Jennifer Hoffman (45) werd na lange weg alsnog zwanger: 'Zeg maar gerust dat ik bejaard zwanger ben'

Na drie miskramen liet Jennifer Hoffman haar hoop op een tweede kind varen. Bovendien was ze ‘al’ 45. Toch maar loslaten misschien. En ineens: BAM – hartstikke zwanger.

Hier zit ik!’ zwaait Jennifer als ik haar bijna voorbij loop. Verstopt in een dikke jas en muts zit Jennifer op het terrasje van Het Open Koffiehuis in Haarlem. Naast een knusse kringloopwinkel ook een ontmoetingsplek voor de buurt; binnen wordt gepuzzeld en gepeuzeld. ‘Volgens mij zit ik inmiddels officieel in mijn cocon,’ grijnst ze, terwijl ze nog wat verder wegduikt in haar kraag.

Op dit moment is Jennifer 32 weken zwanger. Gisteren was de fotoshoot, vorige week rondde ze een film af, en er lopen nog promotionele activiteiten voor het tweede seizoen van de Netflix-serie Haantjes, die half mei start. Voor de bevalling staat er nog precies één ‘werkding’ in haar agenda: dit gesprek. Totaal anders dan haar vorige zwangerschap, in 2020, midden in de coronatijd, vertelt ze: ‘Toen lag ik hele dagen filmpjes te kijken. Nu gebeurt er veel te veel tegelijk: een kleuter thuis, werk, verbouwen. Ik merk aan alles dat ik in mijn derde trimester zit: ik kijk het liefst slechte televisie – veel reality-tv – ik kan geen keuzes maken en huil veel, je bent gewaarschuwd.’

Hoezo verbouwen eigenlijk?
‘Sinds een jaar wonen Dorian, Cooper en ik hier om de hoek, nadat we jaren als nomaden leefden. Wegens mantelzorg voor Dorians vader pendelden we tussen Op de set van Dag en Nacht kreeg ik een miskraam en besloot door te filmen Nederland en de Franse Pyreneeën, in een klein, oud dorpshuis. Naast een waanzinnig uitzicht en een prachtige natuur, was daar verder... niks. Toen we daar na mijn schoonvaders overlijden nog wat langer bleven, kwamen de muren op me af. Bovendien werd Cooper leerplichtig. Nu wonen we hier, aan het water, bij een park, met fijne buren en meerdere trappen in huis – zo luxe. Maar goed, een van die trappen wil ik dus nog per se verven vanmiddag.’

Je krijgt bijna een tweede kind! Weet je al wat het is?
‘Ja! Maar ik probeer dat hier nu niet te zeggen.’ Dit gaat overigens vrijwel direct mis, maar ik beloof het niet op te schrijven. Jennifer: ‘Ik kan amper geloven dat ik straks weer tussen de luiers zit. En soms denk ik: waaróm wilde ik dit ook alweer?’

Lees ook: Jennifer Hoffman in angst om zoontje: 'Overal stond dat je direct naar het ziekenhuis moest'

En, waarom?
‘Toch omdat ik het moederschap veel leuker vind dan verwacht. Ik dacht lange tijd dat er geen moeder in mij zat. Ik had nooit de neiging om kinderen te knuffelen of baby’s op te pakken. Ik snapte hun taal en hun wereld niet; ik werd er nerveus van. In die zin kan ik me enorm identificeren met Pam, mijn personage in Haantjes; Pam geniet van het vrije leven, ze wil zich niet vastleggen en worstelt met de vraag of ze überhaupt wel kinderen wil. Ik begrijp dat. Sterker nog: ik had ook best Pam kunnen zijn – daarom is het ook zo’n heerlijke rol om te spelen. Maar zodra ik zwanger was van Cooper voelde ik direct: dit wordt fantastisch. En dat werd het ook. En daarmee groeide ook de wens voor een tweede.’

Dat ging niet zonder slag of stoot.
‘Dat kun je wel zeggen, er zaten drie miskramen tussen. Prille miskramen weliswaar, maar toch. Met name die eerste was pittig. Een week lang voelde mijn lijf intens zwanger – mijn borsten anders, mijn hoofd wollig, mijn hele hormoonhuishouding op z’n kop. En een week later moest dat ineens weer terug. Dat is lichamelijk al vrij heftig, nog los van je emoties. De tweede miskraam gebeurde op de set van de serie Dag en Nacht. Ik besloot door te filmen, voor de afleiding. En een maand voordat ik zwanger werd van ‘deze’...’ ze tikt op haar buik ‘...ging het wéér mis.’

Durfde je er nog wel op te hopen?
‘Eigenlijk niet. Na die derde keer liet ik het los. En dán gebeuren er dus bijzondere dingen. Dat weet ik omdat Dorian ook precies verscheen op het moment dat ik absoluut níet op een man zat te wachten. Bij mijn eerste zwangerschap hetzelfde: er gebeurde niks en net toen we aan een medisch traject begonnen, ging alles on hold wegens corona. De twijfel sloeg toe, ik liet het los – en werd ineens op natuurlijke wijze zwanger van Cooper. Afgelopen zomer, na die derde miskraam, waren we bij Dorians moeder in Amerika. We waren intens gelukkig, hadden net dit huis gekocht, alles was goed zo. Het moment om onze vrijheid met één kind te koesteren. En precies toen zei er toch eentje: ‘Wait a minute!’’

Hoe was dat?
‘Heel spannend, ik was op mijn hoede, probeerde me niet te hechten, maar goed, dat doe je tóch – als een malle! Na acht weken kreeg ik een onschuldige bloeding aan mijn baarmoedermond, maar inwendig nam ik al afscheid: tot ziens... Heel langzaam, bij elke mijlpaal of echo, werd het ijs dikker. Wat een rollercoaster.’

Ben je ongeruster dan de eerste keer?
‘Zeker. Nu weet ik hoe kwetsbaar het allemaal is. De eerste keer sprong ik onbevangen op een trein, zonder idee waar-ie heenging. Bij alles dacht ik: o leuk, interessant! En nu denk ik alleen maar: als het maar gezond is. Want stel dat de baby niet gezond is, dan verstoor ik ineens wel heel veel...’

Speelt daarin mee dat je 45 jaar bent, dus... jong, maar niet meer píepjong?
‘Zeg maar gerust dat ik bejaard zwanger ben. Zoals mijn eerste arts ook wel liet merken. Ze gaf me het gevoel dat ik superonverantwoordelijk was geweest dat ik me op mijn 45ste had laten bezwangeren. ‘Want jij hebt nu natuurlijk een veel hogere kans op afwijkingen.’ Wauw. Ik snáp het wel – misschien zou ik als arts hetzelfde denken – maar je kunt zoiets ook anders zeggen, en minder gevoelloos? Omdat ik geen zin had om daartegen te vechten, switchte ik van arts. Dat is gelijk een voordeel van ouder zijn: ik nam het heft in eigen hand.’

Verder lezen? Het hele interview met Jennifer vind je in de nieuwste &C Oh Baby!, die vanaf vandaag in de (online) winkels ligt.