Wat als ik wél een leegte wil vullen met een ander?

Zelf doen, zelf weten, zelf betalen, zelf helen en zelf gelukkig zijn: we leven in een tijdperk van autonomie. Je moet je eigen beste vriend zijn, je eigen therapeut, je eigen safe space, je eigen lover en je eigen vangnet. Het liefst allemaal tegelijk en voor je dertigste. En als je verlangt naar iemand anders dan is dat meteen verdacht. Afhankelijk, ongezond en niet normaal.

Eerst jezelf fiksen, zeggen ze, en pas als je compleet bent mag je iemand toelaten. ‘Je moet niemand nodig hebben.’ ‘Je moet eerst jezelf compleet maken.’ ‘Je mag geen leegte proberen te vullen met een ander.’

Oké, prima. Maar wat als ik dat wel wil? Wat als ik niet droom van nog een bewijs dat ik alles alleen kan? Wat als ik niet nog een sticker wil voor mijn emotionele zelfredzaamheid? Wat als ik gewoon iemand wil om tegenaan te leunen? Iemand die me opvangt als ik het even allemaal niet meer zie zitten. Iemand die zegt: ‘Ik zie dat je er even helemaal doorheen zit vandaag, kom hier, ik neem het over.’

Dat verlangen wordt tegenwoordig weggezet als zwakte. Alsof samen willen zijn hetzelfde is als jezelf verliezen. Alsof de liefde per definitie een bedreiging is voor je autonomie. Alsof je eerst negen zelfhulpboeken moet lezen en innerlijk veldwerk moet doen voordat je recht hebt op intimiteit. Maar kijk, ik ben niet op zoek naar iemand om mij te redden. Ik ben ook niet op zoek naar iemand om mezelf in kwijt te raken. Ik ben op zoek naar iemand om het leven mee te delen. Om de last lichter te maken en niet zwaarder. Om samen te falen en te groeien.

Het is juist krachtig om te zeggen: ik hoef niet alles alleen te dragen. Want laten we heel eerlijk zijn, lieve mensen, diep vanbinnen willen we allemaal gezien, vastgehouden en gekozen worden. En daar is helemaal niks mis mee. Misschien is het probleem niet dat we elkaar te veel nodig hebben, misschien is het probleem dat we doen alsof we elkaar niet nodig mogen hebben. Alsof verlangen gênant is. Alsof gezien willen worden iets is wat je moet afleren. Met yoga of een podcast of een stilteretraite.

Ik geloof dat vreugde groter wordt als je het deelt. Dat verdriet lichter wordt als iemand het even van je overneemt. Ik kan mijn eigen leven dragen, rekeningen betalen, wonden herkennen, benoemen en verzorgen. Ik weet hoe ik moet vallen en weer opstaan. Ik red me wel, dat is het probleem niet. Ik kies niet voor samen omdat ik mezelf kwijt ben. Maar omdat het leven lichter en simpelweg leuker is als je het niet in je eentje hoeft uit te zitten.

Deze column vind je in de nieuwste &C 'Liefdesgedoe', die nu in de (online) winkels ligt. Je shopt 'm hieronder.