Ik schreeuw nog net niet hardop: ‘Je hebt geen putten in je vingertoppen, dat is gewoon het licht!’

Ik ben behoorlijk bodypositive. Ik vind namelijk dat ik dat moet zijn. En dan komt altijd mijn vaste dankbaarheidspraatje over dat ik gezond ben en dat ik drie geweldige kinderen in dit wonderbaarlijke lichaam heb mogen dragen, et cetera, et cetera.

En dat vínd ik ook echt, anders zou ik het niet zeggen, maar ik baal ook heus weleens van wat ik voel en zie, hoor. Bijvoorbeeld als ik in de hel stap die ‘kleding passen in een pashok van een grote winkelketen’ heet. Sorry hoor, kunnen we het daar heel even over hebben? Wie heeft ooit bedacht dat tl-licht van boven een goed idee was?! Ik wil niet generaliseren, maar kom op zeg, dat kan geen vrouw zijn. Want volgens mij is het zo dat vrouwen nou eenmaal gebouwd zijn met vetopslag direct onder de huid. Super voor de ronde zachte vormen die ons zo mooi maken, en super als reserve voor welke zwangerschaps- of Expeditie Robinson-achtige situatie dan ook, maar niet. In. Dat. Pashok. En dat weten vrouwen, dus vrouwen kunnen dat waardeloze lichtplan nooit hebben bedacht. Want dan sta je daar dus tussen de stofvlokken en de zweetlucht tegen een spiegel gedrukt je uit te kleden en dan zie je putten in dat lichaam, waar je nog nooit putten hebt gezien. Dus dan schreeuw ik nog net niet hardop continu opbouwende mantra’s naar mezelf in mijn hoofd: ‘Je hebt geen putten in je vingertoppen, dat is gewoon het licht!’ Of: ‘Dit is een dikmaakspiegel, je hebt geen omtrek van anderhalve meter als taille!’ En dat helpt, gewoon voor jezelf bepalen dat zij, die spiegels, het allemaal mis hebben en dat jij, de baas van dat lichaam, voor jezelf bepaalt dat je er tiptop uitziet. Ik vind het altijd enorm oppervlakkig van mezelf dat ik daar zo’n punt van maak, maar het is toch fijn dat, als je in de spiegel kijkt, je de leukste versie van jezelf ziet. En dat kan voor iedereen anders zijn, toch? En misschien is dat juist bodypositivity op het hoogste niveau: als je ’m effe niet voelt, jezelf zo positief praten tot je ’m wel weer helemaal voelt. Je eigen grootste supporter zijn. Dus van jezelf houden als je er voor je gevoel uitziet als Cindy Crawford in haar hoogtijdagen en jezelf empoweren, wanneer je er voor je gevoel uitziet als Gollum in Lord Of The Rings. I loooove myself! Dus, lieve mannen die pashokken ontwerpen met licht ontworpen voor autopsies, kunnen we ook effe wat liefde in die hokken van jullie gooien? Dat we onszelf in onze bij elkaar geraapte, niet matching ondergoedset uit de jaren negentig ook gewoon lekker kunnen blijven loooooven en niet in stilte een beetje afscheid hoeven te nemen van ons zelfvertrouwen wanneer we in die hokken een Zaartje passen? Dankjewel. Dan gaan wij in de tussentijd gewoon weer even ons ding doen voor onze liegende spiegels thuis. Met warm, zacht, heel zacht licht. Terwijl er een kind langsloopt dat lachend op je achterkant petst en ‘Hangkont!’ roept.

Deze column staat in &C's nieuwste editie 'Ik zie, ik zie'.