Soms betekent populariteit op de middelbare school gewoon dat je te vroeg piekt

Sarah Janneh (32) is zangeres en actrice. Ze is gierend single en een dertiger. Van allebei krijgt ze geregeld stress.

Op de middelbare school was het eten of gegeten worden. Je hoorde bij de populaire groep, of je was de lul. zo simpel was het. Het voelde als een voedselketen waarbij de mensen die bovenaan stonden daar voor altijd zouden blijven. Zij liepen door de gangen alsof het hun terrein was. Alsof de wereld hen al had uitgekozen. En de rest van ons liep er een beetje omheen. Soms bang. Soms geïntimideerd. Soms hopend op een gore tongzoen van die ene populaire jongen. We kennen ze allemaal. De mensen naar wie iedereen keek. De mensen die bepaalden wat cool was en wie erbij hoorde. 

Als je vijftien bent, voelt dat als de waarheid. Alsof het oordeel van die paar mensen eigenlijk het oordeel van de hele wereld is. Maar het gekke is: jaren later kom je ze weer tegen. Niet meer in de gang bij de kluisjes. Niet meer bij de gymles. Maar op social media. En dan zie je hun leven. En dan gebeurt er iets wonderlijks. Opeens zie je ze voor wie ze zijn geworden. Mannen met karpers. Grote vissen die met twee handen omhoog worden gehouden ergens aan de rand van een meertje in Brabant. Een trotse glimlach. Een camouflagejas. En onder die foto de tekst: ‘Lekker nachtje aan het water.’ En dat is het moment waarop je denkt: wacht even. Hier wilde ik mee tongen? Soms zijn het niet eens de karpers die de magie breken. Soms zijn het de motivational quotes . Foto's van een leaseauto waar hij naast staat met een dikke duim omhoog en de tekst: 'Hard work pays off.' Je weet precies over wie ik het heb. Van die gasten waar nu in hun Instagram-bio woorden staan als discipline, mindset en alfa. En dan denk ik: dit waren dus die jongens die vroeger door de gang liepen alsof de wereld van hen was.

Het grappige is dat die bravoure vaak hetzelfde is gebleven. Alleen is de wereld eromheen groter geworden. Want de mensen die vroeger stil, een beetje raar of creatief waren, blijken later vaak de interessantste levens te hebben. Ze maken dingen. Ze schrijven. Ze groeien. Als je het mij vraagt, betekent populariteit op school soms ook gewoon dat je te vroeg piekt. Alsof sommige mensen hun grootste moment beleven op hun zestiende, op een schoolfeest, terwijl de rest van ons pas veel later begint te ontdekken wie ze eigenlijk zijn. En ik denk vaak: stel dat ik dat toen had geweten. Stel dat iemand mij op mijn vijftiende even apart had genomen en had gezegd: luister, over zeventien jaar staat een deel van deze mensen motivational teksten naast een auto te posten of karpers omhoog te houden voor Facebook. En jij staat misschien een lied te schrijven, iets te maken of een leven op te bouwen waar je zelf nog een beetje van schrikt. Dan had ik die gangen heel anders doorgelopen. Dan had ik minder geprobeerd erbij te horen. En vaker gedacht: wacht maar. Want school is uiteindelijk een heel klein universum met simpele regels. Wie het hardst praat, lijkt het belangrijkst. Wie het meeste zelfvertrouwen speelt, lijkt het sterkst. Maar in het echte leven werkt het anders.  =Daar winnen vaak de mensen die nieuwsgierig blijven. Die twijfelen. Die vragen  stellen. Die soms tegen de stroom ingaan. En dan bedoel ik niet met een karper in je klauwen, maar echt de wereld in.

Shop &C's nieuwste editie hier:

In winkelmand