Hoe vermoeiend de Sydney Sweeney-reclame ook is, er gebeurt iets waar ik moeilijk boos over kan zijn

Potjandosie, wat ziet Sydney Sweeney er belachelijk goed uit naakt. Dat was mijn eerste gedachte toen ik de veelbesproken reclamecampagne zag. Haar blote lijf haalde zelfs de headlines van de NOS en topsportvrouwen zijn woest. Terecht, vind ik. Toch gebeurt er dankzij die reclame iets waar ik moeilijk boos over kan zijn.

In een reclame voor sportgokplatform Novig (waar ze ook aandeelhouder van is) poseert ze volledig naakt met allerlei sportattributen. Tikkie clichématig met onder andere American footballs voor de tetten, je kent het wel. Topsportvrouwen wereldwijd reageren woest op de campagne met de actrice.

Vooropgesteld: haar lichaam, haar keuze. Maar ik snap die sportvrouwen wel. Je zult maar je hele leven trainen om ergens de beste in te worden. Vroeg uit bed, je sociale leven op standje nul zetten, wedstrijden spelen, blessures overwinnen, elke keer weer doorgaan. Terwijl je ook nog moet opboksen tegen het idee dat vrouwensport minder interessant zou zijn en mensen ondertussen uitgebreid bespreken hoe je eruitziet, maar het niet over je prestaties hebben.

Vrouwen hebben moeten vechten om überhaupt mee te mogen doen. Om dezelfde kansen en waardering te krijgen. Zelfs over de manier waarop hun billen in beeld worden gebracht en het gevecht tegen minuscule sportbroekjes, moet discussie worden gevoerd. Zoals voormalig olympische atlete Élodie Ouédraogo in reactie op de rel benadrukt: ‘Er zijn zoveel gevechten geleverd om het respect te krijgen dat sportvrouwen verdienen.’ En dan bedenkt een reclamebureau hoe het gokken op sportuitslagen aan de man gaat brengen: een bloedmooie vrouw, die actrice is en geen topsporter, zonder kleren. Geef haar een tennisracket, laat haar het voor de billen houden en klaar ben je.

Het is zo vermoeiend voorspelbaar.

Ik snap dat het voor velen voelt alsof de sportvrouw weer jaren wordt teruggezet. Eindelijk zijn er kleine stappen gezet in het serieus nemen van vrouwensport, en dan gebeurt dit. Sydney deelde vervolgens foto’s van sporters die ook naakt hebben geposeerd, onder wie tennisster Serena Williams. Dat lijkt haar antwoord te zijn op de kritiek. Maar kom op, Sydney, juist die vergelijking slaat toch nergens op? Snap je het punt niet? Die vrouwen zijn topsporters. Ze staan daar vanwege wat ze met hun lichaam hebben gepresteerd. Jij staat daar met sportspullen om een gokproduct te verkopen. Dat jullie allemaal geen kleren aanhebben, maakt het nog niet hetzelfde.

Bovendien is dit niet haar eerste reclamerel. Sydney is goed in het creëren van ragebait. Vorig jaar was er de jeanscampagne van American Eagle, met de woordspeling ‘great jeans’ en ‘great genes’. Inmiddels hoeft niemand haar meer uit te leggen hoeveel aandacht zoiets oplevert. De wereldpers doet keurig mee. Ook ik schrijf er deze column over.

Toch ben ik ergens blij. Of mensen die vrouwensport al niet serieus namen, door deze campagne nóg bekrompener zijn gaan denken? Ik betwijfel het eerlijk gezegd. Ondertussen wordt mijn sociale tijdlijn wel overspoeld met sportvrouwen die als tegenreactie op Sydney hun waanzinnigste prestaties laten zien. Zij laten zien hoe topsport er echt aan toegaat. Bloed, zweet en tranen, en volledige toewijding. Ik blijf mij verwonderen over hun snelheid, beheersing en kracht. Dat had ik zonder deze rel waarschijnlijk allemaal gemist. Die vrouwen hebben de aandacht naar hun prestaties getrokken. En terecht.

Hopelijk blijven we ook kijken als Sydney haar kleren weer aan heeft.