Het is tijd om al onze onzichtbare taken zichtbaar te maken

Ziek zijn als moeder voelt als New York zonder Spiderman. Alleen is New York het ecosysteem dat je huis en gezinsleven heet. En de moeder is Spiderman.

Daarmee zeg ik niet dat mijn man Ties weinig doet. Integendeel, terwijl ik KO op de bank lig zie ik hem boodschappen halen, het huishouden tackelen en koken voor onze kinderen. Alleen zijn er zoveel extra, onzichtbare dingen waar ik nog aan denk: het terras moet nog geveegd worden, want het wordt mooi weer, dus dan willen we toch naar buiten. Die plastic bakken onder de tafel moeten weggegooid worden, want nu is het hier net een vuilnisbelt. En hoeveel handafdrukken zijn er mógelijk op een raam? Het lijkt hier wel The Sixth Sense.

Niet te perfectionistisch Tess, denk ik daarna, ben je soms je grootste nachtmerrie Mevrouw Helderder geworden? Denk aan Molly, de moeder van Ron uit Harry Potter. Haar huis is schots, schreef en gezell.. Hey, die slinger hangt helemaal verkeerd. Ligt Sky's outfit al klaar?

Ik noem het de onzichtbaarheidsmantel-taken. Rond de feestdagen en verjaardagen raakt deze takenlijst in complete overdrive. En nu lig ik hier, als een creperende worm happend naar controle. In mijn hoofd weet ik wat er moet gebeuren, maar de realiteit is dat ik totaal afhankelijk ben van mijn partner om het onmogelijke, mogelijk te maken.

Betekent dit dat ik de hele lijst voor zijn voeten uit kots? Nee. Ik heb iets meer ervaring dan dat. Timing is alles, weet ik. Een 'wel fijn om de ramen gewassen te hebben'-opmerking hier, een koffiemomentje daar, vervolgd met een 'hey, ligt Skye's outfit eigenlijk al klaar?' Voor je het weet kijkt hij om zich heen en denkt hij: hoe ben ik aan deze hele lijst met taken gekomen? Waar komen die ineens vandaan?

Jij kijkt ondertussen onschuldig om je heen. Een controlling maniac? Waar? Misschien is het eindlevel wel dat ik die hele lijst in één keer op tafel gooi, maar ik zie dit is als een goed instapmodel. Want delen, we must.

Waarom vraag je je af? Omdat het belangrijk is dat we het onzichtbare, zichtbaar maken. Omdat moeders ook moe worden en toch die oneindige takenlijst in hun hoofd horen blèren. Waarom zouden we die verantwoordelijkheid in ons eentje moeten dragen? Het kan effectiever, kijk maar naar de natuur. De Anelosimus eximius-spinnen maken hun web samen.

En weet je wat? Het maakt hun web niet alleen sterker, maar ook zo groot als een schoolbus. (Sorry alvast, voor de nachtmerries.)