Vroeger werden vrouwen aangemoedigd om CEO te worden, nu moeten we in onze 'vrouwelijke energie' stappen

Ik mis de girlboss. Dat zag ik zelf ook niet aankomen. Een paar jaar geleden kon je Instagram niet openen zonder dat een vrouw je vertelde dat je moest ondernemen, hustelen en een personal brand moest bouwen. Gehezen in roze blazers met een latte in hun hand legden ze uit hoe ze vóór zeven uur ’s ochtends al drie bedrijven hadden opgericht en een halve marathon hadden gelopen.

Het was erg vermoeiend, vooral omdat de term zelf al liet zien hoe betuttelend het hele concept was: een man is een baas, een vrouw is een girlboss. Alsof we een schattige subcategorie vormden en met een roze speelgoedkassa mochten meedoen in de grotemensenwereld. En toch mis ik haar.

Want als ik tegenwoordig mijn telefoon open, lijkt het alsof we collectief een paar eeuwen terug in de tijd zijn gevallen. De girlboss is vervangen door de tradwife. Waar vrouwen vroeger werden aangemoedigd om CEO te worden, krijgen we nu filmpjes voorgeschoteld over hoe we meer in onze feminine energy moeten stappen, en ons in het ergste geval ‘moeten onderwerpen aan de man’. De carrièretips zijn ingeruild voor zuurdesembrood, het glazen plafond heeft plaatsgemaakt voor een beige keuken met een retro keukenmachine en een man die ouderwets de baas speelt.

Maar het blijft niet bij tradwives. Een paar jaar geleden hadden we body positivity, met als verfrissende boodschap dat vrouwen niet hun hele leven hoefden te besteden aan het optimaliseren van hun uiterlijk. Nu zitten we midden in het Ozempic-tijdperk. De afgelopen jaren zijn we gegaan van 'je bent goed zoals je bent' naar 'je bent toch een stuk beter als je twaalf kilo afvalt en we je botten door je huid heen kunnen zien'.

Juridisch zijn vrouwen vrijer dan ooit. We mogen stemmen, studeren, werken, scheiden, leidinggeven en ons eigen geld verdienen. Toch lijkt online de boodschap te zijn dat we onszelf kleiner moeten maken in plaats van groter - zowel figuurlijk in de wereld als letterlijk in je spijkerbroek. Blijkbaar vonden we vrouwen die onbeschaamd de ruimte opeisten toch te bedreigend. De tegenreactie is een collectieve krimp.

De tradwife en een Ozempic lichamen idealen verkopen ons geen rust of 'vrouwelijke energie', ze verkopen de opdracht om langzaam te verdwijnen. Achter het aanrecht en op de weegschaal. Geef mij dan toch maar die schreeuwerige girlboss. Liever met een roze speelgoedkassa de wereld bestormen, dan langzaam uitdoven met een knorrende maag.