‘Trek je mond open, eis je plek op en maak je niet zo druk om de rest’

Lieve lezer,

Dit is mijn laatste online column voor &C. Na meer dan een jaar elke week mijn hart online en maandelijks in het blad bij jullie uit te mogen storten, is het tijd voor nieuwe avonturen. En omdat een mens bij een afscheid nu eenmaal de onbedwingbare neiging voelt om wijze woorden achter te laten, geef ik jullie op de valreep nog wat ongevraagd advies. Gewoon, helemaal gratis. Er komt geen linnen blazer, klankschaal of online cursus van 997 euro aan te pas. Gewoon vier levenslessen voor de prijs van één.

Ten eerste: je kunt wel zeggen dat de politiek je niet boeit of dat je je er niet mee bezig houdt, maar de politiek houdt zich wel met jou bezig. Het is heel verleidelijk om het nieuws weg te swipen en te denken dat dat gekrakeel in Den Haag een ver-van-je-bed-show is. Maar vergis je niet: terwijl jij de boze buitenwereld lekker buiten wil laten, beslissen (voornamelijk nog) mannen over jouw portemonnee, de kosten van de kinderopvang, je veiligheid op straat en of je überhaupt nog baas bent over je eigen baarmoeder. Opletten dus, en laat van je horen. 

Dat brengt me naadloos bij punt twee: kom op voor waar je in gelooft. We leren als vrouwen nog te vaak om vooral niet te lastig te zijn. Om lief te glimlachen, de vrede te bewaren en een dikkere trui aan te trekken of een dikkere huid te kweken als anderen zich tegen ons misdragen. Maar beleefd zwijgen heeft nog nooit iets veranderd. Wees niet bang om degene te zijn die de gezelligheid aan tafel verpest als het ergens over gaat dat ertoe doet. Slik je mening niet in om de boel luchtig te houden. 

En als je dan toch bezig bent met praten: spreek uit wat je wilt, want mensen kunnen het niet ruiken. Of het nu gaat om een promotie op het werk, wie vanavond de vaatwasser uitruimt, of wiens achternaam jullie kind krijgt: ga niet op de bank zitten wachten tot een ander jouw gedachten leest. Zeg gewoon hardop wat je nodig hebt. Dat scheelt iedereen een hoop tijd en frustratie. 

Tot slot, om het lekker luchtig af te ronden: uiteindelijk gaan we allemaal dood. Klinkt een tikje dramatisch, maar het is eigenlijk de meest bevrijdende gedachte die er bestaat. Over honderd jaar herinnert niemand zich meer dat je ooit een gênante opmerking maakte tijdens een vergadering, dat je huis een chaos was, of dat iemand op het internet je stom vond. Dus stop met jezelf klein houden uit angst voor wat anderen denken.  

Trek je mond open, eis je plek op en maak je niet zo druk om de rest. Bedankt voor het lezen, lieve mensen. Tot snel!