Peters foto hangt nog steeds in m'n kantoortje

Sommige data hoef je niet in je agenda te zetten. Die melden zichzelf wel. 15 juli 2021 is er zo eentje.

Het nieuws dat het slecht ging met Peter R. de Vries in het ziekenhuis kwam voor mij niet als een verrassing, maar terwijl ik onderweg was naar de school van m'n kind kreeg ik het telefoontje waar we allemaal niet op hoopten. Hij was overleden. Alsof iemand toch nog onverwacht de stekker uit de wereld zoals ik 'm kende trok. 

Op het plein hoefde ik blijkbaar niets uit te leggen. Eén blik was genoeg voor een moeder om zoonlief mee te nemen voor een spontaan ingelaste playdate. Ik heb haar daar nooit fatsoenlijk voor bedankt, bedenk ik me nu. Soms doen mensen precies het goede, zonder dat ze zelf beseffen hoe groot dat eigenlijk is.

De echte mokerslag was al tien dagen eerder gevallen. Peter R. werd neergeschoten vlak na de uitzending van RTL Boulevard waarin we samen aan de desk stonden. We hadden het die avond nog over Britney Spears. Ik verdedigde haar zoals alleen een fan dat kan. Peter verklaarde haar zonder enige aarzeling compleet knettergek. Ik was woest. Waar hij totaal niet van onder de indruk was natuurlijk. En ergens hoor ik hem nu nog zeggen dat-ie gelijk gekregen heeft.

Dat was Peter. Hij ontspoorde gesprekken, ontregelde complete studio's en liet je ongemakkelijk op een stoel schuiven. Maar ondertussen klopte ieder feit, iedere komma en elke bron. Je kon veel van hem vinden, maar slordig was hij nooit. En misschien maakte dat hem juist zo intimiderend. 

Vijf jaar later denk ik nog bijna dagelijks even aan hem. Zijn foto hangt nog steeds in mijn kantoortje. Niet omdat we nou zulke dikke vrienden waren: daarvoor hebben we veel te vaak keihard tegenover elkaar gestaan. Maar omdat hij één van de weinige personen was die me volledig uit de tent wist te lokken. En gek genoeg mis ik dat misschien nog wel het meest. Types die je uitdagen in plaats van bevestigen zijn zeldzamer dan BN'ers die zeggen niet van aandacht te houden.

Vorige week stond ik voor RTL Boulevard weer op het Leidseplein. De plek waar ik Peter voor de allerlaatste keer zag. Ik dacht heel stoer dat ik dat klusje wel even zou klaren. Microfoontje vast, camera aan, professioneel gezicht erbij en gáán. Maar vanaf het moment dat de wekker ging, voelde die dag anders, toch zwaar. En eenmaal in de Lange Leidsedwarsstraat bij de bewuste parkeergarage was ik meteen weer heel even in 2021.

Het zou misschien na vijf jaar kunnen voelen als een moment om iets af te sluiten. Voor mij juist niet. Want als Peter z'n naam keer op keer wordt uitgesproken en zijn vasthoudendheid een voorbeeld blijft, gaat hij nooit helemaal weg. Dat vind ik eigenlijk een veel mooier idee.

Niet alle verhalen verdienen een slot. Wat mij betreft blijven we Peter R. de Vries herdenken zolang we dat nog kunnen. Weinig mensen laten namelijk een nalatenschap achter die groter is dan zichzelf. Hij absoluut wel.