Manifesteren met je cyclus? Ik heb gewoon krampen en wil een paracetamol

Sarah Janneh vindt geloof en spiritualiteit interessant, maar daar zitten wel grenzen aan.

Ik was laatst in West-Afrika, en de meest gestelde vraag daar was: 'Do you believe?' Do I believe? Mag ik even mijn croissant opeten of moeten we meteen naar de kern hier aan de ontbijttafel? Nee, geen smalltalk in Afrika, hup, meteen die spirituele diepgang in. En ik bedoel, ik geloof best in iets. Echt waar. Ik weet alleen niet precies in wat. Soms noem ik het het universum, soms toeval of energie en soms een teken. Maar als ik het moet uitleggen, dan weet ik even niet waar ik het zoeken moet.

Ik kom uit een heel nuchtere familie. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Wij hadden het thuis niet over 'groter' of 'dieper'. Als de zon onderging, was dat omdat de aarde draaide en niet omdat het universum een boodschap had. Maar ik ga niet liegen tegen je. Spiritualiteit. Ademwerk. Kaarten trekken. Ik vind het allemaal reuze-interessant. Maar zodra iemand begint over 'manifesteren met je cyclus' haak ik af en denk: ik heb gewoon krampen en ik wil een paracetamol.

Toch bid ik. Niet out in the open, niet met kaarten of wierook. Meer zoiets als: 'yo, pa, ik wil graag verliefd worden, kun jij dat niet even regelen vanaf boven?' En ik weet zeker dat we dat allemaal doen. Bidden. Op onze eigen manier. Bij turbulentie in het vliegtuig, in de wachtkamer van de huisarts, als je weer hoopt dat je toxic ex je terug appt. Misschien is dat wel geloof. Dat je ergens op hoopt, buiten jezelf om. Of binnen in jezelf. 

En hoe vaak ik ook voel dat ik het niet snap, voel ik ook een jaloezie voor mensen die zo kunnen vertrouwen op iets groters. Iets van hogerhand. En ik geloof ook dat als er iets hogers is, 'het' vast wel snapt met wie die in zee is gegaan. Dat ik er soms te luchtig mee omga. Geen chakra's en vollemaanenergie, wel reteveel sarcasme en humor, en als ik dan weer denk: nee, ik moet rust in mijn donder krijgen, misschien een verdwaalde meditatie-app. 

We zouden kunnen zeggen dat ik ergens in geloof. Maar ik kan niet duidelijk uitleggen in wat. Ik weet wel dat ik het voel als ik opeens kippenvel krijg bij een optreden. En bij goeie seks met iemand van wie ik hou en aan wie ik me volledig kan overgeven. Ik voel het als ik aan mijn beste vriend denk en hij mij precies dan belt. Of als een vriendin mij aankijkt en ik al weet wat ze gaat zeggen. En ik voelde het toen ik na vier jaar aan het graf van mijn vader stond in Sierra Leone en de zon doorkwam nadat ik mijn hand op zijn graf legde. En toen ik hem vroeg of hij mij een beetje wilde helpen vanaf boven. Omdat ik het leven niet even makkelijk vind zo zonder vader. 

Dus ja, ik geloof op mijn manier. En daar komt meestal geen Kundalini aan te pas, maar veel twijfel, een beetje hoop en wat nuchtere magie. En vooral veel momenten waarop het gewoon klopt, zonder dat ik kan uitleggen hoe dan.

Deze column staat te shinen in &C's gloednieuwe septembernummer dat vanaf woensdag 13 augustus in de winkels ligt, maar je bestelt 'm ook vast hier online:

Shop &C's septembernummer 'Effe kappen nou' hier!