Sosha Duysker: 'Fysieke intimiteit vond ik te ingewikkeld'

Ze wilde altijd alles doen en pakte ook alles aan. Maar tv-presentatrice Sosha Duysker kwam zichzelf tegen en luistert tegenwoordig veel beter naar haar lijf. En dan helpt legoën bijvoorbeeld. ‘Ik kom steeds meer tot de kern van wie ik echt ben.’

Een zonnige vrijdagochtend. De deuren van restaurant De Plantage in Amsterdam zijn nog maar net geopend of Sosha staat er al. Niet gek ook, ze woont om de hoek. ‘Artis is mijn achtertuin.’ Je kan ‘t slechter treffen. De gibbons zijn haar wekker, maar de jaguars haar favoriet. Mysterieus, krachtig. ‘Als ze je aankijken gebeurt er wat. Wanneer sta je nou oog in oog met zo’n dier? Er komt dan een soort oerkracht in me los. Een verwondering, zo van ‘Wow, hoe kan het dat de schepping dit heeft gemaakt?’ Tegelijkertijd schuurt ‘t een beetje. ‘Ik weet dat Artis écht heel goed voor zijn dieren zorgt, maar ja… zijn dierentuinen nog wel van deze tijd? Misschien niet. Aan de andere kant: die dieren kunnen ook niet terug. Het is een dubbel gevoel, maar ik kom hier wel graag.’

Dus ook als je geen interview hebt, ben je hier op je vrije vrijdagochtend te vinden?
‘Vaak wel ja. Ik heb een jaarkaart. Moet wel, als goede buur. Maar als het mooi weer is, rijd ik ook vaak naar het bos. Lekker wandelen in de natuur, unwinden tussen de bomen en de vogels. En oké, soms wordt er ook een boom geknuffeld, haha.’

Een tree hugger! Daar komt lang niet iedereen voor uit.
‘Ik heb me daar dus nooit awkward over gevoeld.’ Lacht: ’Ik weet niet of dat zorgwekkend is of juist helemaal niet. Maar vanaf de eerste keer voelde ik me er helemaal oké mee.’

Jaguars kijken, bomen knuffelen, sta je ook nog weleens in de kroeg?
‘De kroeg? Nee! Ik ben in no time een soort oma geworden. Ik ben nooit een nachtbraker geweest, maar vroeger stond ik op donderdagavond nog weleens te bouncen in de Jimmy Woo. Nu vind ik alles na twaalven he-le-maal kut. Mijn biologische klok zegt rond tien uur: jongens, het is mooi geweest. Ik wil naar bed.’

Meer type ‘theetje-kleedje-bank’ dus?
‘Ja, gewoon rust. In mijn werk is er soms al zoveel chaos, hectiek en stress. Ik ben de hele dag aan het lullen met mensen. Sta continu aan. Heel leuk, maar dat kost ook veel energie. En I’ve learned the hard way dat die energie niet onuitputtelijk is.’

Hoe merkte je dat?
‘Ik moest een tekst schrijven en zat minutenlang naar een knipperende cursor te staren. Er kwam niks meer uit mijn handen, ik kon niets bedenken, niets opschrijven. Dit was geen writer’s block maar een volledige breinblokkade. Toen heb ik meteen m’n manager gebeld en gezegd: hé, dit is niet goed, we moeten nú die agenda leegmaken anders gaat dit van kwaad tot erger. Ik heb een paar maanden rust genomen, daarna ging het gelukkig weer wat beter.’

Het klinkt alsof je niet bang bent zo nu en dan de bezem door je leven te halen.
‘Ik heb het gevoel dat ik steeds meer m’n weg vind. Ik werk nu tien jaar in de televisiewereld. In het begin voelde ik me als een kind in een snoepwinkel: ik wilde álles doen, het onderste uit de kan halen. Zo heb ik jaren geleefd, maar dat is niet houdbaar. Ik rende achter mezelf aan. Nu er meer balans is, heb ik het idee dat ik pas écht mezelf word, en dat vind ik zó’n prettig gevoel.’

Kan je dat uitleggen?
‘Mijn moeder is overleden toen ik elf was. Daardoor heb ik voor mijn gevoel twintig jaar in de overlevingsstand gestaan. Ik had allemaal beschermingsmechanismen opgebouwd die me eigenlijk meer in de weg zaten dan hielpen.’

Wat voor beschermingsmechanismen?
‘Ik was een enorme pleaser. Wilde het iedereen naar de zin maken en kon me soms als een clowntje gedragen. Doodvermoeiend, want het was toch een soort masker dat ik opzette om niet kwetsbaar te hoeven zijn. Ik kon ook heel lang niet knuffelen; fysieke intimiteit vond ik te ingewikkeld. Ik was als een soort opgerolde egel, niemand mocht dichtbij komen, want als mensen dichtbij komen, kan je ze verliezen en dat doet pijn. Dat wilde ik met man en macht voorkomen. Ik heb echt moeten leren om mensen weer toe te laten. Vrienden, familie, relaties.’

Verder lezen? Over hoe het Sosha lukte om mensen weer toe te laten, de rouw om haar moeder en erachterkomen wie ze écht is? Je vindt het hele interview in &C's Zomerboek.

Dit artikel is aangepast voor online.