip had op mijn leven, dus zocht ik dat in eten. Ik probeerde gezond en zo weinig mogelijk te eten. Als ik ’s avonds thuiskwam op mijn kamer, voelde ik me eenzaam. Dan kreeg ik trek en kwam ik in een waas terecht waarin ik niet kon stoppen met eten. Meestal at ik dan zoete dingen. Daarna was ik bang dat ik nog zwaarder zou worden en zag ik geen andere uitweg dan alles er weer uitgooien. In mijn slechtste periode deed ik dat elke dag. 

Op een dag stapte ik naar de huisarts, van wie ik een doorverwijzing naar een eetstoorniskliniek kreeg. Daar ging ik nooit heen. Ik viel nog onder de zorgverzekering van mijn ouders en was bang dat zij er zo achter zouden komen. Jarenlang durfde ik het aan niemand te vertellen. Ik schaamde me dood en dacht: wie doet dit nou? Ik dacht dat ik de enige was. Ik weet nog dat mijn broer zijn verjaardag vierde en dat ik de dag ervoor een eetbui had gehad waardoor ik me zo slecht voelde. Dan zegde ik af, maar durfde ik niet uit te leggen waarom het zo slecht ging. 

Na mijn afstuderen werkte ik twee jaar in Barcelona. Ik leefde steeds meer naar mijn eigen tempo en deed wat goed voor me was. Naar het strand gaan, de natuur in, chillen met vrienden. Ik deelde mijn agenda weer in zoals ik dat leuk vond. Ik ervoer geen stress meer. Hoe beter ik me voelde, hoe meer de eetstoornis naar de achtergrond verdween.  

Toen mijn ouders en broers me opzochten in Barcelona, vertelde ik het. Zij vonden het natuurlijk verdrietig, ook omdat het hen nooit was opgevallen. Niet gek, want ik viel niet af. Daarna spraken we er niet veel meer over. Het voelde nog te kwetsbaar en ik dacht: het komt wel als het komt.

Marijn Kuipers’ documentaire over haar eetstoornis raakte me diep. Ik realiseerde me dat het niet mijn schuld is. Dat boulimia een verslaving is, een ziekte waarvoor ik me niet hoef te schamen. Ik deelde op Instagram een video over mijn ervaring. Dat was de eerste keer dat ik er vrijuit over sprak. Inmiddels had ik het ook wel aan vriendinnen verteld, maar ik denk dat niemand wist hoe erg het was. Ik kreeg zoveel lieve reacties. Ook van mensen die zich herkenden of dicht bij me stonden en zeiden: ‘Ik struggle hier ook mee.’ Dan ken je elkaar, maar weet je dat soort dingen niet van elkaar. Ik was dus niet de enige.
En door dat idee voel ik me veel minder alleen of raar.’ 

De interviews met anderen die uit de school klappen over dubbellevens, lees je deze maand in &C's nieuwste editie 'Wie ken je nou écht?'