Jeannette stelt haar kersttafel open voor vreemden: 'Er schuiven mensen van begin twintig tot eind tachtig aan'

Het traditionele kerstdiner met familie? Gezellig - maar niet voor iedereen heilig. Sommige mensen kiezen voor een heel eigen invulling van de feestdagen. Zoals Jeannette Saatrube Vernooij, bij wie elk jaar een paar onbekenden aanschuiven aan tafel.

Jeannette (53): 'Steeds vaker dacht ik na kerstdiners met familie en vrienden: was dit het nou? Begrijp me niet verkeerd, het was gezellig, maar het waren niet per se bijzondere avonden. Met bekenden verval je nou eenmaal snel in dezelfde patronen en verhalen. En daarbij: draait kerst niet om iets goeds doen voor een ander? Ik dacht na over wat dat in mijn geval zou kunnen betekenen. Eerst heel moeilijk, tot ik besefte dat het heel makkelijk kan zijn: mensen bij ons thuis uitnodigen, die anders alleen zijn.

Dertien jaar geleden stelden mijn man en ik voor het eerst onze kersttafel open. We gingen langs allerlei plekken om mensen uit te nodigen, van vrijwilligersorganisaties tot stichtingen voor ouderen. Uiteindelijk schoven er acht mensen van begin twintig tot eind tachtig aan, die ons en elkaar niet kenden. Het werd zo’n bijzondere avond, waarop onbekenden hun levensverhaal met elkaar deelden. Als ik terugdenk aan die openheid, krijg ik nog een warm gevoel.

Sindsdien zijn we het blijven doen. We koken meestal iets eenvoudigs, omdat we nog geen idee hebben wie we aan tafel treffen, en dekken de tafel zo gezellig mogelijk. Daarna komen de gasten. Aan het begin is iedereen een beetje gespannen, maar het makkelijke aan elkaar helemaal niet kennen is dat je álles nog kunt vragen. Vervolgens gaan we eten, wat altijd een goed smeermiddel voor contact is, maar meestal ontstaan hier al open en geïnteresseerde gesprekken. Ik vergeet nooit meer dat een vrouw aan het woord was, stopte en zei: 'Wow, jullie stellen mij vragen en luisteren écht naar het antwoord. Dat maak ik nooit mee.' Een andere reactie die me is bijgebleven, is: 'Ik heb weer een beetje hoop voor de toekomst.'

Lees ook: Skileraar Marieke vertelt: 'Alle clichés over skileraren zijn waar'

Soms heb je niet in de gaten wat een klein gebaar voor verschil kan maken. De diners hebben me geleerd dat niets is wat het lijkt en dat er op veel plekken leed is, maar dat praten en oprechte aandacht áltijd helpt. Iedereen is welkom, de enige regels die we hebben is dat er ieder jaar andere mensen aanschuiven en dat mensen alleen komen. We hebben weleens een stel aan tafel gehad, maar dat verandert toch de dynamiek. Als iedereen alleen komt, voelen mensen sneller dat ze in hetzelfde schuitje zitten. Als lotgenoten, bijna. Het is grappig hoe direct mensen naar elkaar kunnen zijn. 'Goh, ik heb je net horen zeggen dat je kinderen hebt, waarom ben je daar niet met kerst?' Of: 'Waarom heb je dan geen contact met je zoon?'

Doordat je elkaar niet kent en misschien nooit meer zult zien, laten mensen los wat normaal is en komen ze sneller tot de kern. Er zijn al vriendschappen door ontstaan. We grappen weleens dat we nog wachten op de eerste baby Nadat we met de diners begonnen, merkten we dat sommige mensen om ons heen iets soortgelijks wilden doen, maar niet wisten hoe.

Van daaruit heb ik EngelenTafel opgericht, een organisatie waarmee we mensen die een extra bord wilden neerzetten koppelden aan mensen die ergens wilden aanschuiven. Het werd zoveel werk dat het koppelen inmiddels via Eet Mee gaat, en we met EngelenTafel vooral de missie verspreiden. Die is: delen is écht vermenigvuldigen. Als je je huis en hart openstelt voor een ander, zul je merken hoe makkelijk en dankbaar dat is.'

Wil je meer verhalen lezen van mensen met bijzondere kersttradities? Dat kan in de nieuwe &C die nu in de winkels ligt. Je kunt ’m ook online scoren - dat doe je hier.

Shop &C's nieuwste editie hier