Joyce neemt haar slakken mee op vakantie: 'Het zijn echt mijn baby's'

Vanwege hond Midas gaat Joyce Heymen nooit verder dan de Veluwe op vakantie, maar als ze dan gaat, gaan haar albino reuzenslakken Ivy en Yves gewoon mee.

Joyce (38): ‘Een slak is een slak, zou je denken, maar ik ben ervan overtuigd dat ze toch wel een beetje karakter hebben. Ivy is bijvoorbeeld heel nieuwsgierig, terwijl Yves meer verlegen is. Een ander ziet waarschijnlijk geen verschil tussen de twee, maar het zijn echt mijn baby’s. Door de vorm van hun huisje hou ik ze uit elkaar.

Een paar jaar geleden zag ik online een foto van een vrouw met op haar arm een reuzenslak. Ik was meteen gefascineerd. Iedereen heeft een hond of een kat, maar dit was echt iets aparts. Ik vond ze op kleine konijntjes lijken, alleen dan anders. Reuzenslakken kunnen tot wel dertig centimeter groot worden. Hun huisje is zo groot als mijn hand. Onder de juiste condities kunnen ze wel tien jaar worden, maar ze zijn wel veeleisend. Om te overleven moet de temperatuur ongeveer tussen de 25 en 28 graden zitten en de luchtvochtigheid ongeveer 90 procent zijn. Een glazen terrarium is eigenlijk al te koud, dus ik heb er één van betonplex. Op de grond ligt kokosgrond en ik moet goed in de gaten houden dat die niet te nat wordt, maar ook zéker niet te droog. Want als dat gebeurt, kan hun schild uitdrogen en gaan ze dood.

Onze hond Midas is al negen jaar bij ons en echt een lid van ons gezin. Hij is erg aan ons gehecht. Hij gaat nooit uit logeren, omdat hij dan denkt dat we hem achterlaten. Daarom gaan we altijd naar dezelfde plek op de Veluwe op vakantie. Onze slakken gaan ook mee, omdat ik de zorg voor hen zelf wil doen. Ik vervoer ze in een plastic Curver-bak waar ik een warmtemat in heb geplakt en aan de zijkanten gaatjes zijn gemaakt. Niet te veel, want dan krijgen ze het weer te koud. En ik neem natuurlijk genoeg kokossnippers en sepia mee, dat is het skelet van een inktvis dat ze eten om hun huisje sterk en gezond te houden. Dat kan je gewoon online kopen, vogels eten dat spul ook om hun snavels aan te scherpen.

Ik vind het hartstikke gezellig dat ze meegaan, al is het eerlijk gezegd ook wel een gedoe. Vorig jaar ging het op vakantie helaas gruwelijk mis. In ons vakantiehuisje op de Veluwe is het hartstikke koud ’s nachts. Toen ik ’s ochtends vroeg bij de slakken kwam kijken, zaten ze helemaal verstopt in hun huisje. Om ze snel op te laten warmen, had ik de bak even in de zon gezet. Toen ik een uurtje later weer ging kijken, was er eentje dood. Doordat de zon was gedraaid, was-ie verbrand. Heel tragisch, we hebben ’m in het bos begraven. Gelukkig was Ivy de dans ontsprongen, misschien omdat ze een albino is. Zij woont inmiddels al vijf jaar bij ons en betekent veel voor me. Yves kwam na het overlijden van de andere slak bij ons wonen.

Ik maak graag foto’s van Ivy, die ik vervolgens op Facebook en Instagram zet. ‘Heerlijk met sla en kruidenboter,’ schrijven mensen er dan weleens onder. Ja ja, héél grappig, denk ik dan. Het gaat wat ver om te zeggen dat ik een connectie met mijn slakken voel, want ze horen niks en zien alleen lichtschimmen. Toch denk ik wel dat ze mijn geur herkennen, omdat ik ze vaak op mijn hand zet. Misschien bestaat-ie alleen in mijn hoofd, maar wat mij betreft hebben we een band.’

Benieuwd hoe andere baasjes dat doen met hun huisdieren? Je leest het nu in &C's Zomerboek.