Ik kan een gootsteen ontstoppen, maar raak nog steeds in paniek als de bel gaat en ik geen pakketje verwacht

Sarah zegt hardop wat we allemaal stiekem denken: volwassen worden is gewoon één groot potje doen alsof. Niemand weet wat ‘ie doet -we proberen het alleen met een vol te houden.

Soms, als ik op de wc zit en even me-time heb en mijn leven overdenk, denk ik echt: wie the fack heeft dit allemaal bedacht? Volwassen worden. Opgroeien. Het zelf doen. Een huis kopen? Klinkt als muziek in de oren, maar geen idee hoe. Kinderen krijgen? Lijkt me enig, maar hoe de fuck voed je ze op als je zelf nog op woensdag een kapsalon in je bed loopt te tjappen.

Vve, pensioen, schadeverzekering, Dela, iemand? Ik wil het allemaal, maar ik ben ook nog steeds dat kind dat denkt: wanneer komt de volwassene mij redden? Want ja, ik kan m’n eigen was doen en ik weet hoe je een gootsteen moet ontstoppen, maar ik raak nog steeds in paniek als de bel gaat en ik geen pakketje verwacht.

Dus ja, ik wil het grotemensenleven, maar ik snap nog steeds geen flikker van belasting of waarom je ieder jaar moet wisselen van zorgverzekering. Je denkt als kind: op een dag word ik wakker en dan weet ik hoe het moet. Maar ik kan je vertellen dat ik nog steeds zit te wachten op die dag. Ik zweer het je, het is gewoon een aaneenschakeling van doen alsof.

Van hopen dat niemand doorheeft dat je maar wat aan het klooien bent. En ondertussen op Funda swipen terwijl je net uit het rood bent. Je hoort iedereen om je heen heel serieus praten over pensioen opbouwen, en knikt maar mee en zegt: ‘Ja ja, pensioen, heel belangrijk.’ Terwijl je weet dat er nog drie Klarna-rekeningen open staan.

Nee, het volwassen leven is not for the weak. Het is op vrijdag denken: nu wil ik rust, reinheid en regelmaat, en op zaterdag dronken eindigen op je keukenvloer met een broodje kaassouflé in je bek, schreeuwend: ‘Ik ga nooit meer drinken.’ Het is een uur doen over een mail omdat je niet weet of ‘met vriendelijke groet’ te formeel is en ‘liefs’ weer te overdreven.

Het is je zorgen maken over je spaargeld terwijl je diezelfde avond achttien euro betaalt voor een cocktail met een domme rookwolk. Het is denken dat je nog je kontje kan draaien met Gen Z, maar terwijl je dat doet, voelen dat de spit in je rug schiet omdat je toch echt millennial bent. Het is een planning maken om grip te krijgen op je leven en dan vervolgens drie uur op TikTok scrollen met een deken over je hoofd.

Het is wat het is, vrienden. En ik troost me maar met de gedachte dat we allemaal maar wat doen. Dat niemand écht weet hoe dit grote mensenleven werkt. Dat iedereen maar wat aanrommelt met zijn zorgverzekering, gevoelens, hypotheek en bonuskaart. Dat we allemaal proberen het leven een beetje bij te houden, tussen de paniekaanvallen, late facturen en mislukte meal preps door.

Dus ja, ik weet het ook niet. Maar morgen sta ik weer op. Met niks in mijn koelkast, een lege spaarrekening, volle agenda en prikkelbare darm. Want misschien is dat wel gewoon volwassen zijn: doorgaan. Inclusief was wel in de wasmachine doen, maar te lui zijn om het op te hangen. En op zondagavond tegen jezelf zeggen: ‘We proberen het deze week gewoon nog een keer.’