Annalina (51) kreeg een relatie met Jason (32): 'Mijn zoon van 23 vond het niet normaal'

Annalina (51) werd verliefd op de zorgzame Jason (32), maar haar kinderen stonden niet achter hun relatie. Uiteindelijk koos ze voor haar gezin.

Aan
‘Ik was 49 en ik liep altijd hetzelfde rondje met de hond. Door mijn reuma heb ik goede en slechte dagen, en wandelen helpt me enorm. Toen mijn ex onverwacht wilde scheiden en de hond meenam, haalde ik er toch weer een uit het asiel. Op een dag stond Jason op het uitlaatveldje met een herder. Onze honden besnuffelden elkaar en wij raakten met elkaar aan de praat. Hij was net dertig en vertelde enthousiast over indoorskaten.

Ik vertelde dat ik twee kinderen had van bijna zijn leeftijd: Thijs van 23 en Brechtje van 21 die allebei al uit huis waren. We bleken vlak bij elkaar te wonen en na een paar gesprekken op het hondenveldje nodigde Jason me uit voor een kop koffie. Ik zag er geen kwaad in. Gewoon leuk contact in de buurt. Ik was twee jaar alleen en vond het prettig om nieuwe mensen te leren kennen. Jason werkte in de revalidatie. Hij was rustig, luisterde naar mij en ik voelde me op mijn gemak bij hem. We wisselden nummers uit. Zonder verwachtingen verder. We scheelden negentien jaar. Wat moest ik nou met hem? Als ik het had over het Rad van fortuin keek hij me glazig aan.’ 

Warmtekussen
‘Vijf weken na die eerste koffie kreeg ik een zogenaamde opvlamming, een periode waarbij de pijn, ontsteking, zwelling en vermoeidheid verergeren. ‘Zal ik je hond een paar dagen uitlaten?’ appte Jason. De volgende dag stond hij op de stoep met mandarijnen en een warmtekussen. Hij zette koffie en hielp me alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ik voelde me geen patiënt. Het was fijn om bij hem te zijn. Op een van die momenten samen dacht ik: dit is het. Ik keek voorbij zijn leeftijd, zag rust. En zijn humor, de huiselijkheid. Ook al verzette ik me hevig, ik werd ongelooflijk verliefd. De eerste keer dat we zoenden, ik met een trekkende hond aan de lijn, verloor ik een paar seconden al mijn spierkracht van de spanning. Jason keek me aan en we slikten tegelijk. Wat is dit nou, dacht ik. Maar ik dacht ook: ik ben 49. Ik heb genoeg ellende gehad met mijn scheiding en de dood van mijn
broer. Ik wil gelukkig zijn.’

Uit
‘Toen we onze gevoelens voor elkaar hadden uitgesproken, ging het hard. Ik rekende op kritiek, geroddel en gegiechel achter mijn rug. Ik vond die bijna twintig jaar verschil zelf ook een lachertje. Maar ik was wel verliefd en wilde ons een kans geven. We leerden elkaar goed kennen. We kookten graag. Dan rommelden we in de keuken met een wijntje en probeerden gerechten die ik nooit maakte, zoals halloumi en orzo. Hij wilde geen kinderen. Dat paste fijn bij mij. We waren allebei gek op jazz, iets wat mijn ex vreselijk vond. En de seks was fantastisch. Het enige waar ik weleens twijfels bij had, was zijn ontwijkende gedrag bij moeilijke gesprekken. Als ik begon over mijn kinderen of onze toekomst, zei hij: ‘Dat komt wel.’ Soms wilde ik hem door elkaar schudden. Ik voelde juist voortdurend dat er iets op ons afkwam.’

Afstand nemen
‘Toen ik het na twee maanden vertelde, reageerden mijn vriendinnen en vader aanmoedigend. Mijn moeder moest even wennen, maar feliciteerde me. Brechtje reageerde voorzichtig. ‘Als jij gelukkig bent, mam…’ Maar Thijs vond het verschrikkelijk. ‘Oké dan,’ zei hij. Dat was het. Jason reageerde lief en begripvol. Hij dacht dat het tijd nodig had. Hij zou afstand nemen, want hij wilde absoluut niet tussen mij en mijn kinderen staan. Brechtje bleef lief. Ze wilde Jason liever niet zien, maar gunde mij mijn geluk. Als zij spontaan langskwam, vertrok hij. Hij zag mijn stress en pijn en wilde die niet verergeren door dingen te forceren. Thijs trok zich helemaal terug. Ik vond het bekrompen. Wat was er verkeerd aan onze relatie? Op Koningsdag had ik met Jason afgesproken om eropuit te gaan. Brechtje reageerde bijzonder fel. ‘Maar wij struinen toch al jaren met ons tweetjes de ochtendmarkt af?’ En dus zegde ik Jason af. Hij zei dat hij het begreep, maar ik hoorde de teleurstelling in zijn stem.

Bijna een jaar zat ik klem. Maar de waarheid is: je kunt geen relatie hebben met iemand en hem tegelijk verstoppen. Samenwonen leek totaal uitgesloten. ‘Ik kom niet meer als hij bij jou woont. Ik wil dit niet normaal vinden,’ riep Thijs. Hij noemde het idee dat zijn moeder seks heeft met een man die maar een paar jaar ouder is dan hij ‘ongezond’. Brechtje was milder, maar net zo duidelijk. ‘Ik wil niet dat jij moet kiezen tussen ons en hem. Ik heb alleen geen behoefte aan Jason in mijn leven.’’

Verliefd en eenzaam
‘Daar zat ik, stapelverliefd en tegelijkertijd eenzaam met een man die mijn badjas klaarlegde als ik in bad ging omdat mijn handen stijf waren. Die zei: ‘Ga zitten, ik doe het wel.’ De situatie werd onhoudbaar. Ik functioneerde niet meer goed. Maakte fouten op mijn werk. Ik vergat afspraken. Regelmatig zat ik te janken als ik alleen was. Ik werd letterlijk verscheurd. Uiteindelijk vertelde ik Jason dat het niet meer ging. ‘Hopelijk later,’ zei ik. ‘Als de kinderen ons beter begrijpen.’ Hij kuste me. We huilden samen. Thijs eet sindsdien weer mee. Brechtje is ontspannen als ze komt. Ik loop andere rondjes met de hond omdat ik Jason niet wil zien. 

Soms ben ik woedend dat mijn kinderen me dit afpakten. Maar ik zal ze nooit in de steek laten. Hun vader heeft dat al gedaan en woont nu in Hongarije, het contact met hen is fragiel. Het voelde voor mij alsof ik dingen in zijn plaats goed moest maken. Nu ben ik alleen en hoop ik maar dat er ooit een dag komt waarop ze Jason accepteren, want heel zelden appen we elkaar weer en onze liefde voor elkaar is er nog. Ik heb onze relatie verbroken, maar niet onze liefde.’ 

Dit artikel staat in &C's nieuwste editie 'Wie ken je nou écht?'