Als introvert tussen televisie-ego's kwam ik tijdens De Verraders niet bepaald goed tot recht

Nog nooit heb ik me zó enorm BN’er gevoeld dan op het moment dat ik groots werd aangekondigd als kandidaat van het vijfde seizoen van De Verraders. Vanaf het allereerste telefoontje waarin voorzichtig werd gepolst of ik interesse had, tot aan de laatste screening waarna het definitieve verlossende woord viel, verkeerde ik in een permanente staat van hysterie.

Niet eens omdat ik zo’n fanatieke speler ben. Sterker nog: spelletjes zijn voor mij ongeveer net zo ontspannend als een belastingcontrole. Maar twee weken in een Frans kasteel, afgesloten van de buitenwereld én ervoor betaald krijgen? Sign me up please.

Dus daar ging ik. Met een volle koffer waar een gemiddeld gezin makkelijk een week van op vakantie had gekund. Vijftien zorgvuldig samengestelde outfits voor mijn grande entree in het chateau. Helaas geen privéchauffeur of helikopter, gewoon lekker met de trein. Wel eerste klas, met een luxe maaltijd onderweg. Celebrity-light.

Tijdens de reis begon mijn fantasie al overuren te draaien. Achter iedere zonnebril zag ik een bekende Nederlander. Drie keer Catherine Keyl. Twee keer Jan Kooijman. Uiteindelijk bleken het allemaal totaal willekeurige mensen te zijn, want de kandidaten reisden uiteraard apart van elkaar. Sherlock Holmes ben ik óók nooit geworden.

Rond middernacht kwam ik als allerlaatste aan bij het kasteel. Ik zag dat direct als een teken. 'Aha,' dacht ik. 'Ze laten de grootste bedreiging natuurlijk als laatste arriveren.' Achteraf bleek ik vooral de laatste te zijn omdat iemand nu eenmaal toch de laatste móet zijn. Na het uitpakken, waarbij ik mijn vijftien outfits liefdevol over de kast verdeelde alsof ik een nieuwe verdieping van de Bijenkorf opende, probeerde ik nog een paar uur te slapen. Dat lukte ongeveer net zo goed als een middagdutje tijdens een concert van K3.

De eerste draaidag stelde inhoudelijk weinig voor. Een voorstelrondje op het bordes, persfoto’s, een gesprek met Tijl Beckand over hoe ik wel niet ging liegen en bedriegen en de hele groep kapot zou maken. Yeah right. En daarna eindelijk een borrel. Voor een introvert die sowieso al moeite heeft met nieuwe mensen, laat staan met een groep televisie-ego’s die elkaar allemaal al leken te kennen, voelde het alsof ik per ongeluk een schoolreisje van Bekende Nederlanders in het Wild was binnengelopen. Daar in die bar deed ik mijn eerste meesterzet. Ik riep namelijk doodleuk dat als ik er dan tóch een keertje uit moest, ik liever als eerste naar huis ging. Dan voelde het tenminste niet persoonlijk. Dat is ongeveer hetzelfde als tegen een groep hongerige haaien zeggen dat je alvast lekker handig in plakjes gesneden bent.

Na de eerste Ronde Tafel werden de drie Verraders gekozen. Helaas zat ik daar niet tussen en dus vond ik met mijn licht dramatische inslag dat mijn deelname zinloos was. Omgaan met tegenslagen is niet helemáál mijn kopje thee. Aansluitend was het diner, heel verfrissend zónder camera’s op onze mik. Ik voelde me daar als Lindsay Lohan tijdens de eerste twintig minuten van Mean Girls. Iedereen leek elkaar moeiteloos te vinden, terwijl ik vooral heel hard mijn best deed om niet ongemakkelijk mijn bestek vast te houden. Eigenlijk had ik alleen met Lale Gül echt een klik. Bij de rest dacht ik steeds: dat komt morgen wel. Spoiler alert: morgen kwam. De klik niet.

Na een íets betere nacht begon eindelijk het echte werk. Ontbijten. Opdrachten. Zilver verdienen. Bondjes sluiten. Dacht ik. Want nog vóór ik überhaupt had kunnen ontdekken waar de toiletten zich bevonden, was ik al vermoord. Als eerste. Door Kim Feenstra, Annick Boer en Josylvio. Hun verklaring? Dat ik het spel ‘te slim speelde’ en dat ze een ‘sterke speler’ hadden uitgeschakeld. Dat was absoluut het mooiste compliment dat ik kon krijgen, want het was complete onzin. Ik had werkelijk géén idee wat ik aan het doen was. Ik wist amper waar ik mijn microfoon moest laten. Ineens voelde het tóch persoonlijk. Maar hoe heftig het ook is om een gigantisch rood kruis over je eigen gezicht te zien, eerlijk gezegd dan toch liever tijdens een eliminatie in De Verraders dan na een screentest. Of een auditie.

Nog geen achtenveertig uur nadat ik vol goede moed was aangekomen, stond ik alweer met mijn koffer, gevuld met veertien compleet ongebruikte outfits, op Gare du Nord in Parijs te wachten. Mijn eerste reality-avontuur als ster duurde korter dan het verteren van een taai stukje biefstuk. Gek genoeg was ik niet eens zo teleurgesteld. Ik was vooral ontzettend blij dat ik weer naar huis mocht. Naar mijn man. Naar mijn kind. Naar mijn eigen bed. Naar mijn hond. Naar mijn koffiemok die precies weet hoe ik mijn koffie wil. En wanneer ik die wil. Want hoe idyllisch dat bewolkte en compleet kletsnat geregende landschap in Frankrijk ook was, het wint het uiteindelijk toch niet van je eigen rommel.

Ik scháámde me eigenlijk vooral, echt kapot. Door de leugen die ik vooraf had verteld. Tegen vrienden, collega’s en familie had ik namelijk vrolijk verkondigd dat ik twee weken op stilteretraite ergens op een berg bij de monniken zat. Drie dagen later liep ik alweer doodleuk met de hond door het dorp. Alsof dat nog niet pijnlijk genoeg was, moest ik vervolgens zeven maanden mijn mond houden. Negen maanden na de opnames werd aflevering één eindelijk uitgezonden. Kotsmisselijk werd ik ervan. Iedereen leefde mee. Iedereen keek uit naar mijn debuut in De Verraders. Iedereen vroeg hoe geweldig het wel niet geweest moest zijn. En ik wist dat mijn spannendste activiteit eigenlijk bestond uit het kijken van Final Destination één tot en met vijf tijdens de eindeloze wachttijd tussen de opnames. Al die tijd wist ik dat mijn schermtijd halverwege aflevering één alweer voorbij zou zijn.

Alsof de vernedering nog niet compleet was, moesten we een aantal dagen voor die eerste uitzending op RTL 4 ook nog naar de officiële persdag. Ik zal eerlijk zijn: behalve de verplichte interviews heb ik werkelijk met niemand gesproken. Geen koetjes. Geen kalfjes. Nog niet eens een verdwaalde geit. Ik was nog steeds chagrijnig. Niet eens zozeer omdat ik eruit lag, maar vooral omdat iedereen herinneringen had gemaakt waar ik simpelweg niet bij was geweest. Zij hadden een avontuur. Ik had een retourtje Frankrijk zonder stokbrood en kaas. En zonder sigaretten.

Uiteindelijk viel alles vanzelfsprekend ontzettend mee. De reacties na de uitzending waren hartverwarmend. Bij RTL Boulevard mocht ik mijn ongezouten gal over de belachelijk vroege moord nog even spuwen en inmiddels kan ik er vooral hard om lachen. En zou ik het zonder één seconde twijfel meteen weer overdoen. Sterker nog: mocht Wie is de Mol? ooit nog een leverende kandidaat zoeken die echt van zijn fouten geleerd heeft, ben ik hun man. En dan blijf ik het liefst langer dan de reistijd.