Voor het avontuur en een zak geld verliet ik RTL Boulevard, maar al snel kreeg ik spijt

Er zijn mensen die na een relatiebreuk ineens beweren dat ze zichzelf weer helemaal hebben teruggevonden. Meestal zeggen ze dat vanaf een yogamat op Bali, met op de achtergrond een zonsondergang en op de voorgrond een glas wijn dat niet in het bijbehorende detoxprogramma stond. Ik heb mezelf gelukkig niet hoeven terugvinden. Het was me namelijk volstrekt duidelijk waar ik was: overal en nergens, maar níet meer bij RTL Boulevard.

Na zo’n zeventien jaar deel te hebben uitgemaakt van het programma nam ik precies een jaar geleden afscheid. Niet met slaande deuren of ruzie hoor. Het was simpelweg tijd voor iets anders. Hield ik mezelf voor. In werkelijkheid speelden uitdagende kansen aan de overkant vooral een rol, inclusief een klinkende zak vol munten.

Gek eigenlijk, dat ik het Boulevard-oranje zo makkelijk verruilde voor het Yvonne-roze. Ik zou aan de slag gaan voor De Juice, het programma dat Coldeweijer voor Talpa zou gaan maken (maar er uiteindelijk nooit kwam). Mezelf compleet wijsmakende dat het gras ergens anders een stuk groener was. Alleen bleek dat bij nadere inspectie vooral kunstgras te zijn. Het zag er op afstand fris en veelbelovend uit, maar zodra je erop ging zitten, miste je toch de geur, de zachtheid en het vertrouwde gevoel van het echte werk. Soms moet je kennelijk eerst een tijdje op een ander gazon rondlopen om te beseffen waar je daadwerkelijk wilt zijn. Of thuishoort.

Ik stopte al vrij snel op mijn nieuwe plek. Daar ga ik het verder niet over hebben, aangezien daar op internet al genoeg over te vinden is. Na een tijdje rondzwerven op het Media Park, diende zich de mogelijkheid aan om terug te keren naar mijn eerste grote liefde: RTL Boulevard. En nu kan ik droog beweren dat ik daar heel volwassen en zakelijk over heb nagedacht. Dat ik rustig alle voor- en nadelen op een rijtje heb gezet, een meerjarenplan heb opgesteld en thuis eerst uitgebreid overleg heb gevoerd met man, kind en financieel adviseur. Maar in werkelijkheid voelde het vooral alsof iemand na een lange reis de voordeur opende en zei: 'Kom binnen, je weet waar alles staat.'

RTL Boulevard is de plek waar ik een groot deel van het vak heb geleerd. Waar ik jarenlang redactiewerk deed, eindeloos belde, rode lopers afstruinde en uiteindelijk zelf voor de camera mocht verschijnen. Het programma loopt als een glimmende draad door mijn carrière. Het is óók de plek waar mijn liefde voor entertainment nooit als iets oppervlakkigs werd gezien. Waar het volkomen normaal is om elke ochtend bloedserieus te vergaderen over een scheiding in Hollywood en daar ’s avonds met een stalen gezicht aan Nederland uit te leggen waarom dit allemaal van internationaal belang is. Dát is journalistiek waar mijn hart sneller van gaat kloppen.

Mijn comeback hing al in de lucht, maar kwam in een stroomversnelling terecht vanwege het tragische overlijden van Dolly Parton. Mijn idool. Ultiem dankbaar dat dít het onderwerp is waarvoor ik voor het eerst weer live in de studio stond. De energie was metéén hetzelfde. De snelheid. De humor. De lichte paniek vlak voor een uitzending. Het gevoel dat er ieder moment iets kan gebeuren waardoor het complete draaiboek rechtstreeks de prullenbak in kan.

Toen ik vertrok, dacht ik dat vooruitgang automatisch betekende dat je verder moest. Een nieuwe plek, een nieuwe titel, een nieuw avontuur. Inmiddels weet ik dat vooruitgang óók kan betekenen dat je terugkeert naar waar je ooit gelukkig was, maar dan met meer ervaring, minder bewijsdrang en hopelijk een iets betere huidverzorgingsroutine voor onder die felle studiolampen.

Ik ben niet meer de Eric die vertrok. Ik neem alles mee wat ik in de tussentijd heb meegemaakt: de successen, de mislukkingen, de mensen die ik heb leren kennen, of weer heb teruggezien. Zelfs van professioneel op je bek gaan, steek je iets op. Al is het maar hoe je daarna weer enigszins charmant overeind komt met je rug recht. Dankbaar, opgelucht en met het gevoel dat alle omwegen uiteindelijk nodig waren om hier opnieuw uit te komen, ben ik er weer.

Je moet soms weggaan om te begrijpen wat je achterlaat. Je moet af en toe verdwalen om te ontdekken welke plek als thuis voelt. En je moet blijkbaar eerst verschillende grassoorten persoonlijk testen voordat je durft toe te geven dat het gazon waar je ooit vanaf liep eigenlijk al die tijd het groenst was.

Of ik nu nooit meer opstap? Absoluut. Al durf ik dit na al mijn plechtige carrièrebesluiten natuurlijk niet met volledige zekerheid te beloven. Maar laat ik het zo zeggen: voorlopig krijgen ze mij alleen nog weg bij RTL Boulevard als de studio wordt afgebroken. En zelfs dan neem ik waarschijnlijk gewoon de desk mee.