People
Koffie en groepsseks
People
Column: Viva valium
People
Column: Echte Azië-kenners
People
Op lijmvakantie
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
People
Mijn oma en de trut
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
De fietsfascist
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Column: Balletles en de dick pic
People
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
People
Deel 4: Het bouwpakket
People
De vrouw met de grijper
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People

Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren

Bekijk meer
(22/46)
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/46
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/46
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/46
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/46
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/46
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/46
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/46
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/46
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/46
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/46
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/46
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/46
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/46
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/46
Column: De Botoxbarricade
32/46
Column: Het donderwolkje
31/46
Column: Uitgedrukte liefde
30/46
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/46
Column: Geen zeventien meer
28/46
Column: Kutcolumn
27/46
Column: Tongen op DGTL
26/46
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/46
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/46
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/46
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/46
Column: Balletles en de dick pic
21/46
Column: Met een man naar de film
20/46
Column: Hoera, hoera, horeca
19/46
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/46
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/46
Column: Viva valium
16/46
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/46
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/46
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/46
Mijn oma en de trut
12/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/46
Column: Echte Azië-kenners
10/46
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/46
De fietsfascist
5/46
Op lijmvakantie
4/46
Koffie en groepsseks
3/46
Katers en vagijnen
2/46
Mijn seksistische fobie
1/46

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

15-3-2018 12:00
 

Vandaag reis ik met de trein van Amsterdam Centraal naar Hilversum Media Park. Normaal gesproken staat er rond de klok van .23 of .53 een sprinter klaar op perron 11b. Zo’n nieuwe sprinter, waarin je niet naar het toilet kunt, omdat ze worden ingezet voor kleine trajecten zoals Amsterdam-Zwolle.

Lees ook: Column: Balletles en de dick pic

Wie moet er nou plassen tussen Amsterdam en Zwolle?

Ik moet ontzettend nodig plassen. Dat moest ik al toen ik haastig mijn woning verliet en de straat uit fietste. Ik ging te laat de deur uit en toen ik wegreed hoorde ik hét stemmetje in mijn hoofd: ‘Je bent vergeten de stekker van de strijkbout uit het stopcontact te halen.’

Shit.

Haastig streek ik een blouse. Daarna besloot ik die niet te dragen, dat herinnerde ik me nog. Ik trok de blouse uit, gooide die in propvorm over een stoel en kroop in de trui van mijn broertje. Gravend in mijn kortetermijngeheugen fietste ik door, een minuut later keerde ik toch om.

De stekker lag keurig naast de afgekoelde strijkbout.

Met een volle blaas en vol zelfhaat zoek ik een plekje voor mijn fiets op het station. De rekken zitten voller dan de lippen van Kim Kardashian na een gesponsorde fillerbehandeling.

Het feit dat ik zo dadelijk in mijn broek ga piesen interesseert de voordringende hufter geen moer.

Wanneer ik - klaar om te sterven van gêne - boven aankom wordt mijn vervloekte ochtend besprenkeld met glitter en verschijnt er een regenboog boven perron 11b: daar staat hij, een uitgewoonde oude intercity mét toilet. Ik weet dat je het toilet niet mag gebruiken als de trein stilstaat dus wacht ik netjes tot er beweging in komt. Dit wordt me bijna fataal, maar mijn opvoeding wint het van de angst.

Naar de wc gaan in een oude intercity voelt tegennatuurlijk. Elke vezel in je lijf roept: ‘DOE HET NIET!’ Alsof je expres met witte sneakers in een hondendrol stapt. Het staat misschien niet op de website van de NS, maar een tetanusprik halen na een intercitypleebezoek is geen overbodige luxe.

Tevreden en uitgezeken plof ik neer op een groenleren bank. Er is met graffiti een tekst op gespoten, maar ook treinvandalisme heeft een houdbaarheidsdatum. Mensenbillen hebben de boodschap versleten.

We rijden station Weesp binnen. Ik sta op en wacht op een trappetje naast de treindeuren. Ik bedenk dat alles toch precies gaat zoals het moet gaan en dat, als je denkt dat het helemaal misgaat en er geen uitweg is, er zomaar een oude intercity op je staat te wachten om je te redden.

De muziek in mijn oortjes springt over naar het volgende nummer. De trein staat bijna stil en op de maat van de muziek druk ik op het knopje om de deur te openen. Ik word aangekeken door vijf mensen. Eén van hen schud zijn hoofd van links naar rechts en fronst.

Dan zie ik het.

Een kleuter met zijn vinger omhoog, klaar om op het knopje te drukken en de treindeuren te openen. Het jongetje kijkt me aan alsof ik zojuist het nekje van zijn hamster heb omgedraaid.

Ik bied mijn excuses aan en haast me naar mijn overstap.
De moeder met kleuter én de omstanders stappen in dezelfde trein. De rest van de rit word ik van alle kanten aangestaard.

Ze staren, blijven hoofdschudden en fronsen, en even voelt het dan toch alsof ik daarstraks in mijn broek heb geplast.

Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.