Door: Joanne Wienen
Het kleinschalige vakantiepark dat Rachel Siwaletti met haar man Willem en een zakenpartner kocht, liep goed. Maar de kosten waren zo hoog dat ze het gedwongen moesten verkopen.
Rachel (37): ‘Vlak voor de verkoop woonde Willem een aantal maanden op het park om de boel te runnen, terwijl ik focuste op de kinderen en mijn werk binnen andere ondernemingen. We hielden hoop dat we het tij konden keren en deden alles om te voorkomen dat het kaartenhuis zou instorten. Een superstressvolle periode. Ieder moment kon Willem bellen: je moet nú geld storten, anders stopt de operatie. Alle winst die wij maakten in onze andere ondernemingen werd doorgesluisd naar het park, terwijl we zelf soms ook nog een halve maand te gaan hadden voor er nieuw geld binnenkwam. Als de bel bij ons thuis ging, was ik bang dat de curator voor de deur stond om onze televisie van de muur te trekken. Ik leefde eigenlijk in een constante paniektoestand.
Uiteindelijk moesten we het park wel verkopen. Er bleef daarna nog een miljoen schuld over, waar wij persoonlijk voor aansprakelijk waren. Daardoor hing een tijdje de schuldsanering boven ons hoofd, een doemscenario. Niet omdat we dan leefgeld zouden krijgen en onder toezicht zouden staan, maar omdat ik dan geen vrijheid meer zou hebben om te ondernemen. Gelukkig kwamen we er in een minnelijk traject uit met onze schuldeisers. Een deel van onze schulden konden we aflossen door ons huis en alle waardevolle bezittingen te verkopen. In een Excelsheet stonden al onze bezittingen die meer dan duizend euro waard waren. Alleen persoonlijke dingen, zoals een ring van mijn oma of de piano die ik op mijn achtste heb gekregen, konden we houden. Daarnaast betalen wij inmiddels al een jaar duizenden euro’s per maand om de rest van de schuld af te lossen. Dat is óók stressvol, want dat bedrag komt nog bovenop onze vaste lasten. Toch voelt het anders dan voorheen, omdat we een stip op de horizon hebben: februari 2027 zijn we schuldenvrij.
Vijf jaar geleden kochten en verbouwden we een woonboerderij met het idee: dit is voor altijd. Dat we dat huis moesten verkopen, deed extra veel pijn. Soms schrok ik ’s nachts in paniek wakker: en nu, waar moeten we heen? Ik kan me heel goed voorstellen dat er stellen zijn die in zo’n crisis uit elkaar gaan, maar ons heeft het juist dichter bij elkaar gebracht. Ineens ligt alles in ons leven weer open, en dat past eigenlijk heel goed bij wie Willem en ik als mensen zijn. Het zit in ons om oplossingsgericht te zijn. Toen we ons huis moesten verkopen, benaderde ik de eigenaar van een woning die al maanden te koop stond. We mochten er een jaartje wonen op voorwaarde dat we het opknapten. En binnenkort vertrekken we als gezin voor een paar maanden naar Zuid-Afrika. Ons werk kunnen we overal ter wereld doen. De vaste lasten van het huis dat we via vrienden kunnen huren, zijn lager dan de gemiddelde huur in Nederland, en het dagelijks leven is daar goedkoper dan hier. De droom om een tijd in het buitenland te wonen, hadden we altijd al. Nu staan de sterren goed.
Ooit zei iemand: ‘Als je problemen op te lossen zijn met geld, ben je een rijk mens.’ Ik wil geldzorgen niet bagatelliseren, maar die uitspraak heeft me enorm geholpen relativeren. Ik ervaar het namelijk echt zo. Terwijl steeds meer spullen om me heen verdwenen, bleef de liefde. We hebben elkaar en zijn gezond, dat is het allerbelangrijkste.’
De andere interviews met vrouwen die te maken kregen met geldstress, lees je nu in &C's 'Zuinig is het nieuwe chic'.
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))
:quality(85))