Wanneer zijn we MeToo eigenlijk een 'discussie' gaan noemen?

Het hoger beroep tegen Ali B is begonnen en ik las dat hij de hele situatie 'surrealistisch' noemde. Alsof hij per ongeluk in een smeltend schilderij van Salvador Dalí is gestapt in plaats van in een rechtszaal. Maar het werd pas echt fascinerend toen Ali bij het gerechtshof verklaarde: 'Nu zit ik hier, bijna als symbool van de MeToo-discussie.'

Lees die zin nog een keer. Een man die in 2024 door de rechter werd veroordeeld tot twee jaar cel, een man van wie de rechtbank oordeelde dat hij 'een tamelijk dwingend persoon is die geen nee accepteert', herformuleert zichzelf hier als een soort slachtoffer. Hij positioneert zichzelf niet als verdachte van zedenmisdrijven, maar als onderdeel van een discussie.

Maar het gaat me niet eens zozeer om Ali B. Het gaat me om dat woord: discussie. Want wanneer zijn we MeToo eigenlijk een ‘discussie’ gaan noemen? MeToo was het moment waarop vrouwen wereldwijd zeiden: 'Dit is mij overkomen'. En we erachter kwamen dat bijna elke vrouw wel een verhaal had over seksueel grensoverschrijdend gedrag, of nog erger.

Dat is geen discussie. Een discussie voer je over de vraag of ananas op een pizza thuishoort, niet over de veiligheid en lichamelijke autonomie van vrouwen.

Toch is dat precies wat er de afgelopen jaren is gebeurd. We hebben getuigenissen omgetoverd tot stellingen, ervaringen tot meningen en machtsmisbruik tot een onderwerp waar je vooral ‘genuanceerd’ over moet blijven. Op het moment dat je seksueel misbruik een ‘discussie’ noemt, creëer je automatisch twee gelijkwaardige kanten. En dan is het een kleine stap naar de man die op een verjaardag tussen de borrelnootjes en de lauwe leverworst door zucht: 'Je mag tegenwoordig ook niks meer.'

Lees ook: Denk je de perfecte ouder te zijn, heb je je kind onbewust een landbouwgifsmoothie gegeven

Spoiler: je mag nog steeds alles. Je mag flirten, complimenten geven, iemand mee uit vragen. Wat je niet mag, is iemand verkrachten. Als jouw definitie van flirten zo dicht tegen een strafbaar feit aanligt dat je persoonlijk in de war raakt van MeToo, dan ligt het probleem niet bij de tijdgeest, maar bij je eigen morele kompas, dat blijkbaar nog op de fabrieksinstellingen van 1954 staat.

Bijna tien jaar na de eerste MeToo-golf is dit waar we staan. Vrouwen die spreken over wat hen is aangedaan, zijn 'deelnemers aan een gesprek' geworden. En de mannen over wie zij spreken, zijn de ‘symbolen’ van dat gesprek.

Maar een rechtszaal is geen talkshow. Er zijn rechters, dossiers en de vraag of er sprake is van strafbare feiten. Het antwoord op die vraag is geen kwestie van discussie of surrealisme. Het is ja of nee.

En laat 'nee' nou net het woord zijn waar deze hele zaak om draait.