Chantal over fetisjen en experimenteren: 'Zoenen met een vrouw was leuk, maar ik hoefde niet meer van dat'

Het is niet bepaald een mooi woord. En mijn eerste gedachte erbij is ook iets gekkigs. Iets wat afwijkt van wat we dan blijkbaar met z'n allen als 'normaal’ hebben afgesproken.

Toen we het erover hadden op de redactie, had ik er meteen beelden bij die alle kanten op schieten. Van mannen in luiers die verzorgd willen worden als baby, tot mensen in strakke lakleren kleding en lingerie. Maar ook, en dit zegt misschien meer over mij, liggen in een bad vanillevla. Ik heb geen fetisj. Maar áls ik dan moet denken aan iets wat er een béétje tegenaan schuurt, dan kom ik uit bij crèmes. Dikke, romige crèmes waar je je hele lijf mee in kan smeren. Dat doe ik elke ochtend. Dan sta ik mezelf uitgebreid in te smeren en denk ik soms bij een onaangeraakte pot: dit ziet er zó lekker uit, hier wil ik een lik van nemen.

Ik doe dat natuurlijk niet, maar die gedachte is er ergens wel. Vooral als-ie botergeel van kleur is. Zoals vanillevla. En toen zei ik dus hardop: leg mij anders in een bad met vanillevla. Mijn liefde voor schoenen komt ook best dicht bij een fetisj. Ik kan al van jongs af aan - let wel: op een niet-seksuele manier - genieten van lakpumps. Ik keek naar danseressen op tv die op wereldniveau stijl - dansten, op hoge hakjes. Zo elegant en krachtig hoe zij over de vloer zweefden. Of de topmodellen in de nineties: Claudia Schiffer, Cindy Crawford en Karen Mulder die op torenhoge, pastelkleurige, glimmende lakpumps op de catwalk liepen in Chanel en Versace, heerlijk. Dan wilde ik zo'n pastelroze pump hebben, eraan voelen en op mijn nachtkastje zetten. Ik pak bij een nieuwe schoen ook altijd de hak vast, kan zo genieten van de vorm. Maar ja, het is geen fetisj, want er zit geen erotische spanning bij.

Ik heb ook weleens iets geprobeerd waarvan ik daarna dacht: oké, leuk om te weten, maar dit is het niet voor mij. Begin twintig heb ik wel ‘s met vrouwen gezoend. Ik vond het op dat moment leuk, maar het was tijdens dit experiment ook meteen al duidelijk: ik hoef niet meer dan dit, ik val op mannen. Dat dossier was dus alweer snel gesloten. Maar terug naar een hardcore fetisj, hoe gekkig velen het ook vinden, we praten er veel vrijer over. Social media hebben daar ook echt een rol in gespeeld. Dingen waarvan je vroeger misschien dacht dat je de enige was, blijken veel reacties te krijgen en worden ineens door duizenden mensen gedeeld. En dat lijkt me best fijn voor die mensen. Het haalt vast schaamte weg, of eenzaamheid. Gelukkig maar, dat men er opener over is op bepaalde platformen.

Maar, laat ik duidelijk zijn, ik hoef niet op zaterdagochtend in de lange rij bij de Franse bakker te staan en iemand achter me uitgebreid horen vertellen dat-ie in het weekend graag z'n leuter in een tarte tropézienne knalt. Er is een groot verschil tussen openheid en trop d'informations. Wat ik voor iedereen hoop, is dat je jezelf kunt zijn met je verlangens en dat je die kunt delen met degene met wie je intiem bent. Zonder schaamte. Of in elk geval zo min mogelijk. En als je dat lastig vindt, maar wel graag het randje op wil zoeken, leg je deze &C gewoon nonchalant op tafel. Of lees 'm op de bank en zeg: 'Wat ik NOU toch lees hier...'

En het randje opzoeken of eroverheen gaan, dat hebben we allemaal weleens gedaan. Of daar hebben we in ieder geval allemaal weleens over nagedacht, en al helemaal over gefantaseerd. We hebben allemaal íéts wat ons blij maakt, opwindt, intrigeert of prikkelt. Dingen waarvan we denken: okeeeeee, let's go. Of je houdt het lekker voor jezelf, en je speelt die zogenaamde film alleen in jouw hoofd af. Zolang je er niemand mee benadeelt, beangstigt of van je verwijdert, is het allemaal goed. Iedereen heeft wel een gekkig kantje. Of randje. En ik ga me nu inschrijven voor het WK Bodylotion Likken.