Die man kijkt net zo naar mij als mijn moeder jaren deed bij mijn zwemles

Sarah Janneh heeft vele talenten, maar autotheorie is daar niet één van.

Ik heb het opgegeven. Hoe graag ik mezelf ook zie scheuren in een Audi A3, met Beyoncé door de speakers en een Gucci-zonnebril op mijn smoel, ik leg me erbij neer dat dit voor mij nooit het geval zal zijn. Ik ben een fietser. En ik blijf een fietser. Weliswaar elektrisch, maar leave Britney alone. Want hoeveel cursussen ik er ook tegenaan gooi, ik blijf maar zakken voor mijn theorie. Echt, geef me duizend monologen en ik onthoud ze, maar vraag één keer aan me wie er voorrang heeft en ik snap er geen snars meer van. 

Ik ga dan met mijn goeie gedrag van zeven uur 's ochtends tot één uur 's middags naar zo'n cursus om vervolgens meteen m'n examen te maken. Wat inhoudt dat ik zes uur tegen me laat schreeuwen. 'Hoge toeren, lage versnelling' en 'zij, gas bij' of 'buik of rug, gas terug'. Echt super hoor, al die trucjes, maar ik zou willen dat ik ze opsloeg. Ik zweer het je, ik zet een stap naar buiten en ik ben alles vergeten. 

Hier had ik vroeger al last van. Want waarom moest ik wiskunde volgen als ik toch al wist dat ik wilde zingen? Ik bedoel, ik heb nog nooit iemand de stelling van Pythagoras zien dansen, en wat de neuk heb je eraan dat je weet hoe een Casio werkt. Niks. 

Ik snap het, je moet de borden kennen om veilig te kunnen rijden. Maar als ik nu tegen mijn moeder zeg dat ze op moet voor haar theorie-examen haalt ze het van zijn lang zal ze leven niet. Iets in mij breekt als ik weer het gezicht zie van die man die net zes uur lang zijn leven heeft gegeven om mij te laten slagen en dat ik dan vervolgens naar buiten kom met zestien fouten. Zestien! Dat zijn er tien te veel. 

Ik kan het niet meer aan dat hij naar mij kijkt, zoals mijn moeder jaren keek toen ze voor het raam bij zwemles stond en ik op mijn zesde nog steeds in het ondiepe bad zat. Of hoe de fietsmoeder in groep acht keek als ik weer tegen een stilstaande auto fietste. Een blik van teleurstelling en een blik van 'ik geef het op'. 

Maar ik geef het op, zodat deze mensen de schaamte niet meer hoeven te voelen van mijn falen. Het autoleven is niet voor mij weggelegd. Ik word die meid die je altijd moet ophalen. Die altijd dronken is, terwijl jij weer moet bobben omdat ze nooit haar rijbewijs heeft gehaald. Ook een vibe, ik zeg je eerlijk: klinkt als een goed plan. Ik ga fietsen. Scheuren op mijn elektrische swap, met Beyoncé in mijn EarPods en geen bijzondere verrichtingen. Geen apk, geen gordels en geen gezeik over hoever je van een bushalte mag parkeren (twaalf meter, die had ik dan wel goed). 

En wat een verademing dat ik in Amsterdam woon, want daar doet niemand aan voorrang verlenen. En mocht je me nou in de regen zien fietsen vanuit je Audi A3, met muziek door je speakers en je Gucci-planga, heb dan geen medelijden. Want ik ben een fietser.

Deze column staat te shinen in &C's gloednieuwe augustusnummer dat vanaf woensdag 16 juli in de winkels ligt, maar je bestelt 'm ook vast hier online:

scoor &C’s nieuwste nummer nu hier!