'Ik vrees dat dit het laatste magische jaar is'

Een zak vol cadeaus is niet normaal

Mijn allereerste sinterklaasherinnering? Dat ik ontdekte waar mijn ouders de cadeaus hadden verstopt: in de kledingkast. En ik vond het verschrikkelijk. Je wil dat helemaal niet weten, het magische gevoel verdween als sneeuw voor de zon. Al geloofde ik toen officieel al niet meer, je wil gewoon niet weten wat er allemaal ligt. Toch kon ik het niet laten om steeds te gaan kijken of er wat nieuws lag. De cadeaus waren nog niet ingepakt, ook niet bepaald slim van m'n ouders, maar goed: ik vond het bloedspannend.

Op pakjesavond waren er altijd saucijzenbroodjes. Dat was het. We hadden het niet slecht thuis, maar waren zeker niet mega gefortuneerd. Dus het zat bij ons heel erg in kleine dingen. Cadeautjes, wat lekkers en die broodjes - meer hadden we niet nodig. Voor m'n broer en mij is het nog steeds een running gag: 'Zo, pakjesavond? Dan zullen de saucijzenbroodjes wel weer uit de oven komen.'

Nu ik zelf kinderen heb, beleef ik het feest helemaal opnieuw. Bobby gelooft nog, maar ik vrees dat dit het laatste jaar is. Het grappige is: wij zijn van onszelf een erg rustige familie die weinig geluid maakt. Tot Bobby zijn intrede maakte. Misschien is het mijn outgoing kant van als ik aan het werk ben, maar als Bob een cadeau uitpakt, gilt-ie 'JA JA JA!', alsof hij net gescoord heeft. Zo schattig.

Dat is iets nieuws bij ons. Door hem denk ik ook: hoe leuk is dat! Wij gaan als volwassenen alles zo snel normaal vinden, zeker als je het je kunt permitteren. Ja, er zijn allemaal cadeaus in een zak, maar dat is natuurlijk niet normaal, en hij víndt dat ook niet normaal. Daar kan ik zo van genieten, dus ik neem het er nog even van.

Ook dit jaar doen we weer het hele toneelstukje: in de keuken eten - meestal pizza of pannenkoeken, mogen ze zelf kiezen - en dan sluipen James en Zion, Marco's oudste zoon, naarbuiten. James bonkt op de voordeur, zet de zak neer en doet alsof er niets aan de hand is. Bobby vindt het fantastisch. En ik ook. In mijn hoofd zou het allemaal strak geregeld zijn: wie wanneer komt, hoe laat we eten, wie op welk moment op de deur bonkt.

Maar ja, het leven is geen tv-productie. Marco is niet van het plannen en ik leer steeds meer dat loslaten een feestje leuker maakt. Dus soms schuift iemand later aan of staat Bobby nét bij de deur als er iemand langskomt met een zak. Dan is dat maar zo. Met kerst doen we surprises. Lootjes, gedichten, het hele pakket. Marco gaat daar vol voor. Meestal trekt een van de kinderen mijn lootje en komt er in het gedicht iets voorbij over mijn kookkunsten. Of beter gezegd, het gebrek daaraan. Nou ja, ze houden het gelukkig lief.

Mijn ideale sinterklaasavond? Met álle kinderen, mijn ouders en Marco's moeder erbij, zijn vader is er niet meer. Maar ja, dat is een hele organisatie. Als het lukt: top. Zo niet: ook goed. En nee, ik heb mijn kinderen nooit bang gemaakt met 'de luisterpiet hoort alles'. Dat vind ik echt zielig.

In de schoen? Geen overdreven dingen. Ook weer geen marsepeinen kikkers, want ik heb ooit de lat te hoog gelegd, maar gewoon iets kleins. Een stuiterbal of een sleutelhanger, meer hoeft het niet te zijn. Het hoeft allemaal niet groots, als het maar gezellig is. Als het maar warm voelt. En een beetje magisch. Sommige tradities moet je gewoon koesteren zolang ze er nog zijn. Of dat nou met of zonder cadeaus is. Maar wel met saucijzenbroodjes graag.

Vanaf vandaag te koop in de winkels of via andc.tv