Nu snap ik dat een beetje liegen er soms gewoon bij hoort

‘Saskia had al acht maanden een vurige affaire met haar buur­vrouw, die begonnen was tijdens het gezamenlijk uitlaten van de honden. Ze vonden elkaar tijdens gepassioneerde ‘uitlaatsessies’ meerdere malen per week, de echtgenoten hadden er geen idee van.’

Las ik in een online artikel. Dit is een ontzettende ver-van-m’n-bedshow, godzijdank. Tijdens mijn vorige relatie kreeg ik gevoelens voor een ander – aka mijn huidige echtgenoot. Qua acties was het geen vreemdgaan, qua gedachten natuurlijk wel. En het is hartverscheurend, wanneer de een nog vol overgave in een relatie staat en de ander het gevoelsmatig aan het afbouwen is. NIET. TE. DOEN.

Die fase duurde helemaal niet zo lang, maar het gevoel dat het je geeft – en de geheimen die je denkt te moeten hebben – zijn onmogelijk. Ik voelde me in- en inslecht en kon mezelf bijna niet meer in de spiegel aankijken. En ik had nog niet eens een affaire, kun je nagaan als dat wel zo was geweest.

Nu snap ik dat een beetje liegen er soms gewoon bij hoort. Als kind, om een snoepje. Als puber, om langer weg te kunnen blijven. ‘Mijn band klapte, toen viel een hond me aan en toen kwam er een sneeuwbui,’ ergens in midden juli. Of stiekem het huis binnen sneaken, omdat je vader zei dat je om één uur thuis moest zijn en je echt nog niet weg kon gaan, omdat dit toch echt de leukste avond ooit was. Of tijdens oud en nieuw heel standvastig stoppen met roken – samen met je vader – om vervolgens een halfuur later in de Bubbles tijdens een schuimparty weer een heel pakje peuken op te steken. Of later, wanneer je zwanger bent en nog even niks zeggen, omdat je eerst door die kritieke weken heen wilt. Of kwaliteiten ‘overdrijven’ bij het binnen proberen te hengelen van een baan.

Allemaal kleine dubbellevens, maar dan te behappen. Voelt het heel goed? Misschien niet altijd, maar het is te doen. Maar een echt dubbelleven, met geheimen in de nacht, telefoons die nooit in het zicht mogen liggen en spullen, vlekken en geuren die weggemoffeld moeten worden lijkt me niet te doen. Niet omdat ik het niet begrijp hoor, ik vind Unfaithful bijvoorbeeld een prachtige film en kan me best voorstellen hoe iemand in die situatie belandt. Die vrouw die een sexy vreemdeling tegen het lijf loopt en daar een spannende affaire mee krijgt waarmee ze aan haar burgelijke leven en plichten ontsnapt. Met alle ellendige gevolgen van dien overigens. Maar zelf in die situatie zitten, lijkt me onmogelijk.

Al die situaties beginnen natuurlijk bijna nooit met het idee om een dubbelleven te beginnen, de meeste overkomen je en voor je het weet zit je er dan te diep in. Kan het ons dan allemaal overkomen? Moeten we dan maar gewoon heel blij zijn als we niet in onze kwetsbaarste momenten in zo’n situatie meegesleurd worden? In dat geval vraag ik een stel heel dikke oogkleppen voor m’n volgende verjaardag, zodat ik alleen mezelf nog recht aan kan kijken in de spiegel. 

Deze column staat in &C's nieuwste editie 'Wie ken je nou écht?'