Als je zwanger wil worden krijg je ineens een tijdslijn opgedrongen waar je niet omheen kunt

Kinderwens en Sarah stonden lang niet in hetzelfde woordenboek. Wat zorgde ervoor dat ze daaraan begon te twijfelen?

Ik heb een lange tijd gedacht dat ik geen kinderen wilde. Niet omdat ik ze niet leuk vind, ik ben gek op kinderen, in mijn dromen sta ik altijd in een pan soep te roeren met drie kinderen om mijn nek, maar vooral omdat ik bang was voor wat erbij hoorde. De sleur, de routine, de burgerlijkheid, het huisje-boompje-beestje-leven waarin je op zaterdagochtend naar Intratuin gaat en langzaam verandert in iemand met een bakfiets. Mij niet bellen.

Ik kom uit een dorp waar de route vastligt. Je trouwt, koopt een huis en krijgt kinderen. Afwijken van dat pad doe je maar ergens anders. Toen ik op mijn zeventiende naar de stad verhuisde, wist ik één ding heel zeker: ik ga het anders doen. Grootse plannen, een spannende carrière, vrijheid. Geen doorsneeleven. En zeker geen kinderen. Ik wilde een leven vol avontuur. Ik wilde nachten doorhalen, tongen op de Magere Brug. Ik wilde kunnen besluiten: weet je wat? Ik neem een sabbatical en ga leren surfen in Costa Rica. Geintje, maar je snapt het idee. 

Het idee van vrijheid en van alles kunnen doen omdat er niets is wat je echt bindt. Ik wilde geen leven waarin je agenda bestaat uit kinderopvangroosters en boertjes laten. Alles wat hiermee te maken had, klonk voor mij als pure ellende. Maar nu ben ik 31. En als ik naar mijn agenda kijk, is het allang geen Wilde Westen meer, maar een netjes ingevulde Google-agenda. Ik heb allang routines. Elke ochtend een groenteshake, één keer in de week therapie, van maandag tot vrijdag repeteren en in het weekend mijn vrienden zien. En ik hou ervan. 

Maar dan slaat de echte paniek toe. Want als zelfs mijn angst voor burgerlijkheid een masker is, wat blijft er dan over? Precies, de angst die iedere vrouw rond deze leeftijd opeens bespringt: wat als ik te laat ben? 31 is nog jong, dat weet ik. Maar als je zwanger wil worden, krijg je ineens een tijdslijn opgedrongen waar je niet omheen kunt. Vruchtbaarheid is niet oneindig en je hebt geen garantie. En dan hoor je die twee stemmen: de ene roept dat ik me niet gek moet laten maken door de biologische klok en de verwachtingen van de maatschappij. De andere zegt: wat als je straks wél een kind wil, maar het niet meer kan?

Dus ja, ik ben bang om een burgerlijk leven te leiden, maar ook bang om het moment te missen. Ik voel ook dat ik mijn keuze al heb gemaakt. Misschien was dat gelul over vrijheid en grootsheid een excuus om het uit te stellen, en is het tijd om te accepteren dat ik ondanks alle paniek en twijfel diep vanbinnen weet: ik wil dit. Ik ben nog steeds bang voor sleur. Maar misschien is het niet de sleur die me tegenhoudt, maar het idee dat ik daarmee toegeef aan het pad waar ik zo lang tegen vocht. Wat als dat pad ook rust, voldoening en nieuwe avonturen brengt? Dan moet ik accepteren dat je soms dingen die je altijd afwees juist wil. Laten we om te beginnen maar eens een plant kopen bij Intratuin. Als die overleeft, kijken we verder.

Deze column staat te shinen in &C's gloednieuwe meinummer dat vanaf woensdag 23 april in de winkels ligt, maar je bestelt 'm ook vast hier online:

&C05 meinummer scoor hier 'Dit is generatie leeftijdsloos'