Als jij ook liever onder een deken ligt en probeert niet te janken tussen de glitters door: ik zie je

De winter staat voor de deur, en iedereen doet alvast alsof dat iets is om naar uit te kijken. Voor sommigen is het het hoogtepunt van het jaar, maar voor Sarah het startschot van overleven.

De winter. Ze is er weer. En dat betekent dat we allemaal doen alsof we collectief genieten van een warme choco met slagroom en alsof we het oh zo leuk vinden dat je om de vijf meter op je bek pleurt omdat er sneeuw ligt. Mocht het nog niet duidelijk zijn: ik haat dit seizoen. Zo halverwege december heb ik al drie mental breakdowns gehad omdat er zoveel verwachting in de maand zit. Je moet reflecteren, afsluiten, plannen maken. Gezellig zijn. Mooie herinneringen maken. Laat me met rust, ik spreek je wel weer in februari.

Om nog niet te beginnen over de meest gestelde vraag: ‘Heb je al plannen met kerst?’ Ja: overleven. Dat is het plan. Want voor veel mensen is kerst de mooiste tijd van het jaar. Magisch. Met lichtjes. Tradities. Maar de eerstvolgende persoon die zegt dat ik moet genieten, druk ik een pak oliebollenmix in z’n gezicht. Het enige wat ik gezellig vind, is als ik het weer gehaald heb. Dat ik dan nog besta. Adem. Leef.

Want voor mij is kerst niet magisch. Voor mij voelt het als een verplichte theatervoorstelling waarin ik de rol van vrolijk persoon moet spelen. Alsof ik bij binnenkomst al sorry moet zeggen dat ik geen glitter in m’n poriën heb. Wat als ik op tweede kerstdag gewoon keihard moet huilen omdat ik niet weet waarom ik me kut voel? Wat als ik helemaal geen zin heb om iets hoog te houden? Want het is ook een eenzame maand. Als de wereld om je heen lijkt te gloeien van perfect gedekte tafels, grote happy families, matching pyjama’s en mensen die elkaar uit volle borst toeschreeuwen hoe dankbaar ze zijn. En jij zit daar. In je trui met vlekken. Met een traan die niet weet of-ie nou mag vallen of niet. En je denkt: ik voel dat niet. Je hebt geen zin om je in een jurk te hijsen voor een brunch waar je liever niet bent.

En ondertussen scroll je door je Insta-stories vol kerstbomen, gelakte klauwen en ‘mijn favoriete mensen aan een tafel’-captions. Terwijl jij je afvraagt of het oké is om op eerste kerstdag je telefoon op vliegtuigstand te zetten en kip 20 van de Maccie te bestellen terwijl je er weer een heel seizoen Love Island doorheen jast.

Als jij ook zo iemand bent die probeert niet te janken tussen de glitters en gourmetlucht door: ik zie je. Als je niet kunt wachten tot de boom het huis uit is. Als je liever onder een deken ligt dan onder de mensen bent. Als je geen zin hebt in vragen als: ‘En, hoe gaat het nou echt met je?’, van mensen die geen idee hebben.

Ik zie je. Zonder sparkle. Zonder masker. Maar wel met een goed glas glühwein. Cheers. Op iedereen die niet in een kerstfilm leeft.

&C's nieuwe Winterboek vind je hier