‘Maar ze kon nog stáán,’ zei hij over de vrouw die hij verkracht had

Ik lig heerlijk op bed als ik een Facebookbericht krijg van een Amerikaan die ik twaalf jaar geleden één uur heb gezien. Hij kent een vrouw die op bezoek is in Nederland en hier net seksueel is misbruikt. Ze is weggegaan bij die man en zit nu moederziel alleen in Amsterdam. Via zijn kennissen probeert hij iemand te vinden die even bij haar kan zijn. Of ik misschien koffie met haar wil drinken.

Ik denk dat het phishing is en negeer zijn berichten. Eerlijk gezegd heb ik ook gewoon geen zin. Toch blijft het berichtje knagen en als ik het uitzoek, blijkt het echt te zijn. Ik denk aan mijn vriendinnen. Als een van hen na zoiets alleen in een vreemde stad zat, zou ik toch hopen dat iemand zei: ‘Tuurlijk, wees welkom.’

Ik krijg haar nummer en app dat ik thuis ben met mijn twee kinderen. ‘NOT KIDS. CATS! I mean CATS.’ Ze houdt van katten, appt ze. Nou, kom dan maar hierheen.

Even later zit er een wildvreemde vrouw aan mijn keukentafel. Ze woont in Berlijn en kent de man voor wie ze naar Nederland kwam via een goede vriendin. Ze hebben elkaar al vaker in het buitenland gezien, het klikt en als hij voorstelt haar treinkaartje te betalen, besluit ze naar Amsterdam te komen. Klinkt als een recept voor een leuk spontaan liefdesavontuur, toch?

Maar als ze amper binnen is bij haar rendez-vous, biedt hij haar ketamine aan. Wie begint een date op maandagavond nou met ketamine? Deze twee dus. Daar schaamt ze zich kapot voor, vertelt ze, want het ging helemaal mis. Ze belandde in een K-hole en was compleet van de wereld. Ze vertelt dat hij haar toen heeft verkracht. Toen ze hem er de volgende dag op aansprak, zei hij schamper dat ze nog kon staan.

Ze kon nog stáán.

Haar trein vertrekt pas morgen en ze wil een hostel boeken, maar daar wil ik niks van weten. ‘Doe even normaal, jij blijft gewoon hier slapen.’ Als Jelle thuiskomt, zeg ik: ‘Hé, we hebben iemand over de vloer. Ze blijft trouwens ook tukken.’

Alleen ligt haar rugzak met paspoort nog bij die vent. Jelle gaat mee om ’m op te halen, voor het geval hij rare fratsen uithaalt. Als we aankomen, heeft hij alweer een andere vrouw over de vloer.

Op de terugweg in de auto zegt ze dat het haar eigen schuld is. Misschien had ze uit zichzelf seks met hem moeten hebben. Hij had immers haar treinkaartje gekocht, dus daar verwachtte hij waarschijnlijk wel wat voor terug.

Jelle slaat op het stuur. Al was ze poedelnaakt door die kamer gesprongen, roept hij, dan had die vent nog steeds met z’n tengels van haar af moeten blijven.

De volgende avond app ik haar om te vragen of ze veilig thuis is. Sindsdien houden we contact. Ze twijfelt of ze aangifte zal doen, want wie gelooft haar nou? Ik zou haar zo graag een antwoord geven waardoor ze denkt: ja, ik doe het. Maar ik snap helaas haar twijfel. En daar word ik akelig moedeloos van.

Ze stapte op die trein omdat ze zin had in een avontuur. Zo eentje waarvan je jaren later nog zegt: ‘Weet je nog dat ik zomaar spontaan naar Amsterdam ging voor die date?’ Het ergste wat ze op de terugweg had moeten denken, was: ‘Jammer, ik had me er meer van voorgesteld.’