Roddelen is geen schuldig genoegen, maar je burgerplicht

Toen het nieuws bekend werd, was ik er als de kippen bij. Yvonne Coldeweijer zou een eigen talkshow krijgen op Net5 en ik had er stiekem al een wekker voor gezet. Dat dit grootse avontuur inmiddels is uitgemond in een 'shitshow', aldus Yvonne, met ruziënde eindredacteuren en John de Mol die de stekker eruit getrokken heeft, maakt het eigenlijk alleen maar beter. De koningin van de roddel keert terug naar haar natuurlijke habitat: Instagram.

En ik moet direct iets bekennen: zodra Yvonne Coldeweijer een story plaatst over de zoveelste volkszanger die is betrapt in een bezemkast, gooi ik al mijn principes uit het raam. Elke keer weer. Ik schrijf een boek over fopfeminisme, ik maak me druk over nepnieuws en complotdenken, en toch zit ik om half elf 's avonds in bed als een verslaafde door juice-accounts te scrollen. Mijn onstilbare honger naar smeuïge juice is mijn ultieme zwaktebod. Het is alsof een sterrenchef na een loodzware dienst thuiskomt en stiekem een halfbevroren frikandel in de magnetron slingert.

Lees ook: Talpa wil niet reageren op uitspraken van Yvonne Coldeweijer

Maar ik ben natuurlijk niet de enige. De grote vraag is: waarom dóén we dit in godsnaam? Waarom kijken we massaal en kwijlend toe hoe mediapersoonlijkheden over straat rollen? Roddelen wordt vaak lacherig afgedaan als iets ordinairs, een guilty pleasure voor mensen die te veel tijd en te weinig hobby's hebben. Alsof mannen die drie uur lang transfergeruchten op Voetbal International zitten te refreshen iets wezenlijk anders aan het doen zijn.

Evolutionair gezien is roddelen ons belangrijkste overlevingsmechanisme. Door te roddelen wisten onze voorouders wie er te vertrouwen was, wie de bessen stal en wie er stiekem met de partner van het stamhoofd de bosjes indook. Apen vlooien elkaar om vriendschappen te smeden en de hiërarchie te bepalen; wij scrollen door de stories van Life of Yvonne. We zijn nog steeds gewoon kale apen, maar in plaats van elkaars vacht uit te pluizen, vlooien we elkaar digitaal.

Maar er zit nog een laag onder. Yvonne brak verhalen over Lil' Kleine en de Hazes-clan die de reguliere media niet aandurfden. RTL Boulevard draaide om de hete brij, Yvonne pakte de stamper en sloeg de brij aan diggelen. Dat is niet alleen vermaak. Dat is machtscontrole. De roddelaar als klokkenluider in een roze jasje.

We leven in een wereld die onophoudelijk in de fik staat. De realiteit is ingewikkeld, deprimerend en vraagt constant om een genuanceerde visie. Soms is je brein daar gewoon even te moe voor. Dan snak je naar totale leegte. Naar die digitale frikandel. Geen diplomatieke analyses bij de late night talkshow, maar het bevrijdende gevoel van ongegeneerd andermans vuile was bekijken.

Dus laat die apen elkaar maar lekker vlooien. 'De Juice' komt er niet, maar de juice stopt nooit. Roddelen is niet je schuldige genoegen. Het is je burgerplicht.