Wie heeft besloten dat we 3 maanden per jaar moeten doen alsof verval romantisch is?

Het is weer die tijd van het jaar waarin mijn Instagram verandert in een oranjebruine hel. Volwassen vrouwen roepen 'eindelijk!', alsof de zomer met haar zonovergoten middagen op terrassen en eindeloze avonden vol Aperol Spritz een gevangenis was. Alsof met blote benen door het leven gaan een verschrikking was. Nu gaan diezelfde vrouwen massaal verkleed als boskabouters, compleet met slobbertruien waarin je verdrinkt en laarzen die klinken als zuignappen op het natte asfalt, zeventien euro betalen voor koffie die smaakt alsof er een kaars in is gesmolten. Lieve mensen: het is herfst.

Wie heeft ooit besloten dat we drie maanden per jaar moeten doen alsof verval romantisch is? We leven in permanente schemering, staan op in het donker, komen thuis in het donker, en maken van vitamine D-tekort onze identiteit. Je winterjas is te warm, je zomerjas te dun, je regenjas (die je onvermijdelijk vaak nodig hebt) werkt als een soort broeikas waardoor je ondanks de dalende temperaturen toch altijd oververhit en zwetend op een afspraak aankomt. 

Voor de veertiende eeuw bestond de herfst niet eens. Toen noemden ze het gewoon de 'oogsttijd', waarin je de oogst moest binnenhalen en brandhout moest sprokkelen, anders overleefde je de winter niet. Nu is de herfst een mix van Amerikaanse pumpkin spice-waanzin en Deense hygge-hysterie zodat we nog meer shit willen kopen: geurkaarsen die naar 'autumn forest' (oftewel: natte schimmel) ruiken, plaids waar je al jeuk van krijgt als je er alleen maar naar kijkt, en goedkope Halloweenversiering van de Action, wat we uit wanhoop maar zijn gaan vieren in Nederland, want we hadden alle spullen al in huis. 

Lees ook: Mijn handtas begint steeds meer te lijken op een survival kit

Dus hier is mijn voorstel: laten we eerlijk toegeven dat september tot en met november een periode is die we liever zouden overslaan, waarin je haar permanent in een halfnatte plakkerige staat verkeert, en elke fietsrit voelt als waterboarding, en dat die deken waar je noodgedwongen onder kruipt niet 'hygge' is, maar gewoon de consequentie van je slecht geïsoleerde huis is.

Wat dan wel weer een voordeel van de herfst is: je kunt je er zo heerlijk aan ergeren. Daar kan geen therapiesessie tegenop.