Simones man beschuldigde haar van verkrachting: 'Misselijk van wat ik had gedaan'

Als Simone en Jordi na acht jaar huwelijk uit elkaar gaan, beschuldigt hij haar van verkrachting. 'Maar hij vond me toch aantrekkelijk?'

Simone (42): 'Mijn zoon werd dat weekend vier jaar. In Decathlon was ik op zoek naar een step voor hem toen ik een oud-collega van mijn ex Jordi (43) tegenkwam. Ze vertelde me dat hij ontslag had genomen, een burn-out had gehad en een jaar lang in een psychiatrische instelling had gezeten. Ik wist van niets. Hoe ik thuis ben gekomen, weet ik nu nog steeds niet. Het volgende wat ik me herinner, is dat ik op de bank zat - nog in mijn jas - met natte wangen. Misselijk van mezelf en van wat ik had gedaan.'

Ranzige details
'Ik studeerde toen ik Jordi ontmoette. In de kroeg trok hij mijn aandacht: een lange vent met donkere ogen. Hij was geen gangmaker, maar een luisteraar. Hij straalde iets zachts uit. Dat trok me na de lang-leve-de-lol-mentaliteit waarmee ik me al jaren omringde. Ik had wat gedronken en zin in seks. We flirtten en ik nam hem mee naar huis voor een onenightstand. Maar in plaats van de woeste nacht waar ik op hoopte, gaf hij me alleen wat voorzichtige kusjes. Ik was verbaasd, maar tegelijkertijd nieuwsgierig. Hij was anders en dat intrigeerde me.

Jordi was een vogel met donshaartjes in plaats van veren. We spraken vaker af en werden verliefd. We hielden van dezelfde muziek, droomden allebei over een roadtrip door Europa. Behalve de seks die uitbleef omdat hij 'wilde wachten', was hij perfect. Maar als ik hem vroeg waarom hij wilde wachten, bleef hij vaag. Hij gaf me gelukkig wel genoeg complimenten over hoe mooi ik was. Dat hield me rustig: Jordi was blijkbaar een gevoelsmens. Maar na weer een paar seksloze dates en vooruitschuiverij schuurde het gemis. Was hij impotent? Transgender misschien?

Na vier maanden serieus daten, vertelde Jordi over zijn zes jaar oudere zus. Vanaf zijn elfde had ze hem bestookt met verhalen met de meest ranzige details over haar seksuele ervaringen. Hoewel hij aangaf dat hij dat niet wilde en haar intimiderend vond, bleef ze doorgaan. Ze vond het grappig hem te shockeren. Jordi had de kracht niet het te stoppen. Zijn ouders durfde hij niets te vertellen uit misplaatste loyaliteit. Seks werd voor hem iets ranzigs. Vier jaar later stopte het pesten toen zijn zus op kamers ging. Al die tijd had Jordi zijn seksualiteit weggedrukt. Masturberen deed hij nauwelijks omdat hij geen lust voelde, porno stond hem tegen en ervaring met meisjes had hij niet. Op zijn negentiende kreeg hij zijn eerste vriendin. Zij ontmaagde hem, iets wat hij als traumatisch ervaarde omdat hij de verhalen van vroeger visualiseerde en zijn zus in haar plaats zag.

Dit deelde hij niet met zijn vriendin. Toen de relatie na twee jaar strandde omdat ze een ander had, bleef hij alleen. Heel soms had hij vol afkeer een onenightstand. Het was seks om erbij te horen. 'Stampwerk' noemde hij het. Jordi's verhaal verbaasde me, maar schrikte me niet af. Ik labelde het als jeugdtrauma. Zelf heb ik geen broers of zussen. Vriendinnen vertelden me weleens over frunniken in het fietsenhok en later over experimenteren met drugs en partnerruil. Ik vond het juist spannend om die verhalen te horen. Het kwam op dat moment niet in me op dat Jordi destijds nog een kind was en door het grensoverschrijdende gedrag van zijn zus geen normaal beeld had gekregen van seksualiteit. Ik begrijp tot op de dag van vandaag nog steeds niet dat ik het zo makkelijk invulde en me niet in dat kleine jongetje kon verplaatsen. Wat moest dit heftig voor hem zijn geweest. In plaats daarvan klopte ik hem bemoedigend op zijn schouders en troostte hem dat alles goed zou komen. Hij zou samen met mij heus ontdekken dat seks lekker was. Ik zou hem redden.'

Hand aan mezelf
'We begonnen met knuffelen. Masseren. Toen hij me vertelde dat hij mijn aanrakingen prettig vond, durfde ik steeds verder te gaan. De eerste keer dat ik hem bevredigde, zei hij dat hij trots was op zichzelf. Dat gaf mij hoop. Ik vertelde niemand over zijn geheim en onze zoektocht. Ik geloofde dat we er samen wel uit zouden komen. Natuurlijk had ik ook mijn eigen verlangens. Ik wilde zo graag seks met hem, dat ik er lichamelijk gefrustreerd van raakte. Regelmatig pakte ik mijn vibrator als ik alleen was. Ik kan me nog herinneren dat ik een keer na een logeerpartij bij hem op een industrieterrein stopte en in mijn auto de hand aan mezelf sloeg. Ik snakte naar ontlading. Deze man was mijn prins op het witte paard. Maar ik wilde meer dan knuffelen.

De eerstvolgende keer dat ik hem een erectie bezorgde - we lagen in bed na een heerlijk ontspannen avond bij vrienden en zoenden elkaar lang en intens - trok ik hem op me en leidde hem bij me naar binnen. Hij kreunde en leek het lekker te vinden, al was hij nerveus en bewoog hij veel te snel. Ik streelde hem, stelde hem gerust omdat hij zijn ogen gesloten bleef houden. Ik drukte hem tegen me aan en genoot. Voor mij was dat moment een enorme opluchting. Alles werkte en de man waar ik verliefd op was, zat eindelijk in me. Vanaf dat moment hadden we eenmaal per week volgens een vast stramien seks. Ik verleidde hem en klom op hem.

Lees ook: Hoe weet je of jij en je partner een gezonde afstand bewaren?

Het gebeurde ook wel als Jordi wakker werd met een ochtenderectie, dan duwde ik zijn armen omhoog, klemde mijn handen over zijn polsen en liet me op hem zakken tot eerst ik en daarna hij klaarkwam. Nog steeds bewoog hij veel te snel, en een orgasme kreeg hij nooit in me. Zodra ik gekomen was, trok hij zich terug en trok ik hem af. Oraal bevredigen mocht ik hem niet. Jordi kon zich niet voldoende ontspannen om dat toe te laten. Wel befte hij mij af en toe vluchtig. Als ik hem vroeg hoe hij ons seksleven ervaarde, zei hij: 'Als jij gelukkig bent, ben ik het ook.' Dat vond ik lief. Ik zocht er niets achter.

We trouwden na drie jaar. Ik zag dat als bevestiging. Nu we met elkaar uit dit dal waren geklommen, zouden ongetwijfeld de goede jaren beginnen. Ik kende Jordi's fijngevoeligheid en zijn serieuze inborst. Zo kon hij niet lachen om dubbelzinnige grappen en zat hij ook regelmatig piekerend in zijn stoel. Een keer liep hij thuis weg en sliep twee nachten in een hotel. Hij had 'tijd voor zichzelf nodig'. Ik interpreteerde zijn woorden als dat hij ruimte nodig had. Regelmatig zei ik tegen hem dat hij zichzelf met alleen denken en niets doen te kort deed. Zo had hij na zeven jaar voor dezelfde baas nog nooit promotie gemaakt. Ik praatte op hem in. Dat had hij blijkbaar nodig, een vrouw die met hem meedacht. En ja hoor, na één gesprek met zijn werkgever werd Jordi bevorderd. Ik was trots. Als hij zijn mond had gehouden, was alles bij het oude gebleven. Ik zag er bevestiging in dat ik een goede partner voor hem was. Samen waren we een superteam.'

Akkefietje met zichzelf
'We spraken voorzichtig over kinderen, een onderwerp dat Jordi tot mijn verdriet op de lange termijn had geschoven. Ik zag kansen, want we hadden het heel goed. Ook al hadden we altijd seks op mijn initiatief, we bereikten allebei een orgasme. Ik was tevreden. En voor een beetje spice fluisterde ik stoute dingen in zijn oren. Dirty talk. Ik gebruikte ook weleens speeltjes bij mezelf. Nooit vroeg hij me te stoppen. Als ik vroeg of hij me sexy vond, of hij genoot, of hij geil was, glimlachte hij en zei hij dat-ie van me hield.

Opnieuw accepteerde ik dat klakkeloos, ik stelde verder geen vragen. Jordi was gewoon gevoelig en geen beest in bed, dat kon toch? Ik zag zijn erectie als zijn goedkeuring. Als lust. Onze ondergang begon met een mix van normaal gedrag en verwijdering, waar ik de vinger niet op kon leggen. Als ik hem aanraakte, verstijfde hij. Hij kwam pas naar bed als ik sliep. Vakantieplannen werden op de lange baan geschoven en hij bleef maar twijfelen over kinderen.

Ik smeekte hem te vertellen wat er was, plakte post-its op de badkamerspiegel waarop ik schreef dat ik hem miste. Jordi bleef zwijgen. Hij zei dat hij 'een akkefietje met zichzelf' had. Hij ging in therapie en ik was blij dat hij met zichzelf aan de slag wilde. Toen hij op een dag zei dat hij wilde scheiden kwam dat totaal onverwacht. We zouden gaan werken, poetsten naast elkaar onze tanden. Er was geen ander. Hij was 'gewoon op'. Wat er dan precies op was, kon hij niet zeggen. Ik begreep er niets van: we waren een dreamteam, wat was er gebeurd? Ik dacht dat het een opwelling was, maar elf dagen later zaten we aan de keukentafel de inboedel te verdelen.

Pas toen, helemaal op het eind, begon hij te praten. Voor het eerst in jaren echt. Jordi zei dat hij zich tijdens onze relatie vaak seksueel onder druk gezet had gevoeld. Dat hij het gevoel had nooit zelf te mogen bepalen wanneer en hoe we seks hadden. Dat het altijd vanuit mij kwam. En dat hij zelden de ruimte voelde om nee te zeggen. Dat mijn toespelingen, mijn aanrakingen, de manier waarop ik hem soms verleidde hem hadden benauwd. Seks was voor hem een trucje geworden. De keren dat ik op hem was geklommen, de schunnige toespelingen: hij had het telkens opnieuw ervaren als verkrachting.

Te laat
'Totaal in shock was ik, ik zakte bijna door mijn stoel. Ik dacht terug aan al die keren. Ja, ik had hem vele keren in mijn geilheid 'overmand'. Maar hij vond me toch aantrekkelijk? We waren toch samen gegroeid naar een normale seksrelatie? Dat hij dat niet zo had ervaren, kwam hard binnen. Had ik kunnen zien dat hij zich zo voelde? Hij had toch nooit gezegd dat hij het niet wilde? Ik probeerde zijn handen vast te pakken, maar hij trok zich terug. 'Sorry,' piepte ik. Hij antwoordde dat het daarvoor te laat was. Helemaal verslagen was ik. Verlamd.

Die dag reed ik uren rond in mijn auto. Ik was compleet in de war: was dit het gevolg van alles wat hij had meegemaakt met zijn zus, maar ook met mij? De momenten waarop ik dacht dat we dichter bij elkaar kwamen, waarin ik me verbonden voelde, had ik hem toen gepusht? Had ik zijn stilte verkeerd geïnterpreteerd? Ik wist niet meer wat ik moest denken. Was ik echt iemand die over grenzen ging? Had ik zijn signalen niet opgemerkt, of wilde ik ze niet zien? Ik zweefde tussen schuldgevoel en ongeloof. Na onze scheiding verbrak Jordi elk contact.

Lees ook: Zo weet je of je verslaafd bent aan liefde

Maanden later kreeg ik een verhuisbericht, hij ging naar een stad negentig kilometer verderop. En dat was het. Ik wilde erover praten met iemand die me niet zou veroordelen en zocht een therapeut. Zij vroeg me wat ik nodig had om dit een plek te geven en ik wist het niet. 'Tijd,' antwoordde ik. En ik dacht dat diezelfde tijd ook Jordi verlichting zou geven. Mijn therapeut heeft hem een brief geschreven of hij bij een gesprek aanwezig wilde zijn. Dingen wilde afronden. Hij heeft haar nog wel geantwoord en meldde dat hij mijn naam nooit meer wilde horen of zien. Ik schreef brieven aan hem die ik nooit verstuurde. Ik zat vol schuldgevoel. Schaamte ook. Tegen anderen loog ik dat we uit elkaar waren gegroeid. Dat we de laatste twee jaar van ons huwelijk niet meer het beste in elkaar naar boven haalden. Ik probeerde de boel te sussen door mezelf wijs te maken dat ik het allemaal niet had kunnen weten. Dat het zijn therapie was die deze herinneringen naar boven bracht.

Later hertrouwde ik en kreeg een zoon. Mijn man vertelde ik niet wat er met Jordi was gebeurd. Ik schaamde me. Ik moest verder met mijn leven. Ik dacht dat Jordi dat ook deed. En toen kwam die ontmoeting in Decathlon, nu vier maanden geleden. Het bericht dat hij opgenomen was geweest. Iets knapte in me. Opeens voelde het alsof ik hem echt tekort had gedaan. Alsof ik had gefaald. Ik heb drie weken als een zombie rondgelopen en loog mijn man voor dat ik dacht dat ik vervroegd in de overgang zat, dat ik daarom zo vergeetachtig en huilerig was. Daarna heb ik mijn oude therapeut gebeld. Zij vertelde me dat we allemaal ons eigen kruis meedragen en dat Jordi zijn eigen manier moet vinden om met alles om te gaan. Dat ik hem niet kan helen, maar alleen mezelf.'

Nooit vanzelfsprekend
'Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat Jordi in stilte erg geleden heeft. Hij was al beschadigd toen ik hem leerde kennen, maar ik vrees dat ik hem zijn laatste restje vertrouwen en veerkracht heb ontnomen en de afgrond in heb geduwd. Dat vind ik zo erg. Nu is hij alleen. Kinderloos. Werkloos.

Als ik daaraan denk, aan zijn eenzaamheid, wil ik niets liever dan de tijd terugdraaien. Had ik het allemaal maar anders aangepakt. Had ik hem het tempo maar laten bepalen. Had ik me maar niet zo laten leiden door mijn eigen seksuele behoeftes. Als ik ergens iets lees of hoor over mutual consent, krimp ik ineen van wroeging en neem ik me voor om mijn zoon - zodra hij daar de leeftijd voor heeft - goed uit te leggen dat toestemming nooit vanzelfsprekend is. Hoe kon dit bij twee volwassen, hoogopgeleide mensen zo verschrikkelijk mis gaan? Ik hoop dat er ooit een dag komt dat ik hem kan vertellen hoeveel het me spijt dat ik zo bezig was met leven, met banale en kleine dingen, en dat ik hem over het hoofd heb gezien.'

&C's nieuwe Winterboek vind je hier