Achteraf blijkt het een briljante carrièrezet dat ik mijn tanden nooit heb rechtgezet

Stel je voor: je kijkt naar een rauw historisch oorlogsdrama. De loopgraven zijn modderig, iedereen ziet eruit alsof ze al drie weken niet hebben geslapen en het laatste fatsoenlijke maal was ergens voor de oorlog.

Dan komt de generaal in beeld. Een man die al veertig jaar oorlog, verlies en winters zonder centrale verwarming achter de kiezen zou moeten hebben, maar eruitziet alsof hij tussen twee veldslagen door nog even langs een kliniek in Beverly Hills is geweest. Zijn voorhoofd is zo strakgetrokken dat je er trampoline op kunt springen. Weg illusie.

Hollywood loopt tegen een vrij wonderlijk probleem aan: acteurs worden steeds mooier gemaakt, maar daardoor steeds moeilijker te casten als mensen. Ze moeten docenten, bakkers, verpleegkundigen, vermoeide ouders of negentiende-eeuwse boeren spelen, terwijl ze eruitzien alsof ze rechtstreeks uit de seizoensfinale van Selling Sunset komen aanlopen. Bij reality-tv is een bevroren gezicht nog best handig als je tijdens de vierde bitchfight van de aflevering wilt doen alsof het je allemaal niets doet. Voor serieus acteerwerk ligt dat toch anders. Het helpt tenslotte als je gezicht kan verraden dat je verdrietig, woedend of verrast bent.

Tijdens mijn opleiding vertelde de directeur van de toneelschool mij trouwens dat ik nooit wat zou bereiken als ik mijn scheve tanden niet recht liet zetten. Ik weigerde stug. Puur uit koppigheid natuurlijk, maar achteraf blijkt het een briljante strategische carrièrezet: ik kan geloofwaardig iemand spelen die haar eigen tanden nog heeft.

Ik sta daarin niet alleen. Acteurs als Aimee Lou Wood en Steve Buscemi zijn juist herkenbaar doordat hun gezichten niet lijken te zijn samengesteld uit dezelfde catalogus. En misschien is dat uiteindelijk precies waar acteren om draait. Niet zo perfect mogelijk zijn, maar specifiek genoeg om iemand te geloven.

Het tij lijkt dan ook langzaam te keren. Al is het maar omdat het publiek weigert nog langer te geloven dat een moegestreden verpleegkundige uit 1994 na een nachtdienst toevallig wakker werd met perfect gevulde jukbeenderen en twintig identieke porseleinen tanden.

Als dit zo doorgaat, wordt de ultieme auditie straks heel simpel. Geen Shakespeare, geen tranen op commando. De regisseur vraagt alleen: kun je verbaasd kijken? Wie zijn wenkbrauwen omhoog krijgt, heeft de hoofdrol.