Door: Anna Karolina Caban
Bibberend van angst wacht ik op zijn komst. Het duurt slechts een kleine tien minuten en dan hoor ik de deurbel.
‘Ben je in orde?’ vraagt hij haastig en grijpt me vast.
Ik druk mezelf stevig tegen hem aan.
‘Is ze weg?’ vraagt hij.
Ik haal mijn schouders op en pers mezelf nog harder tegen zijn lijf aan.
‘Arzu, ik beloof je dat ik je zal beschermen. Patrycia is nog niet over onze breuk heen. Het is allemaal nog heel vers. Ze is paranoïde, denkt dat iemand haar achtervolgt en haar leven wil verwoesten. Ze snapt niet waarom het over is. Ik hield heel veel van haar, zeker wel, maar net als met alles in het leven gaan dingen nu eenmaal voorbij.’
Hij aait me over mijn haren.
Bij het horen van de woorden dat hij van haar hield, voel ik mijn maag verkrampen. Ook al wil ik mezelf geruststellen met het feit dat het heel normaal is dat hij een leven heeft gehad vóór mij, het idee alleen al dat deze man, die jarenlang onafgebroken mijn gedachten en dromen beheerste, zijn hart bij een ander had liggen, doet me walgen. Lang zal het niet meer duren.
‘Kus me,’ zeg ik nu smekend.
Gelukkig doet hij wat ik vraag.
Hij zoent me vol overgave en ik voel zijn handen over mijn rug dansen. Zijn aanwezigheid alleen al lijkt een knop om te zetten binnenin me en de vlam wordt direct voelbaar.
Zijn gulzige tong beneemt me de adem. Hij zoent me zo gepassioneerd en hongerig dat ik moeite moet doen om overeind te blijven staan. Hij voelt me wankelen en begeleidt me richting de bank. Er hangt woeste agressie in de lucht en allebei geven we ons eraan over.
Ongeduldig sjor ik aan zijn riem.
‘Rustig, rustig schatje,’ zegt hij en doet behendig zijn broek los en trekt deze ietwat omlaag.
‘Trek het stuk, alsjeblieft, neem me. Ik wil je nu. Ik moet je nu in me voelen,’ hijg ik paniekerig.
Met een harde ruk trekt hij mijn kanten string kapot en voor ik het weet voel ik zijn harde bij me naar binnen glijden.
We kreunen simultaan. Dit zat eraan te komen en eindelijk is het zover. De versmelting.
‘Neuk me, neuk me hard,’ zeg ik in zijn oor.
Hij gromt en begint te rammen. Ik voel zijn kracht in me. Bij iedere stoot voel ik me sterker en machtiger worden. Mijn mondhoeken krullen omhoog.
‘Ik heb lang genoeg op jou gewacht. Je bent van mij. Ik laat je niet meer gaan,’ hijgt hij hees.
‘Ik ga nergens heen. Neem me. Neem wat van jou is. Neem wat jou altijd heeft toebehoord,’ antwoord ik.
Hij boort zich dieper dan diep in me. Ik houd mijn ogen gesloten en denk terug aan alles. Aan hoe ik hem jaren geleden voor het eerst zag. Aan hoe ik dan en daar besloot hem de mijne te maken. We zijn uit het zelfde hout gesneden.
‘Ik ga komen. O Arzu, ik kom,’ brult hij.
Ik glimlach flauwtjes op het moment dat hij overstroomt van geilheid. Hij komt schokkend klaar en ik ontvang iedere druppel van hem.
Vanaf de nacht op Ibiza wilde ik hem al. Je zou het obsessie kunnen noemen, maar ik noem het liefde op het eerste gezicht. Hij gaf me net genoeg om in ons te blijven geloven. En zie hier het bewijs dat mijn manifestatie heeft gewerkt.
Geduld is een schone zaak en nu is hij eindelijk de mijne.
Het universum heeft ons weer samengebracht en toen was het aan mij om het spel uit te spelen.
Ik wist dat het zou werken.
De neppe dreigbrief en de schim?
Ik zal Darla trakteren op een lekker matcha morgen. Iedereen is te manipuleren, als je maar de juiste triggers weet te vinden. In oorlog en liefde is alles geoorloofd, en zo is het maar net.
Einde
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))