Een huisdier is een contract voor het leven, maar voor sommigen onmogelijk geworden

Vorige week reisde ik af naar het mooie Breda. Niet voor de worstenbroodjes (helaas), maar omdat mijn kat geopereerd moest worden bij een speciale oogarts voor huisdieren.

Ik wist tot een paar weken geleden helemaal niet dat dit beroep bestond. Ik stelde me een praktijk voor met hele kleine leesbrilletjes en een letterkaart vol muisjes, maar de realiteit is minder schattig helaas. De operatie is gelukkig helemaal goed verlopen, maar nu moet onze kat drie weken met zo'n trechterkap op lopen en intensief verzorgd worden. Druppelen, zalven, zalven en nog eens druppelen. En dat doen we natuurlijk met liefde, maar het kost veel tijd en laten we eerlijk zijn: ook heel veel geld.

Het is een groot contrast met een reportage die ik gisteren op de radio hoorde. De Landelijke Inspectiedienst Dierenwelzijn ziet de verwaarlozing van huisdieren in Nederland steeds ernstigere vormen aannemen. Ze ziet honden in schuren die stinken naar rottend vlees en ammoniak, en katten die verhongeren in zwaar vervuilde huizen. Maar de reden hiervoor is lang niet altijd desinteresse of onwil. Het is vaak verlammende angst.

Mensen zijn doodsbang om naar de dierenarts te gaan. Angst voor een slechte diagnose die het einde van het leven van hun geliefde huisdier kan betekenen, maar vooral ook angst voor de rekening van zo’n bezoek, die ze simpelweg niet kunnen betalen. Door die financiële knel wachten ze tot het eigenlijk al te laat is. Iemand houdt misschien wel zielsveel van zijn dier, maar kijkt elke dag de andere kant op omdat de confrontatie met de realiteit te duur en te pijnlijk is. Totdat de verwaarlozing zo groot is dat de inspectie aan de deur staat.

Die onmacht is hartverscheurend. Terwijl ik in een hypermoderne kliniek in Breda sta te overleggen over hoornvliezen, durven duizenden anderen de telefoon niet eens op te pakken uit angst voor de cijfers onder de streep. Een huisdier is in theorie een contract voor het leven, maar in de praktijk is het een contract dat voor de laagste inkomensgroepen onbetaalbaar is geworden.

Mijn kat loopt hier nu al een week rond als een harige en enigszins chagrijnige astronaut in haar trechterkap. Het is ongemakkelijk voor haar en het druppelen is een dagelijkse strijd, gepaard met de nodige krassen in mijn huid, maar elke keer dat ik die kap zie, besef ik wat een luxe het is om dit te kunnen doen. Dat ik niet bang hoef te zijn voor de dokter. Ergens in Nederland zit nu iemand op een bank, met een hond die ook gedruppeld moet worden, naast een telefoon die hij niet durft te pakken. Zijn liefde voor zijn hond is precies zo groot als de mijne. Zijn bankrekening niet.