Als ik gedaan heb wat ik moet doen, ga ik écht zitten, neem ik me voor

Ik neem me vaak voor om te ontspannen. Alsof het een taak is die ik eindelijk eens goed en lekker wil uitvoeren. Dan denk ik: als ik gedaan heb wat ik moet doen, ga ik écht zitten.

Want selfcare in de vorm van een leeg hoofd is zo belangrijk. Dus spreek ik met mezelf af: vandaag ga ik ontspannen. Met thee, een boek, weet ik veel. Gewoon even ongegeneerd lui. Vandaag gaat het lukken!

Lukt. Nooit.

Niet dat ik niet stil kan zitten of niets doen, nee, dat kan ik als de beste. Maar lekker lui zijn, nee. Laat ik deze dag eens noemen, als voorbeeld. Omdat vandaag het prototype van alle vandagen is. Vanmorgen begon enorm veelbelovend. Ik zou deze column schrijven, daarna de was doen, tien buikspieroefeningen doen en dan eindigen met een momentje rust. Dus daar ging ik, al twintig minuten later dan in mijn planning stond, omdat er een kind ziek thuisbleef, achter mijn laptop. Toen kreeg ik een appje van mijn moeder die op vakantie is in Noorwegen. Daardoor móést ik echt weten hoe duur het is om een huis in Noorwegen op die specifieke plek te kopen. Toen móést ik die plek googelen voor weetjes en kwam ik erachter dat Mission: Impossible deel 4859309 daar is opgenomen. Kortom: ik weet nu hoe de hond van de achternicht van de buur­vrouw van Tom Cruise heet en ben uren later geen steek verder gekomen met dat wat ik überhaupt op m’n planning had staan. Dus, weer geen ene reet gedaan, zonder lui te zijn.

En toch is het gekke: ik heb nooit het gevoel dat ik niks doe. Mijn hoofd werkt namelijk drie dagen in een dag. Het is daar één grote chaotische vergadering van onafgemaakte taken, willekeurige vragen en plotselinge levens­inzichten die allemaal tegelijk aandacht willen. Terwijl mijn lichaam ondertussen roerloos aan een tafel zit te staren in het niets, met een schuldgevoel door dat niksige als gevolg. Het is een onrustige
tussenvorm waarbij je én moe wordt van jezelf én niks gedaan krijgt. Met altijd een gevoel of er een streng persoon binnen kan komen die me op m’n kop geeft, omdat ik al drie kwartier naar een lamp zit te staren.

Zelfs tijdens mijn rust ben ik actief.

Dus kijk ik altijd jaloers naar mensen die echt helemaal zen zijn met niks doen. Hoe dan? Wil je me dan vertellen dat je niet wil weten hoe de drummer van Coldplay heet, wat Paaseiland nou precies is en wat voor weer het op dit moment is in Novosibirsk? Dat lijkt me fantastisch, dat je hoofd gewoon uitstaat. Maar misschien moet ik maar gewoon accepteren dat mijn hoofd nou eenmaal zo werkt en beseffen dat die strenge persoon met kritiek op dit gedrag, vooral in mezelf zit. En hoop houden dat ik ooit wel heerlijk ongegeneerd lui kan zijn, ook in m’n hoofd. Al ben ik bang dat dat lang gaat duren, want terwijl ik dit schrijf, heb ik alweer drie keer gegoogeld hoeveel het kost om een alpaca te onderhouden. 

Deze column staat in &C's nieuwste editie 'Ik ben er even niet'.