Een man trok zich op mij af in de trein en ik deed niks

'Ik moet hier nú weg,' denk ik. Ik graai mijn spullen bij elkaar en zonder om te kijken trek ik een sprintje. Pas als ik een paar coupés verder ben, dringt het tot mij door wat er net gebeurd is. Een man zat zich tegenover mij af te trekken.

Een halfuur eerder. Terwijl ik in mijn eigen bubbel zit, zoek ik een vierzitter uit in de trein en ga ik zitten. De man tegenover mij zit erg onderuitgezakt en doet de manspread 2.0. Ook oogt hij een tikkie schmutzig. Maar ik wil hem niet afrekenen op zijn voorkomen, dus ik blijf gewoon zitten. De trein vertrekt en ik staar uit het raam. Heerlijk, even niks. Tot de man weer mijn aandacht trekt. Hij zit zo vreemd dat hij met zijn handen makkelijk in zijn wijde joggingbroek kan. Dan zie ik wat hij aan het doen is. Hij trekt zich af terwijl hij naar mij kijkt.

Ik kan niks uitbrengen. Mijn grote bek, die normaal gesproken altijd paraat staat, is ineens verdwenen. Ik doe niks. Ik bevries. Wat waarschijnlijk maar seconden duurt, voelt als een eeuwigheid. Tot ik in de benen kom. Pas buiten de situatie bekruipt mij een gevoel van goorheid. Ik voel mij vies, walgelijk zelfs. Die dag had ik allerlei leuke plannen, maar ik gooi ze de prullenbak in en ga naar huis. De man heeft blijkbaar ook nog de macht over mij om mijn dag te verpesten. Eikel.

Mijn ervaring deel ik op Instagram. De reacties stromen binnen. Honderden. Het verbaast mij hoeveel vrouwen een soortgelijke ervaring hebben – veel meer dan ik ooit had gedacht. En dan, dan komen de reacties van de mannen:

'Waarom had je dit niet gelijk door?'
'Hoe weet je zo zeker dat hij dit deed?'
'Je zou je vereerd moeten voelen dat hij zich op je aftrekt!'

En jawel: 'Ik zou ook wel over je romige punten heen willen kwarken.'

Die laatste reactie is trouwens geen compliment, ook al lijken sommige mannen dat te denken. Het is een tweede aanranding, deze keer met ranzige woorden. Gelukkig zijn er ook mannen die aangeven zich kapot te schamen voor hun soort.

Maar waarom voel ík mij vies, terwijl híj degene is die zich smerig misdraagt? Dat gevoel heeft blijkbaar een naam: misplaatste schaamte. Het lichaam reageert op een schending van je grenzen alsof jíj degene bent die iets verkeerds heeft gedaan. En dat bevriezen? Dat was mijn zenuwstelsel dat deed waarvoor het gebouwd is: overleven. De freeze response is geen keuze, het is een automatische beschermingsreactie. Toch had ik hem liever op zijn plek gezet. Een scène gemaakt. Iets gedaan.

Die dag ben ik niet naar de NS of de politie gegaan. Ik had geen puf voor het gedoe, had geen zin om 'slachtoffer' te zijn, en deze man zou toch nooit gepakt worden. Maar hierover ben ik terecht op mijn vingers getikt.

Want hier is wat ik sindsdien besef: als we het niet melden, bestaan we niet in de cijfers. En als we niet in de cijfers bestaan, lijkt er geen probleem te zijn. Maar er ís wel een probleem.

Melden verandert misschien niet meteen de wereld. Maar het maakt wel zichtbaar wat al die vrouwen allang weten. Dat dit nog steeds gebeurt. Dat we niet de enigen zijn. En dat het niet normaal is.

Dus meld het. Niet voor die man, maar voor ons.

Sla het nummer van de NS-meldkamer op – 06 13 18 13 18 – zodat je in de trein via WhatsApp of sms direct kunt melden. Maak (eventueel achteraf) melding bij de NS via ns.nl/overlast, of bij de politie via 0900-8844. Bij acute nood bel je 112.